Όταν το παιχνίδι αλλάζει και η σειρά Lioness γίνεται κάτι πολύ μεγαλύτερο! (S03E02-03)

Είναι βράδυ Σαββάτου 22 Αυγούστου. Είμαι στο αεροπλάνο της Aegean σε μια πτήση που έχει ήδη καθυστερήσει να ξεκινήσει μια ώρα με προορισμό στα Χανιά. Δυστυχώς χρειάστηκε να ταξιδέψω πίσω στην Αθήνα χθες Παρασκευή γιατί είχαμε μια απώλεια στην οικογένεια, ο αδερφός του πατέρα μου είχε ένα καρδιακό και τον χάσαμε (Μιχάλη καλό παράδεισο εύχομαι)...Οπότε πήρα το αεροπλάνο για να είμαι στην κηδεία και επιστροφή στα Χανιά για την συνέχεια των διακοπών, άλλη μια εβδομάδα ακόμα.
Οπότε εν μέσω καθυστέρησης της Aegean (πανάθεμα τους) έβαλα να δω το 2ο και 3ο επεισόδιο ενώ το 4ο έρχεται σε λίγες ώρες. Τα παραπάνω ίσως δεν σας αφορούν, αλλά μην ξεχνάς φίλε αναγνώστη πως το playview.eu είναι ένα lifeblog!

Υπάρχουν φορές που μια σειρά καταφέρνει να σε κρατήσει μπροστά στην οθόνη όχι επειδή συμβαίνει κάτι τεράστιο, αλλά επειδή αισθάνεσαι ότι κάθε λεπτό που περνάει σε πηγαίνει κάπου. Κάπως έτσι ένιωσα βλέποντας τα δύο τελευταία επεισόδια της τρίτης σεζόν του Lioness!

Το δεύτερο επεισόδιο, “No Sorrow Like the Survivor”, συνεχίζει την ιστορία μετά την επίθεση στο σπίτι της Joe και παράλληλα αρχίζει να ξετυλίγει το μυστήριο γύρω από την απαγωγή της. Το τρίτο, “The Bear Is Infected”, πηγαίνει ακόμη πιο βαθιά, αφήνοντας για λίγο στην άκρη την καθαρή δράση και βάζοντας στο κέντρο την κατασκοπεία, τη γεωπολιτική και κυρίως το ερώτημα του πόσο βαθιά μπορεί να έχει εισχωρήσει ο εχθρός μέσα στο ίδιο το αμερικανικό σύστημα.

Και κάπου εδώ βρίσκεται για μένα η μεγάλη διαφορά αυτής της σεζόν.

Η τρίτη σεζόν έσπασε το μοτίβο

Στις δύο προηγούμενες σεζόν υπήρχε ένα μοτίβο που, όσο διαφορετικές κι αν ήταν οι ιστορίες τους, παρέμενε αναγνωρίσιμο. Υπήρχε ένας στόχος, υπήρχε μια αποστολή, υπήρχε η προετοιμασία, η διείσδυση και τελικά η εκτέλεση. Η Lioness ήξερε πολύ καλά τι σειρά ήταν και το έκανε με τον δικό της τρόπο.

Εδώ όμως ο Taylor Sheridan αποφασίζει να αλλάξει τους κανόνες.

Η τρίτη σεζόν ξεκινάει ουσιαστικά γνωρίζοντας ήδη ότι η Joe έχει απαχθεί και στη συνέχεια μας γυρίζει πίσω για να μας δείξει πώς φτάσαμε μέχρι εκεί. Έτσι, τα επεισόδια 2 και 3 λειτουργούν μέσα σε δύο χρονικές γραμμές, με το παρελθόν να αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία επειδή γνωρίζουμε ήδη ποιο θα είναι το αποτέλεσμα.

Και αυτό μου άρεσε πάρα πολύ.

Γιατί ξαφνικά δεν παρακολουθείς απλώς μια αποστολή. Παρακολουθείς μια αλυσίδα γεγονότων γνωρίζοντας ότι κάτι έχει πάει στραβά, αλλά χωρίς να ξέρεις ακόμη ακριβώς πού βρίσκεται το λάθος.
Η απαγωγή της Joe δεν είναι πλέον απλώς ένα cliffhanger. Είναι το αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού που παρακολουθούμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας.

Και όσο περισσότερα μαθαίνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε ότι η υπόθεση είναι πολύ μεγαλύτερη από μία (αποτυχημένη η επιτυχημένη οι απόψεις διιστάνται) επιχείρηση στην Ουκρανία.

Η απαγωγή της Joe και το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι

Ένα από τα στοιχεία που λειτουργούν εξαιρετικά είναι ο τρόπος με τον οποίο η σειρά χρησιμοποιεί την απαγωγή της Joe. Δεν μας λέει απλώς «την απήγαγαν» και μετά συνεχίζει.
Μας δείχνει τη Joe αιχμάλωτη, μας επιστρέφει πίσω, μας δείχνει τι προηγήθηκε, μας δίνει νέες πληροφορίες και στη συνέχεια επιστρέφει ξανά στο αποτέλεσμα.

Στο δεύτερο επεισόδιο, οι Ρώσοι προσπαθούν να εντοπίσουν τον πομπό που έχει πάνω της, ενώ η ομάδα της ανακαλύπτει ότι έχει απαχθεί και αρχίζει να ψάχνει ποιος βρίσκεται πίσω από την επίθεση. Η Joe, από την άλλη, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο ακόμη και μέσα στην αιχμαλωσία της.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η απαγωγή της δεν παρουσιάζεται ως ένα τυχαίο γεγονός.
Σιγά σιγά αρχίζουμε να βλέπουμε πως η επιχείρηση στην Ουκρανία, η απαγωγή του Aleksi Yurimov, η επίθεση στο σπίτι της Joe και η παρουσία της Ουκρανής αξιωματικού Oleksandra Balakin συνδέονται μεταξύ τους.

Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η Lioness στα δικά μου μάτια γίνεται πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ.

Η οικογένεια της Joe δεν μπορεί πλέον να μείνει έξω από τον πόλεμο

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η οικογένεια.

Η τρίτη σεζόν συνεχίζει κάτι που η σειρά έχει χτίσει από τις προηγούμενες σεζόν: την προσπάθεια της Joe να διαχωρίσει τη δουλειά της από τη ζωή της. Μόνο που αυτή τη φορά το διαχωριστικό έχει εξαφανιστεί.
Η επίθεση έρχεται στο σπίτι της.
Οι κόρες της βλέπουν πλέον ξεκάθαρα ότι η δουλειά της μητέρας τους δεν είναι απλώς μια επικίνδυνη καριέρα. Είναι κάτι που μπορεί να τους κοστίσει τη ζωή.

Η οικογένεια κάνει ουσιαστικά ένα intervention στη Joe και της ζητά να εγκαταλείψει τη CIA. Η απάντησή της είναι από τις στιγμές που εξηγούν καλύτερα τον χαρακτήρα της. Για τη Joe, το να εγκαταλείψει τη δουλειά δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται η απειλή. Σημαίνει απλώς ότι αφήνει τη μάχη στη μέση.

Και εδώ υπάρχει ένα ενδιαφέρον παράδοξο.
Η Joe πιστεύει ότι προστατεύει την οικογένειά της προστατεύοντας τη χώρα. Η οικογένειά της, όμως, αρχίζει πλέον να βλέπει ότι ίσως ακριβώς αυτή η αποστολή είναι που τους βάζει όλους σε κίνδυνο.
Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.
Και αυτό κάνει τη σύγκρουση πολύ πιο ενδιαφέρουσα από ένα απλό «η δουλειά ή η οικογένεια».

Nicole Kidman και η κουβέντα που ανοίγει όλη τη γεωπολιτική πλευρά

Ένα από τα σημεία που κράτησα ιδιαίτερα από το τρίτο επεισόδιο είναι η συζήτηση της Kaitlyn Meade με τον σύζυγό της, Errol.

Η Nicole Kidman έχει έναν χαρακτήρα που βρίσκεται μέσα στο παιχνίδι της CIA και γνωρίζει πολύ καλά πώς λειτουργεί η γεωπολιτική. Παρ' όλα αυτά, η συζήτηση με τον Errol λειτουργεί σαν ένα διαφορετικό παράθυρο προς την κατάσταση.

Η κουβέντα τους περνάει από τη Ρωσία και την Κίνα και κυρίως από το πώς οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν εντελώς διαφορετικά τον ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Ρωσία παρουσιάζεται περισσότερο ως δύναμη που λειτουργεί μέσω σύγκρουσης, στρατολόγησης και εκμετάλλευσης ευκαιριών, ενώ η Κίνα παρουσιάζεται ως μια δύναμη που σκέφτεται περισσότερο μακροπρόθεσμα, οικονομικά και πληροφοριακά.

Μου άρεσε αυτή η σκηνή ακριβώς επειδή δεν ήταν απλώς «άλλη μία σκηνή με την Nicole Kidman».

Έδινε το πλαίσιο για όλα όσα θα ακολουθούσαν.

Και μετά έρχεται η Oleksandra και κάνει το συγκεκριμένο πλαίσιο ακόμη πιο ξεκάθαρο.

Η αρκούδα, η τίγρη και η αγέλη των λύκων

Αν υπάρχει μία σκηνή από αυτά τα δύο επεισόδια που θεωρώ ότι πρέπει να μείνει, είναι η ενημέρωση της ομάδας από την Oleksandra.

Η Ουκρανή πράκτορας εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη σύγκρουση χρησιμοποιώντας τρία ζώα.

Η Ρωσία είναι η αγέλη των λύκων.
Η Κίνα είναι η τίγρη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η αρκούδα.

Η λογική της είναι απλή αλλά αρκετά δυνατή ως τηλεοπτική μεταφορά: ούτε η αγέλη των λύκων ούτε η τίγρη μπορούν εύκολα να σκοτώσουν την αρκούδα με μια άμεση επίθεση. Άρα δεν χρειάζεται να την αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο.

Πρέπει να την αρρωστήσουν.

“Disease kills the bear.”

Και αυτό είναι το σημείο όπου η σειρά περνάει από την κλασική κατασκοπευτική δράση σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Η «ασθένεια» είναι η διείσδυση.

Είναι οι άνθρωποι που μπορούν να εκβιαστούν. Είναι οι πολιτικοί που μπορούν να επηρεαστούν. Είναι άνθρωποι σε θέσεις που από μόνες τους μπορεί να φαίνονται ασήμαντες, αλλά όταν τοποθετηθούν στο σωστό σημείο του συστήματος μπορούν να επηρεάσουν πολύ περισσότερα.
Και ξαφνικά η Lioness δεν μιλά πλέον μόνο για πράκτορες που κυνηγούν άλλους πράκτορες.
Μιλάει για ένα σύστημα που μπορεί να έχει ήδη μολυνθεί.
Αυτό ήταν, για μένα, από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του επεισοδίου.

Και η Joe καταλαβαίνει ότι κυνηγάει κάτι πολύ μεγαλύτερο

Η Oleksandra δεν είναι απλώς μια ύποπτη πράκτορας.
Ξέρει πάρα πολλά.
Γνωρίζει τη λειτουργία της Lioness, αναγνωρίζει πρόσωπα, γνωρίζει προηγούμενες επιχειρήσεις και αποκαλύπτει στην ομάδα ότι η ξένη νοημοσύνη έχει συλλέξει πολύ περισσότερες πληροφορίες για εκείνους απ' όσο πίστευαν. Η ίδια υποστηρίζει ότι η Ρωσία έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο ανθρώπων μέσα στις ΗΠΑ χρησιμοποιώντας εκβιασμούς, οικονομική επιρροή και honeypot επιχειρήσεις.
Και εκεί η ιστορία γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα.

Γιατί η Joe δεν θέλει απλώς να βρει τον προδότη.

Θέλει να βρει ολόκληρο το δίκτυο.

Και αυτό την οδηγεί στην ιδέα να χρησιμοποιήσει την ίδια την Oleksandra ως δόλωμα.

Να ανακοινώσουν ότι έχουν στα χέρια τους έναν Ρώσο πράκτορα και να περιμένουν να δουν ποιοι θα κινηθούν.

Με άλλα λόγια, να αφήσουν το δίκτυο να αποκαλυφθεί μόνο του.

Είναι ακριβώς το είδος του παιχνιδιού που μου αρέσει στη Lioness: δεν κερδίζει απαραίτητα αυτός που έχει περισσότερη δύναμη. Κερδίζει αυτός που καταφέρνει να κάνει τον αντίπαλο να αντιδράσει.

Το μεγάλο twist στο τέλος

Και μετά έρχεται το τέλος του τρίτου επεισοδίου.

Ενώ μέχρι εκείνο το σημείο προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια είναι η Oleksandra, ποιος πρόδωσε τη Joe και ποιο είναι το δίκτυο που ψάχνουν, η σειρά μας επιστρέφει ξανά στη χρονική γραμμή της αιχμαλωσίας.
Και βλέπουμε τη Joe.
Δεμένη πάνω σε ένα κρεβάτι.

Οι απαγωγείς της χρησιμοποιούν βασανιστική στέρηση ύπνου, με νερό να στάζει συνεχώς πάνω της, ενώ στην οθόνη παίζει ξανά και ξανά η δημόσια ανακοίνωση που είχε κάνει η αμερικανική πλευρά.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία.

Η Joe προσπαθεί να στήσει παγίδα για να βγάλει τους Ρώσους από την κρυψώνα τους.

Αλλά ίσως η παγίδα να λειτούργησε και προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η ίδια η ανακοίνωση μπορεί να έδωσε στους αντιπάλους της τον λόγο να την κρατήσουν και να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι γνωρίζουν οι Αμερικανοί.

Δεν έχουμε ακόμη όλες τις απαντήσεις και αυτό είναι ακριβώς το σωστό σημείο για να σταματήσει ένα επεισόδιο.

Τι λένε κοινό και κριτικοί

Η μέχρι τώρα αντίδραση στη σεζόν είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, γιατί φαίνεται να χωρίζεται ακριβώς πάνω σε αυτό που προσωπικά μου άρεσε περισσότερο.

Από τη μία πλευρά, υπάρχουν θετικές αντιδράσεις για το γεγονός ότι η σειρά ανοίγει το παιχνίδι και πηγαίνει βαθύτερα στη στρατηγική, την κατασκοπεία και τη γεωπολιτική. Αρκετοί θεατές ξεχώρισαν ειδικά την αλληγορία της αρκούδας, της τίγρης και των λύκων και το γεγονός ότι η σεζόν δείχνει περισσότερο το πώς σκέφτονται οι υπηρεσίες πληροφοριών και όχι μόνο το πώς πυροβολούν.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και κριτική για την υπερβολική έκθεση μέσω διαλόγων. Κάποιοι θεατές θεωρούν ότι ορισμένες πληροφορίες εξηγούνται υπερβολικά άμεσα, ενώ άλλοι βρίσκουν κάποιες από τις θεωρίες και τις γεωπολιτικές αναλύσεις υπερβολικά «Sheridan». Η ίδια η αλληγορία με τα ζώα, όσο δυνατή κι αν είναι ως ιδέα, έχει δεχτεί κριτική επειδή για κάποιους γίνεται υπερβολικά διδακτική.

Και υπάρχει και μία ακόμη κριτική που αξίζει να αναφερθεί: το γεγονός ότι η τρίτη σεζόν φαίνεται να απομακρύνεται αρκετά από το status quo των δύο προηγούμενων. Για κάποιους αυτό είναι ακριβώς το στοιχείο που την κάνει καλύτερη. Για άλλους δημιουργεί μια αίσθηση ότι η σειρά εγκαταλείπει μέρος της ταυτότητας που είχε χτίσει.

Προσωπικά, μέχρι εδώ, βρίσκομαι ξεκάθαρα στην πρώτη κατηγορία.

Αν έπρεπε να τα βάλω όλα σε μία γραμμή, θα έλεγα ότι η Lioness μάς έδειξε πως αυτή τη φορά η αποστολή δεν είναι να βρουν έναν στόχο. Είναι να ανακαλύψουν ποιος έχει ήδη εισχωρήσει μέσα στο σύστημα.

