Dexter
Θυμάμαι εκεί κάπου στα νιάτα μου, κάποιος με ρώτησε τι σειρές βλέπω και του απάντησα: Dexter. Δεν το ήξερε (δεν ήταν και πολύ σχετικός) και με ρώτησε, φυσιολογικά:«Με τι πραγματεύεται;»Και ξεκινάω...«Είναι ένας αναλυτής κηλίδων αίματος...» (πρώτο φρύδι να σηκώνεται)«...και εχμ... είναι ένας serial killer που σκοτώνει κόσμο... εγκληματίες βέβαια, αλλά τους πιάνει... τους τεμαχίζει... και κάπως έτσι πηγαίνει.»Δεύτερο φρύδι να σηκώνεται. Με κοιτάζει περίεργα (χαχα, ελπίζω να μη φοβήθηκε) και κάπου εκεί αρκέστηκε να πει:«Μάλιστα... πρωτότυπο!»
Το Dexter, λοιπόν, όταν κυκλοφόρησε πριν από ακριβώς 20 χρόνια, είχε αυτό το απίστευτα πρωτότυπο σενάριο και, φυσικά, την τρομερή μουσική των τίτλων του (άκουσέ την οπωσδήποτε). Δεν άργησε να κάνει όλο τον κόσμο να το λατρέψει.
Ναι, κυνηγούσε κακούς (όχι πάντα βέβαια), αλλά ο κεντρικός ήρωας δεν ήταν ένας αντιήρωας(anti-hero), όπως έλεγαν τότε οι περισσότεροι. Ο Dexter Morgan ήταν ένας ψυχοπαθής δολοφόνος. Δεν ένιωθε όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, δεν μπορούσε να χαρεί με τις χαρές τους και ο περίφημος Code of Harry ήταν ένα πανέξυπνο εύρημα της σειράς. Η λογική του ήταν απλή: δεν θεραπεύεις ένα τέρας. Του μαθαίνεις πού να κυνηγάει.
Και αυτό δημιουργεί κάτι πραγματικά μοναδικό. Κάθε φορά που ο Dexter Morgan σκοτώνει έναν πραγματικά ένοχο, εσύ ως θεατής νιώθεις μια περίεργη ικανοποίηση. Και αμέσως μετά πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: «Μόλις ήμουν με το μέρος ενός serial killer...»
Ο Michael C. Hall είναι, κατά τη γνώμη μου, γεννημένος για αυτόν τον ρόλο. Το βλέμμα του, το ψεύτικο χαμόγελο, η μανία του όταν πλησιάζει τον στόχο του, αλλά και οι... φωνούλες που ακούει συνεχώς και τον οδηγούν στο επόμενο σχέδιό του. Παράλληλα, ο Morgan δεν θέλει απλώς να σκοτώνει. Θέλει να γλιτώνει. Κάθε φόνος είναι ένα παιχνίδι επιβίωσης, όπου το σημαντικότερο είναι να μην αποκαλυφθεί ποτέ.
Κάθε σεζόν έχει έναν μεγάλο αντίπαλο του Morgan και η αλήθεια είναι πως ήταν όλοι ένας κι ένας. Ο Ice Truck Killer, με τον οποίο ξεκινά η σειρά, ήταν ιδανικός για να μας βάλει στο κλίμα. Ο Trinity Killer, λίγο αργότερα, είναι ίσως ο κορυφαίος αντίπαλός του. Και στην ουσία τι βλέπεις; Όχι έναν ήρωα που προσπαθεί να νικήσει το σκοτάδι, αλλά δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου σκοταδιού να συγκρούονται μεταξύ τους.
Για μένα οι πρώτες τέσσερις σεζόν ήταν εκπληκτικές. Από εκεί και μετά οι ιστορίες αρχίζουν να μοιάζουν περισσότερο μεταξύ τους, βλέπεις χαρακτήρες να παίρνουν αποφάσεις που δεν βγάζουν ιδιαίτερη λογική και φτάνεις σε ένα φινάλε... που δίχασε σχεδόν όλο το κοινό της σειράς. (Δεν κάνω spoiler εδώ... ίσως στα σχόλια.)
Trivia: Ο χαρακτήρας βασίζεται στα μυθιστορήματα του Jeff Lindsay, αλλά η τηλεοπτική σειρά ακολουθεί διαφορετική πορεία ήδη από τις πρώτες σεζόν. Επίσης, οι χαρακτηριστικές "kill rooms" χρειάζονταν πολλές ώρες προετοιμασίας εξαιτίας των πλαστικών καλυμμάτων και των ειδικών εφέ αίματος.
Το Dexter δεν είναι απλώς μία από τις καλύτερες crime σειρές που έχω δει. Είναι ένα ψυχολογικό πείραμα πάνω στον ίδιο τον θεατή. Με έκανε να αναρωτηθώ πόσο εύκολα μπορούν να μετακινηθούν τα όρια του σωστού και του λάθους όταν γνωρίσεις τον άνθρωπο πίσω από το τέρας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της σειράς.
Στο τέλος δεν θυμάσαι μόνο τα εγκλήματα.
Θυμάσαι ότι, για οκτώ σεζόν, ήλπιζες να μην τον πιάσουν.
Συμφωνείς ε; 
