Ίσως είναι η πρώτη φορά που γράφω ένα My View αρκετές εβδομάδες μετά το τέλος μιας σεζόν. Όχι επειδή δεν ήθελα, αλλά επειδή το τελευταίο διάστημα σχεδόν κάθε ελεύθερη ώρα μου αφιερώθηκε στο χτίσιμο του playview.eu. Για αρκετούς μήνες σταμάτησα σχεδόν να βλέπω σειρές, να παίζω παιχνίδια ή να ασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο πέρα από τη δουλειά μου και το Lifeblog. Έτσι, μέχρι το πέμπτο επεισόδιο κρατούσα σημειώσεις όπως κάνω πάντα, όμως τα υπόλοιπα τα είδα σχεδόν μονορούφι και σήμερα, επιτέλους, ήρθε η ώρα να γράψω τις σκέψεις μου.

Ελπίζω ότι από την επόμενη μεγάλη σειρά που θα παρακολουθήσω, το playview.eu θα έχει πλέον ολοκληρώσει το μεγαλύτερο μέρος της ανάπτυξής του. Βέβαια, ας είμαστε ειλικρινείς... ένα website δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά. Πάντα θα υπάρχει μια νέα ιδέα, μια νέα λειτουργία ή μια βελτίωση που θα θέλεις να προσθέσεις. Παρ' όλα αυτά, θα ήθελα να επιστρέψω στη συνήθεια να γράφω άρθρα μου παράλληλα με την προβολή κάθε επεισοδίου, γιατί πιστεύω ότι έτσι αποτυπώνεται καλύτερα η εμπειρία του θεατή.

Από το χτίσιμο των χαρακτήρων... στην κορύφωση

Μέχρι και το πέμπτο επεισόδιο, η σειρά επενδύει κυρίως στο να παρουσιάσει τους νέους χαρακτήρες της. Τη Beth και τον Rip φυσικά τους γνωρίζουμε ήδη από το Yellowstone, επομένως το βάρος πέφτει περισσότερο στους ανθρώπους που θα αποτελέσουν τον νέο πυρήνα της ιστορίας.

Και ευτυχώς, η χημεία της Kelly Reilly και του Cole Hauser παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ατού της σειράς. Οι δύο ηθοποιοί δείχνουν να μην έχασαν ούτε στιγμή τη χημεία που έχτισαν όλα αυτά τα χρόνια στο Yellowstone και καταφέρνουν να κουβαλήσουν στις πλάτες τους ολόκληρη τη νέα παραγωγή.

Από το έκτο επεισόδιο και μετά, όμως, η σειρά αλλάζει αισθητά επίπεδο.

Η συνεργασία της Beth με τη Beulah αποκτά πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς οι δύο γυναίκες αναγκάζονται να συνεργαστούν γνωρίζοντας ότι καμία δεν αποκαλύπτει πραγματικά όλα της τα χαρτιά. Η σχέση τους βασίζεται περισσότερο στην ανάγκη παρά στην εμπιστοσύνη και αυτό είναι που την κάνει τόσο ενδιαφέρουσα.

Την ίδια στιγμή, ο Rip αρχίζει να γίνεται ο πραγματικός ηγέτης του 10 Petal Ranch. Δεν αρκείται πλέον στο να λύνει προβλήματα· προσπαθεί να επιβάλει τη δική του φιλοσοφία σε έναν χώρο όπου αρκετοί εξακολουθούν να τον βλέπουν ως ξένο.

Τα επεισόδια 7 και 8 συνεχίζουν να ανεβάζουν την ένταση. Οι συγκρούσεις της οικογένειας Jackson φτάνουν στο αποκορύφωμά τους, ο Rob-Will γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνος, ενώ η κατάσταση της Beulah αλλάζει τις ισορροπίες και ανοίγει ουσιαστικά τη συζήτηση για το ποιος θα οδηγήσει το 10 Petal Ranch στο μέλλον. Παράλληλα, η σχέση του Carter με την Oreana αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα και παύει να αποτελεί μια απλή δευτερεύουσα ιστορία.

Το μεγάλο φινάλε – "El Padrino"

Το τελευταίο επεισόδιο ανεβάζει απότομα την κλίμακα της ιστορίας.

Η αποκάλυψη του κυκλώματος διακίνησης φαιντανύλης, η επιστροφή του Mariano, οι εσωτερικές συγκρούσεις της οικογένειας Jackson, οι θάνατοι, η μεγάλη επίθεση στο 10 Petal Ranch και τελικά η απαγωγή του Carter μετατρέπουν το φινάλε σε μια ωρολογιακή βόμβα που εκρήγνυται συνεχώς μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Η τελευταία σκηνή αφήνει τη Beth και τον Rip αντιμέτωπους με τη μεγαλύτερη προσωπική απειλή που έχουν δεχθεί μετά το τέλος του Yellowstone. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο αγώνας αφορούσε την επιβίωση του ράντσου. Από εδώ και πέρα γίνεται μια μάχη για την ίδια τους την οικογένεια.

Πίσω από τις κάμερες

Παρά την επιτυχία της πρώτης σεζόν, η παραγωγή μόνο ήρεμη δεν ήταν.

Λίγο πριν ακόμη προβληθεί το πρώτο επεισόδιο έγινε γνωστό ότι ο αρχικός δημιουργός και showrunner Chad Feehan δεν θα συνέχιζε στη δεύτερη σεζόν. Αμερικανικά δημοσιεύματα έκαναν λόγο για έντονες δημιουργικές διαφωνίες με στελέχη της Paramount και της 101 studios, αλλά και με βασικούς πρωταγωνιστές της σειράς.

Η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε λίγες εβδομάδες μετά το φινάλε, όταν ο Ed Harris αποκάλυψε δημόσια ότι ένιωθε απογοητευμένος από τον περιορισμένο ρόλο του Everett McKinney. Όπως δήλωσε, όταν συμφώνησε να συμμετάσχει στη σειρά πίστευε ότι θα αποτελούσε έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές. Στην πορεία, όμως, αισθάνθηκε ότι ο χαρακτήρας του χρησιμοποιήθηκε πολύ λιγότερο από όσο του είχε παρουσιαστεί.

Μάλιστα, αποκάλυψε πως υπήρξε στιγμή που σκέφτηκε ακόμη και να αποχωρήσει από τη σειρά, ενώ δυσαρεστήθηκε ιδιαίτερα όταν αφαιρέθηκε μία σκηνή στην οποία ο Everett τραγουδούσε σε ένα μπαρ και η οποία, κατά την άποψή του, έδινε μεγαλύτερο βάθος στον χαρακτήρα. (προσωπικά μου έκανε όντως μεγάλη εντύπωση που δεν το έδειξαν αυτό, τον είχα στο background και δεν φάνηκε καθόλου)

Αρκετά αμερικανικά μέσα συνέδεσαν αυτή τη δυσαρέσκεια με την αποχώρηση του Chad Feehan, χωρίς όμως η Paramount να επιβεβαιώσει ποτέ επίσημα ότι αυτή ήταν η μοναδική αιτία.

Οι δύο Showrunners

Ο Chad Feehan δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό, όμως διέθετε σημαντική εμπειρία ως σεναριογράφος σε σειρές όπως Rectify, Ray Donovan, Animal Kingdom και Banshee.

Το Banshee, μάλιστα, παραμένει μία από τις αγαπημένες μου σειρές δράσης και σίγουρα θα ήθελα να τη δω σύντομα και στη βιβλιοθήκη του playview.eu.

Παρ' όλα αυτά, το Dutton Ranch ήταν ουσιαστικά η πρώτη του μεγάλη ευκαιρία ως δημιουργός και showrunner μιας τόσο μεγάλης παραγωγής.

Η Paramount, αντίθετα, φαίνεται πως για τη δεύτερη σεζόν επέλεξε να επενδύσει σε ένα πολύ πιο έμπειρο όνομα.

Ο Benjamin Cavell έχει ένα ιδιαίτερα δυνατό βιογραφικό.

Το σημαντικότερο έργο του είναι αναμφίβολα το Justified, μία σειρά που πολλοί θεωρούν από τα κορυφαία neo-western της τελευταίας εικοσαετίας.

Εκεί εργάστηκε επί έξι σεζόν ως writer, producer και αργότερα ως Executive Producer.

Το Justified ξεχώρισε για τους εξαιρετικούς διαλόγους του, τους σύνθετους αντιήρωες, το ιδιαίτερο χιούμορ και τους χαρακτήρες που δεν ήταν ποτέ απόλυτα καλοί ή κακοί.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

Ακριβώς αυτά είναι τα στοιχεία που χρειάζεται και το Dutton Ranch.

Παράλληλα, ο Cavell είναι ο δημιουργός του SEAL Team, μιας σειράς που κατάφερε να συνδυάσει στρατιωτική δράση με έντονο ανθρώπινο δράμα και να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού για αρκετές σεζόν.

Έχει επίσης συμμετάσχει στις δημιουργικές ομάδες των Homeland, Sneaky Pete και The Stand.

Το Homeland εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ ψηλά στη λίστα με τις αγαπημένες μου σειρές κατασκοπείας, ενώ αντίθετα το The Stand δεν κατάφερε ποτέ να με κερδίσει και προσωπικά το εγκατέλειψα αρκετά νωρίς.

Παρόλα αυτά, αν έπρεπε να κρατήσω μία μόνο δουλειά του Cavell ως λόγο αισιοδοξίας, αυτή θα ήταν το Justified.

Γιατί είναι μια σειρά που βασίζεται στους χαρακτήρες, στους διαλόγους και στις αργά χτισμένες συγκρούσεις. Και αυτό ακριβώς χρειάζεται το Dutton Ranch.

Η μοναδική μου ένσταση

Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά θα άλλαζα στην πρώτη σεζόν, αυτό αφορά το τελευταίο επεισόδιο.

Ειλικρινά, όταν τελείωσε, η πρώτη μου σκέψη δεν ήταν "τι δυνατό φινάλε".

Ήταν...

"Γιατί τόση βιασύνη;"

Για επτά περίπου επεισόδια η σειρά χτίζει υπομονετικά τους χαρακτήρες και τις συγκρούσεις της.

Και ξαφνικά, μέσα σε μία ώρα, έχουμε αποκαλύψεις, θανάτους, επιθέσεις, προδοσίες και το μεγάλο cliffhanger.

Όχι επειδή αυτά δεν λειτουργούν.

Λειτουργούν.

Απλώς πιστεύω ότι αυτό το υλικό άξιζε τουλάχιστον άλλα δύο επεισόδια ώστε να αναπνεύσει και να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος.

Είναι κάτι που βλέπουμε αρκετά συχνά σε αμερικανικές σειρές. Σαν να υπάρχει πάντα η ανάγκη να κλείσουν όλα στο τελευταίο επεισόδιο, ακόμη κι όταν η ιστορία έχει χώρο να αναπτυχθεί περισσότερο.

Επίλογος

Για μένα, το Dutton Ranch θα είναι πάντα η σειρά που συνόδευσε το μεγαλύτερο κομμάτι της δημιουργίας του playview.eu.

Ίσως γι' αυτό να μου μείνει περισσότερο από όσο θα περίμενα.

Όχι μόνο για την ιστορία της Beth και του Rip, αλλά γιατί μου θυμίζει μια περίοδο όπου κάθε βράδυ έκλεινα τον υπολογιστή μετά από ώρες ανάπτυξης, διορθώσεων, σχεδιασμού και ατελείωτων λιστών εργασιών και θα ήταν ιδανικό να αφιέρωνα μία ώρα για να χαθώ στον κόσμο κάποιας σειράς αλλά δεν υπήρχε ο χρόνος.

Τώρα που το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο του playview.eu πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του, ελπίζω οι επόμενες σειρές να τις ζήσω διαφορετικά. Να τις παρακολουθώ εβδομάδα με την εβδομάδα, να γράφω τις σκέψεις μου όσο η ιστορία εξελίσσεται και να τις συζητάμε όλοι μαζί εδώ.

Γιατί αυτός ήταν εξαρχής ο λόγος που γεννήθηκε το playview.eu.

Όχι για να βαθμολογεί ταινίες και σειρές.

Αλλά για να μοιραζόμαστε το ταξίδι κάθε ιστορίας.

Μέχρι το επόμενο αρθράκι μου λοιπόν, τα λέμε στα σχόλια!