Dark

Θυμάμαι βραδείες όπου συζητούσα την επόμενη μέρα με φίλους τι έγινε χθες, και διαλόγους με "όχι ρε δεν κατάλαβες σωστά, αυτό που βλέπουμε ήταν το πριν άρα υπάρχει κίνδυνος να μην έρθει το μετά!"!

Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο γίνεται ξεκάθαρο πως δεν σε ενδιαφέρει να σου δώσει εύκολες απαντήσεις. Σε προκαλεί να παρατηρήσεις, να θυμάσαι πρόσωπα, ημερομηνίες, οικογένειες και γεγονότα, γνωρίζοντας ότι οποιαδήποτε λεπτομέρεια μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική αρκετά επεισόδια αργότερα.

Δεν πρόκειται για μια σειρά που παρακολουθείς χαλαρά έχοντας το κινητό δίπλα σου. Αν χάσεις μερικά λεπτά, είναι πολύ πιθανό να χάσεις και ολόκληρη την εικόνα.

Το εντυπωσιακότερο στοιχείο του Dark δεν είναι το ταξίδι στον χρόνο. Αυτή η θεματολογία υπάρχει εδώ και δεκαετίες στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αυτό που το κάνει πραγματικά μοναδικό είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον χρόνο όχι ως εργαλείο αφήγησης αλλά ως βασικό πρωταγωνιστή της ιστορίας.

Οι δημιουργοί χτίζουν έναν μηχανισμό που μοιάζει σχεδόν μαθηματικός. Κάθε γεγονός έχει αιτία και συνέπεια. Κάθε επιλογή οδηγεί σε κάτι που είχε ήδη συμβεί ή που πρόκειται να συμβεί. Η έννοια του ελεύθερου θελήματος αμφισβητείται συνεχώς και ο θεατής αρχίζει να αναρωτιέται αν υπάρχει πραγματικά τρόπος να αλλάξει το πεπρωμένο.

Αυτό το φιλοσοφικό υπόβαθρο είναι που δίνει στη σειρά πολύ μεγαλύτερο βάθος από μια κλασική ιστορία επιστημονικής φαντασίας.

Αν υπάρχει μία λέξη που χαρακτηρίζει το Dark, αυτή είναι η ατμόσφαιρα.

Η μικρή γερμανική πόλη του Winden μοιάζει σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Τα δάση, οι σπηλιές, η συνεχής βροχή, η ομίχλη και οι σχεδόν μόνιμα γκρίζοι ουρανοί δημιουργούν ένα διαρκές αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Dark είναι ότι καταφέρνει να διατηρεί σχεδόν όλες τις λεπτομέρειες συνεπείς μέχρι το τέλος.

Σε μια σειρά με τόσες χρονικές γραμμές, οικογενειακά δέντρα και παράλληλες πραγματικότητες, θα περίμενε κανείς δεκάδες λογικά κενά.

Αντίθετα, οι περισσότεροι γρίφοι έχουν εξήγηση, ενώ πολλές σκηνές αποκτούν τελείως διαφορετική σημασία όταν τις ξαναδείς μετά το φινάλε.

Είναι από τις ελάχιστες σειρές που πραγματικά ανταμείβουν ένα δεύτερο ή ακόμη και τρίτο rewatch.

Αν υπάρχει ένα σημείο όπου δοκιμάζει περισσότερο τον θεατή, αυτό είναι η τρίτη σεζόν.

Η εισαγωγή νέων κόσμων και επιπλέον χρονικών επιπέδων αυξάνει σημαντικά την πολυπλοκότητα. Σε ορισμένα επεισόδια είναι εύκολο να χαθείς αν δεν έχεις πολύ καλή εικόνα όσων προηγήθηκαν.

Παρ' όλα αυτά, το φινάλε καταφέρνει να ενώσει σχεδόν όλα τα κομμάτια του παζλ με έναν τρόπο που λίγες σειρές έχουν πετύχει.

Βέβαια όλα τα παραπάνω δεν είναι πάντα ρόδινα και ευχάριστα. Η υπερβολική πολυπλοκότητα μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για αρκετούς θεατές. Δεν είναι λίγοι όσοι χρειάστηκαν οικογενειακά διαγράμματα ή σημειώσεις για να παρακολουθήσουν την ιστορία.

Επίσης, ο αργός ρυθμός των πρώτων επεισοδίων απαιτεί υπομονή. Η σειρά επενδύει περισσότερο στη δημιουργία μυστηρίου παρά στη συνεχή δράση, κάτι που δεν θα ταιριάξει σε όλους.

Το Dark ήταν η πρώτη γερμανική original σειρά του Netflix και αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες της πλατφόρμας.

Οι υπεύθυνοι του casting αναζήτησαν ηθοποιούς που να μοιάζουν πραγματικά μεταξύ τους σε διαφορετικές ηλικίες, κάτι που έγινε ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της σειράς.

Οι δημιουργοί συμβουλεύτηκαν επιστημονικές και φιλοσοφικές θεωρίες γύρω από τον χρόνο, τον ντετερμινισμό και τα παράδοξα, ώστε οι μηχανισμοί της ιστορίας να έχουν εσωτερική συνέπεια.

Πολλά αντικείμενα και τοποθεσίες επανεμφανίζονται σε διαφορετικές δεκαετίες με ελάχιστες αλλαγές, ενισχύοντας την αίσθηση ότι ο χρόνος λειτουργεί κυκλικά.