Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ
Dexter
Dexter · 2006
Θυμάμαι εκεί κάπου στα νιάτα μου, κάποιος με ρώτησε τι σειρές βλέπω και του απάντησα: Dexter. Δεν το ήξερε (δεν ήταν και πολύ σχετικός) και με ρώτησε, φυσιολογικά:«Με τι πραγματεύεται;»Και ξεκινάω...«Είναι ένας αναλυτής κηλίδων αίματος...» (πρώτο φρύδι να σηκώνεται)«...και εχμ... είναι ένας serial killer που σκοτώνει κόσμο... εγκληματίες βέβαια, αλλά τους πιάνει... τους τεμαχίζει... και κάπως έτσι πηγαίνει.»Δεύτερο φρύδι να σηκώνεται. Με κοιτάζει περίεργα (χαχα, ελπίζω να μη φοβήθηκε) και κάπου εκεί αρκέστηκε να πει:«Μάλιστα... πρωτότυπο!»
Το Dexter δεν είναι απλώς μία από τις καλύτερες crime σειρές που έχω δει. Είναι ένα ψυχολογικό πείραμα πάνω στον ίδιο τον θεατή. Με έκανε να αναρωτηθώ πόσο εύκολα μπορούν να μετακινηθούν τα όρια του σωστού και του λάθους όταν γνωρίσεις τον άνθρωπο πίσω από το τέρας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της σειράς.
Στο τέλος δεν θυμάσαι μόνο τα εγκλήματα.
Θυμάσαι ότι, για οκτώ σεζόν, ήλπιζες να μην τον πιάσουν.
Συμφωνείς ε; 
