BioShock

Θυμάμαι ασχολήθηκα με το Bioshock λίγες μέρες αφού είχε βγει, το 2007. Στο μυαλό μου είχα πως θα ήταν ένα ακόμα shooter αν και τα trailers εκείνη την εποχή και αυτή η υπέροχη μουσική του σε προετοίμαζε για κάτι πολύ παραπάνω.

Το παιχνίδια έχει μια μαγική Art Deco αισθητική, με πολύ τζαζ μουσική (η οποία μάλιστα παίζει από χαλασμένα γραμμόφωνα) και ατμόσφαιρα που θυμίζει 1930-1950s.

Για την ιστορία, το παιχνίδι μας μεταφέρει στο 1960. Ο πρωταγωνιστής, Jack, επιζεί από ένα αεροπορικό ατύχημα στον Ατλαντικό και ανακαλύπτει τη Rapture, μια υποβρύχια μητρόπολη που χτίστηκε στα τέλη των '40s από τον οραματιστή (και μεγιστάνα) Andrew Ryan.

Ο Ryan ήθελε να φτιάξει μια κοινωνία ελεύθερη από θρησκείες, κυβερνήσεις και ηθικούς περιορισμούς, όπου οι κορυφαίοι επιστήμονες και καλλιτέχνες θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν. Αυτό βασίστηκε ξεκάθαρα στη φιλοσοφία του Αντικειμενικισμού (Objectivism) της Ayn Rand. Όταν όμως ανακαλύφθηκε το ADAM (μια ουσία που δίνει υπερδυνάμεις αλλά προκαλεί ακραίο εθισμό και παραμόρφωση), η ουτοπία κατέρρευσε, μετατρέποντας την πόλη σε έναν υγρό τάφο γεμάτο τρελαμένους "Splicers".

Αυτό που με είχε καθηλώσει τότε ήταν το gameplay του. Δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι όπου σηκώνεις ένα όπλο και πυροβολείς· ήταν η απίστευτη συνέργεια ανάμεσα στα συμβατικά όπλα και τα "Plasmids" (τις γενετικές μεταλλάξεις που σου επέτρεπαν να ρίχνεις κεραυνούς, φωτιά ή να κάνεις τηλεκίνηση από το αριστερό σου χέρι). Μπορούσες να ρίξεις ρεύμα σε έναν Splicer που στεκόταν μέσα σε μια λακκούβα με νερό ή να του βάλεις φωτιά και να τον βλέπεις να τρέχει πανικόβλητος. Για τα δεδομένα του 2007, τα γραφικά του ήταν απλά εξωπραγματικά. Η διαχείριση του νερού και τα physics του ήταν ό,τι πιο "next-gen" είχαμε δει, με τον ωκεανό να εισβάλλει από τους ραγισμένους γυάλινους διαδρόμους της Rapture, δημιουργώντας μια μοναδική, κλειστοφοβική αίσθηση.

Στην πραγματικότητα, το BioShock είναι ένα ξεκάθαρα γραμμικό (linear) παιχνίδι. Έχεις συγκεκριμένο μονοπάτι να ακολουθήσεις και πίστες που πρέπει να ολοκληρώσεις. Κι όμως, καταφέρνει να κρύψει αυτή τη γραμμικότητα τόσο αριστοτεχνικά μέσα από το περιβάλλον του. Σου δίνει διαρκώς την ψευδαίσθηση της επιλογής, κάνοντάς σε να νιώθεις εξερευνητής ενός ζωντανού κόσμου παρά ένας παίκτης που απλά προχωράει σε έναν διάδρομο. Ειδικά όταν έπρεπε να αποφασίσεις για τη μοίρα των Little Sisters, ένιωθες ότι είχες την απόλυτη ελεύθερη βούληση, παρόλο που το παιχνίδι κουνούσε αόρατα τα νήματα στο παρασκήνιο.

Και φυσικά, μετά έρχονται τα plot twists που σου τινάζουν το μυαλό στον αέρα. Χωρίς να κάνω spoilers για όποιον δεν το έχει ζήσει, το σενάριο κάνει μια απίστευτη αποδόμηση της ίδιας της σχέσης του παίκτη με το παιχνίδι. Τρομερές εναλλαγές, ατμόσφαιρα που σε καθηλώνει και δράση που δεν σε αφήνει σε ησυχία μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα.