Diablo IV

Μεγάλωσα, όπως εκατομμύρια άλλοι gamers, με το Diablo II. Στα μπουντρούμια του Tristram χανόμουν για ώρες, ψάχνοντας loot, χτίζοντας χαρακτήρες και προσπαθώντας κάθε φορά να γίνω λίγο πιο δυνατός. Στη συνέχεια ήρθε, βέβαια, το Diablo III, αλλά ποτέ δεν ένιωσα το ίδιο συναίσθημα. Έλειπε εκείνη η σκοτεινή ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε το Diablo II και, σχεδιαστικά, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η Blizzard αποφάσισε να ακολουθήσει αυτή την κατεύθυνση.

Γραφικά αντάξια της εποχής του, ένα Sanctuary που δεν είναι απλώς ένας χάρτης γεμάτος αποστολές, αλλά ένας κόσμος με εγκαταλελειμμένους ναούς, δυναμικές καιρικές συνθήκες που ενισχύουν το immersion, άφθονο αίμα και NPCs που έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Τα περιβάλλοντα απέκτησαν ξανά ζωή και, φυσικά, η Lilith είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες villains που έχει παρουσιάσει ποτέ η σειρά. Έχει τη δική της ιδεολογία και, όσο εξελίσσεται η ιστορία, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά είναι πραγματικά ο απόλυτος κακός της υπόθεσης.

Νέα αντικείμενα που ανυπομονείς να αποκτήσεις, συνεχείς αλλαγές στο build σου, αμέτρητα βιντεάκια στο YouTube για να τελειοποιήσεις το DPS και bosses που σε αναγκάζουν να ξανασκεφτείς ολόκληρη τη στρατηγική σου. Και εκεί που λες «έλα μωρέ, ας κάνω ένα ακόμη dungeon», κοιτάς το ρολόι και έχει πάει τέσσερις το πρωί. Και τότε συνειδητοποιείς... «δουλεύω αύριο, διάολε. Πώς θα ξυπνήσω;»

Όταν είδα τα πρώτα βίντεο και κατάλαβα ότι το παιχνίδι υιοθετούσε MMO στοιχεία, πίστεψα ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Και τελικά όντως είχε. Μπορείς να το απολαύσεις και solo, αλλά η πραγματική διασκέδαση έρχεται όταν παίζεις με την παρέα σου. Εξαιρετική είναι και η μουσική, όπως και ο ηχητικός σχεδιασμός, από τις κραυγές των τεράτων μέχρι τις σκοτεινές ψαλμωδίες που δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα.

Και κάπου εκεί αρχίζουν τα αρνητικά.

Ωραία, έφτασες στο maximum level. Και τώρα;

Στην αρχή όλα δείχνουν υπέροχα, όμως όσο περνάει ο χρόνος η επανάληψη γίνεται όλο και πιο έντονη. Νιώθεις ότι λείπει περιεχόμενο. Και ειλικρινά, από μια εταιρεία όπως η Blizzard περίμενα πολύ περισσότερα. Θυμάμαι την απογοήτευσή μου όταν, ενώ το είχα αγοράσει από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας, έφτασα στο endgame και δεν ένιωθα ότι υπήρχε κάτι πραγματικά ουσιαστικό να με κρατήσει. Ίσως τελικά να άξιζε να καθυστερήσει λίγο περισσότερο η κυκλοφορία του, ώστε να συνοδεύεται από πλουσιότερο endgame.

Τα πράγματα, βέβαια, σήμερα είναι αισθητά καλύτερα. Έχουν γίνει αρκετές βελτιώσεις, η ισορροπία μεταξύ των builds έχει διορθωθεί σε σημαντικό βαθμό, αν και ορισμένα εξακολουθούν να ξεχωρίζουν υπερβολικά. Έτσι, η μεγάλη ποικιλία που νομίζεις ότι υπάρχει στην αρχή, στην πραγματικότητα περιορίζεται όσο περνούν οι ώρες.

Όσο για τα Seasons, έφεραν νέο περιεχόμενο, αλλά η προσωρινή φιλοσοφία τους δεν με ενθουσίασε ποτέ. Ξέρω ότι πολλοί παίκτες τα απολαμβάνουν, όμως προσωπικά θα προτιμούσα περισσότερο μόνιμο περιεχόμενο που να εμπλουτίζει διαρκώς τον κόσμο του παιχνιδιού.

Ένα ενδιαφέρον trivia είναι ότι η Lilith υπήρχε στη μυθολογία του Diablo εδώ και πολλά χρόνια, όμως στο Diablo IV πρωταγωνιστεί για πρώτη φορά. Επίσης, το παιχνίδι υποστηρίζει πλήρως cross-play και cross-progression, επιτρέποντάς σου να συνεχίσεις την πρόοδό σου σε διαφορετικές πλατφόρμες, κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.

Τι μένει τελικά;

Η σειρά επέστρεψε εκεί που πραγματικά ανήκει. Στον τρόμο, στη βαριά ατμόσφαιρα και στη σκοτεινή αισθητική που έκανε το Diablo μοναδικό.

Δεν είναι τέλειο. Έχει επαναλήψεις, έχει αδυναμίες και πιθανότατα θα συνεχίσει να εξελίσσεται μέσα από Seasons και expansions για πολλά ακόμη χρόνια.