E05 + E06 - Οι ήρωες που έμειναν στην σκιά!

Το Legends φτάνει στο τέλος του με δύο επεισόδια που ανεβάζουν την ένταση, αλλά κυρίως δίνουν νόημα σε όσα έχουμε παρακολουθήσει μέχρι τώρα. Η επιχείρηση έχει φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή: δύο τόνοι ηρωίνης ετοιμάζονται να περάσουν στη Βρετανία, οι εγκληματικές οργανώσεις έχουν αρχίσει να υποψιάζονται η μία την άλλη και οι τελωνειακοί κινδυνεύουν να χάσουν όχι μόνο την κάλυψή τους, αλλά και τη ζωή τους. Αυτό που κάνει το φινάλε να λειτουργεί είναι πως δεν παρακολουθούμε απλώς μια επιχείρηση σύλληψης. Βλέπουμε ανθρώπους που έχουν περάσει τόσο καιρό υποδυόμενοι κάποιον άλλο, ώστε πλέον δυσκολεύονται να επιστρέψουν στον πραγματικό τους εαυτό.

Στο πέμπτο επεισόδιο, Old Kings, η αποστολή οδηγεί τον Guy και την ομάδα στο Πακιστάν, όπου πρέπει να διαχειριστούν μια τεράστια ποσότητα ηρωίνης και να βρουν τρόπο να εμποδίσουν τη μεταφορά της στη Βρετανία. Η επαφή με τον προμηθευτή Ayub Afridi αποκαλύπτει πόσο βαθιά φτάνει το δίκτυο, ενώ ο Guy αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει απέναντί του απλώς ανθρώπους που θέλουν να βγάλουν χρήματα, αλλά ανθρώπους που χρησιμοποιούν τη βία ως καθημερινό εργαλείο εξουσίας. Την ίδια στιγμή, η Kate και η Erin πλησιάζουν τον διεφθαρμένο αστυνομικό Goodwin, ο οποίος προστατεύει τον Carter. Η αποκάλυψη της σχέσης τους αποτελεί σημαντική επιτυχία, χωρίς όμως να λύνει το βασικό πρόβλημα: το φορτίο πρέπει ακόμη να φτάσει στη Βρετανία και ο χρόνος τελειώνει.

Στο φινάλε, Legends Never Die, η κατάσταση εκτροχιάζεται όταν ο Carter ανακαλύπτει ότι ο Eddie συνεργάζεται με τις αρχές. Ο θάνατος του Tommy έχει γίνει το αδύναμο σημείο του, αλλά και η αιτία που τον οδηγεί να στραφεί εναντίον του ανθρώπου που κάποτε θεωρούσε δικό του. Ο Carter καταλαβαίνει ότι ο Eddie έχει πληροφορίες για το φορτίο και στήνει την παγίδα του. Η σκηνή στην αποθήκη, όπου ο Eddie προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του απέναντι στον Carter, είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του επεισοδίου. Ο Johnny Harris παίζει εξαιρετικά την εσωτερική σύγκρουση ενός ανθρώπου που πενθεί, φοβάται και ταυτόχρονα προσπαθεί να μην προδώσει όσα γνωρίζει. Η ένταση δεν χρειάζεται μεγάλες εκρήξεις ή φωνές· βρίσκεται στα βλέμματα, στις παύσεις και στην αίσθηση ότι μια λάθος λέξη μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.

Η επιχείρηση στην αποθήκη, όμως, δεν εξελίσσεται όπως περιμένει ο Eddie. Ο Carter έχει ήδη αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά και καταφέρνει να ξεφύγει, ενώ η έφοδος των ενόπλων αστυνομικών δεν βρίσκει το φορτίο που περιμένουν. Εκεί φαίνεται πόσο επικίνδυνο είναι να βασίζεσαι σε μια πληροφορία χωρίς να γνωρίζεις αν ο αντίπαλος έχει ήδη καταλάβει τις κινήσεις σου. Ευτυχώς, η παρουσία του Bailey μαζί με την αστυνομική ομάδα σημαίνει ότι η επιχείρηση δεν εξαρτάται από έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να βρεθεί μόνος απέναντι σε μια ολόκληρη εγκληματική οργάνωση. Παρ’ όλα αυτά, η αποτυχία της εφόδου έχει συνέπειες: ο Carter ενημερώνει τον Hakan για την προδοσία και ο Guy απομακρύνεται από τη μεταφορά. Η σκηνή θυμίζει ότι σε τέτοιες επιχειρήσεις η γενναιότητα δεν αρκεί. Χρειάζονται σωστή πληροφόρηση, συντονισμός και, πολλές φορές, η τύχη να βρίσκεται δίπλα σου την κατάλληλη στιγμή.

Εδώ ξεχωρίζει και η ερμηνεία του Tom Burke ως Guy. Η απομάκρυνσή του από την αποστολή δεν τον ανακουφίζει· αντίθετα, τον αφήνει με την αίσθηση ότι έχει χάσει τον έλεγχο μιας κατάστασης στην οποία έχει επενδύσει τα πάντα. Ακόμη και όταν επιστρέφει στην οικογένειά του, δυσκολεύεται να αφήσει πίσω του την άλλη του ταυτότητα. Η Charlotte Ritchie, στον ρόλο της Sophie, προσφέρει μια πολύ σημαντική ισορροπία. Δεν είναι απλώς η σύζυγος που περιμένει τον άντρα της να γυρίσει σπίτι. Καταλαβαίνει τι του συμβαίνει και του λέει ουσιαστικά πως δεν μπορεί να επιστρέψει στην οικογένειά του σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, όσο η αποστολή παραμένει ανοιχτή. Η σχέση τους δίνει στο φινάλε μια ανθρώπινη διάσταση που ξεπερνά την ίδια την αστυνομική υπόθεση.

Ο Steve Coogan είναι επίσης εξαιρετικός ως Don. Κρατά έναν χαρακτήρα που συχνά φαίνεται ψυχρός και απόμακρος, αλλά σταδιακά αποκαλύπτει το κόστος που έχει πληρώσει και ο ίδιος από την προηγούμενη μυστική του δράση. Η ιστορία του, όταν εξηγεί ότι η απειλή δεν εξαφανίζεται μόλις τελειώσει μια επιχείρηση, είναι καθοριστική για το νόημα του τίτλου. Παράλληλα, ο Tom Hughes δίνει στον Carter την απαιτούμενη απειλή χωρίς να τον μετατρέπει σε έναν μονοδιάστατο κακό, ενώ ο Aml Ameen ως Bailey και η Hayley Squires ως Kate αποδίδουν πειστικά την πίεση των ανθρώπων που πρέπει να πάρουν αποφάσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στη Jasmine Blackborow ως Erin, της οποίας η ευφυΐα και η ψυχραιμία αποδεικνύονται εξίσου σημαντικές με τη δράση των ανθρώπων στο πεδίο.

Το τελευταίο μέρος είναι ένα πραγματικό παιχνίδι νεύρων. Η ομάδα πρέπει να ολοκληρώσει την αποστολή με περιορισμένη υποστήριξη, καθώς η πολιτική ηγεσία αποφασίζει να τερματίσει το πρόγραμμα. Ο Guy επιστρέφει, η μεταφορά οργανώνεται διά θαλάσσης και μια καταιγίδα απειλεί να καταστρέψει τα πάντα. Η σκηνή με τη βάρκα και τη σχεδία δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό κομμάτι δράσης. Φέρνει τον Don, τον Guy, την Kate και τον Bailey αντιμέτωπους με την πιθανότητα να πεθάνουν για μια επιχείρηση που οι ίδιοι οι υπεύθυνοι έχουν σχεδόν εγκαταλείψει. Τελικά, η ομάδα φτάνει στην προγραμματισμένη συνάντηση, η αστυνομία επεμβαίνει και οι Carter, Hakan και Aziz συλλαμβάνονται. Η ηρωίνη κατάσχεται, αλλά η επιτυχία δεν συνοδεύεται από τη δημόσια αναγνώριση που θα περίμενε κανείς.

Οι κριτικοί αντιμετώπισαν θετικά τη σειρά συνολικά, με το Radio Times να της δίνει 100/100 και το Metacritic να καταγράφει 76/100, με την πλειονότητα των κριτικών να είναι θετικές. Το The Telegraph στάθηκε στο απίστευτο γεγονός ότι μια τόσο σημαντική ιστορία της βρετανικής ιστορίας παρέμενε ελάχιστα γνωστή, ενώ το Variety επαίνεσε το δυνατό καστ και τον τρόπο με τον οποίο η σειρά συνδυάζει την ένταση με το θέμα της ταυτότητας. Υπήρξαν και πιο συγκρατημένες κριτικές, με τον Guardian να επισημαίνει ότι η ασυνήθιστη σύνθεση της ομάδας δεν είναι πάντοτε εύκολο να γίνει απόλυτα πιστευτή. Για μένα, όμως, το μεγάλο επίτευγμα του Legends βρίσκεται ακριβώς στις ερμηνείες και στην ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας. Το τέλος δεν παρουσιάζει τους πρωταγωνιστές ως ατρόμητους υπερήρωες. Τους αφήνει να επιστρέψουν στις δουλειές και στις οικογένειές τους, γνωρίζοντας πως η εμπειρία που έζησαν δεν πρόκειται να σβήσει τόσο εύκολα. Ο Guy κοιτάζει έξω από το παράθυρο, ακόμη σε επιφυλακή, και καταλαβαίνουμε ότι η αποστολή τελείωσε, αλλά η άλλη του ταυτότητα δεν έχει εξαφανιστεί.

Είναι καταπληκτικό πως έχουν συμβεί τέτοιες ιστορίες όπως αυτό που περιγράφει η σειρά και δεν έχουν γίνει γνωστές ποτέ! Και έρχεται μια σειρά για να φωτίσει την τότε ιστορία και πως οι υπεύθυνοι του Τελωνίου ίδρυσαν μια ομάδα που κατέσχεσε τόσους τόνους ηρωίνης χωρίς να έχει υπολογιστές με ΑΙ ή σύγχρονα μέσα παρακολούθησης!