Η Joe επιβιώνει από την επίθεση στο σπίτι της, η ομάδα εντοπίζει στοιχεία που οδηγούν στη Ρωσία, η Oleksandra συλλαμβάνεται και ανακρίνεται, ενώ σταδιακά αποκαλύπτει ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο επιρροής. Η Joe καταλαβαίνει ότι υπάρχουν άνθρωποι μέσα στις ΗΠΑ που έχουν στρατολογηθεί ή εκβιαστεί και αποφασίζει να χρησιμοποιήσει μια δημόσια ανακοίνωση ως παγίδα.

Ταυτόχρονα, όμως, βλέπουμε ότι η ίδια βρίσκεται ήδη στα χέρια των Ρώσων.

Και έτσι η σειρά καταφέρνει κάτι πολύ έξυπνο: μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν παρακολουθούμε την προσπάθεια της Joe να αποκαλύψει την παγίδα ή την αναδρομή που εξηγεί πώς ακριβώς έπεσε η ίδια μέσα σε αυτήν.

Από αυτά που έχω δει μέχρι τώρα, η τρίτη σεζόν είναι για μένα η καλύτερη σεζόν του Lioness.

Και το λέω έχοντας δει μόλις τα τρία πρώτα επεισόδια, οπότε προφανώς η τελική μου άποψη μπορεί να αλλάξει μέχρι το τέλος. Όμως αυτό που βλέπω αυτή τη στιγμή είναι μια σειρά που αποφάσισε να μην επαναλάβει τον εαυτό της.

Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο που μπορούσε να πάρει.

Γιατί αν συνέχιζε με ακόμη μία αποστολή, ακόμη έναν στόχο και ακόμη μία Lioness που θα έπρεπε να μπει στη ζωή κάποιου για να τον βγάλει από τη μέση, κάποια στιγμή θα άρχιζε να γίνεται προβλέψιμη.

Αντί γι' αυτό, ο Sheridan πήρε τη γνωστή φόρμουλα και την άνοιξε.

Τώρα έχουμε απαγωγές, διπλούς πράκτορες, γεωπολιτική, πληροφοριακό πόλεμο, οικονομική επιρροή, honeypots, εκβιασμούς και ένα παιχνίδι όπου δεν είναι πλέον ξεκάθαρο ποιος κυνηγάει ποιον.

Και το σημαντικότερο: η Joe δεν είναι πλέον ο κυνηγός. Είναι και το θήραμα.

Αυτό αλλάζει τα πάντα.

Μου αρέσει επίσης πολύ το γεγονός ότι η σειρά δεν φοβάται να μιλήσει. Τα δύο αυτά επεισόδια έχουν αρκετές σκηνές όπου οι χαρακτήρες απλώς κάθονται και συζητούν. Κανονικά αυτό θα μπορούσε να ρίξει τον ρυθμό. Εδώ, όμως, επειδή οι πληροφορίες που δίνονται αλλάζουν την εικόνα που έχουμε για ολόκληρη την ιστορία, λειτουργεί.
Η σκηνή με την αρκούδα, την τίγρη και την αγέλη των λύκων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μπορεί κάποιος να τη βρει υπερβολική ή ακόμη και λίγο «Sheridan», αλλά προσωπικά τη βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γιατί μέσα σε λίγα λεπτά σου εξηγεί τι πραγματικά προσπαθεί να κάνει αυτή η σεζόν.

Δεν κυνηγάει πλέον μόνο τρομοκράτες.
Κυνηγάει την ίδια την ιδέα της εσωτερικής διάβρωσης ενός συστήματος.

Και κάπως έτσι, από μια σειρά ειδικών επιχειρήσεων, το Lioness αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με ένα κατασκοπευτικό θρίλερ μεγάλης κλίμακας.
Τρία επεισόδια μέσα, λοιπόν, και έχω ήδη την αίσθηση ότι αυτή η σεζόν μπορεί να είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τις δύο προηγούμενες.

Και το καλύτερο;

Δεν έχω ιδέα πώς θα βγει η Joe από εκεί μέσα διάολε