Season 4, Επεισόδια 1 & 2: Όταν η συνταγή αρχίζει να κουράζει

Η τέταρτη σεζόν του Reacher ξεκίνησε με έναν τρόπο που, τουλάχιστον για μένα, δεν κατάφερε να δικαιολογήσει τον ενθουσιασμό που περίμενα από την επιστροφή της σειράς. Ο Reacher βρίσκεται αυτή τη φορά στη Φιλαδέλφεια και, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, δεν χρειάζεται να ψάξει ο ίδιος για μια υπόθεση, αφού η υπόθεση βρίσκει εκείνον. Σε ένα βαγόνι του μετρό γίνεται μάρτυρας της αυτοκτονίας της Anna Merrick, μιας γυναίκας που λίγο πριν από τον θάνατό της φαίνεται να φοβάται κάτι, και από εκεί ξεκινά ένα μυστήριο γύρω από ένα χαμένο USB που φαίνεται να περιέχει πληροφορίες αρκετά σημαντικές ώστε πολλοί άνθρωποι να είναι διατεθειμένοι να σκοτώσουν για να το αποκτήσουν. Ο Reacher γνωρίζει τον αδελφό της Anna, τον Jacob, ενώ στην υπόθεση μπλέκεται και η Lila Hoth, η οποία υποστηρίζει ότι η Anna τη βοηθούσε να αποδείξει πως ο βιολογικός της πατέρας είναι ο πολιτικός John Sampson. Από εκεί και μετά αρχίζουν οι δολοφόνοι, οι κυβερνητικοί πράκτορες και οι κυνηγημένοι, μέχρι που ο Reacher καταλήγει αιχμάλωτος αφού χρειάζονται δύο βολές με ηρεμιστικά βέλη για να τον ρίξουν κάτω.

Το δεύτερο επεισόδιο, με τίτλο «Cage Fight», συνεχίζει ακριβώς από εκεί και, ομολογώ, βελτιώνει αρκετά τον ρυθμό. Ο Reacher ξυπνά δεμένος μέσα σε ένα δωμάτιο, με την Tamara Green και τον Jacob Merrick να βρίσκονται επίσης κρατούμενοι, και καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ότι πίσω από την απαγωγή βρίσκονται κυβερνητικοί πράκτορες που ψάχνουν το ίδιο USB. Και κάπου εδώ βρίσκεται ένα από τα σημεία που άρχισαν να με κουράζουν περισσότερο. Η σκηνή όπου ο Reacher αποφασίζει ότι θα τους πλακώσει όλους στο ξύλο είναι σχεδόν καρτουνίστικη: ρίχνει το γραφείο στον έναν, χτυπά τον άλλον που τελικά τρώει το βελάκι με το αναισθητικό, δέχεται επίθεση από τρίτο που σηκώθηκε και αφού του ρίξει μια..κεφαλιά, τον αφήνει ΑΝΑΙΣΘΗΤΟ πετώντας του μια καρέκλα (για το θεό δηλαδή που τον βρήκε και έπεσε έτσι κάτω; Δεν ήταν και gaming καρέκλα ντε! Και τελικά βγαίνει από τη μάχη σαν να ήταν απλώς μια ακόμη καθημερινή του υποχρέωση. Η δράση παραμένει εντυπωσιακή, αλλά όταν ο ήρωας είναι σχεδόν πάντα ο απόλυτος νικητής σε κάθε αναμέτρηση, η ένταση αρχίζει να χάνεται. Και αυτό είναι κάτι που δεν είμαι ο μόνος που παρατηρεί, καθώς ακόμη και στις πρώτες κριτικές της σεζόν υπάρχουν αναφορές στην υπεράνθρωπη αντοχή του Reacher και στα πρώτα σημάδια φθοράς της γνώριμης συνταγής, παρότι αρκετοί κριτικοί εξακολουθούν να θεωρούν τις μάχες της τέταρτης σεζόν από τις καλύτερες της σειράς.

Αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση, πάντως, είναι ο τόνος της σειράς. Δεν έχω πρόβλημα με το χιούμορ του Reacher, ούτε θεωρώ ότι η σειρά πρέπει ξαφνικά να γίνει ένα βαρύ και σκοτεινό θρίλερ χωρίς ανάσες. Όμως στα δύο πρώτα επεισόδια υπάρχουν στιγμές όπου η υπερβολή γίνεται τόσο έντονη, ώστε η δράση χάνει την αίσθηση κινδύνου που είχε παλαιότερα. Στην πρώτη σεζόν ήταν απολαυστικό να βλέπεις τον Reacher να μπαίνει σε έναν χώρο και να ξέρεις ότι κάποιος θα φάει ξύλο, ενώ ακόμη και στη δεύτερη σεζόν, όταν βρέθηκε στη φυλακή, η συγκεκριμένη πλευρά του χαρακτήρα είχε μεγαλύτερο βάρος μέσα στην ιστορία. Τώρα, μετά από τέσσερις σεζόν, το «όποιον βρει τον πλακώνει» αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με επαναλαμβανόμενο αστείο παρά με στοιχείο που αυξάνει την ένταση. Παρ' όλα αυτά, το μυστήριο με την Anna, το USB, τον Sampson και τον Nolan Cahill έχει αρκετό ενδιαφέρον ώστε να θέλω να δω πού θα οδηγήσει, ενώ το γεγονός ότι η σεζόν βασίζεται στο Gone Tomorrow, το 13ο βιβλίο του Lee Child, δείχνει ότι υπάρχει αρκετό υλικό πίσω από την ιστορία για να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο.

Για την ώρα, λοιπόν, η τέταρτη σεζόν του Reacher με έχει περισσότερο προβληματίσει παρά ενθουσιάσει. Είναι ξεκάθαρο ότι η σειρά εξακολουθεί να ξέρει να προσφέρει δράση, ο Alan Ritchson έχει πλέον ταυτιστεί απόλυτα με τον ρόλο και το δεύτερο επεισόδιο δείχνει ότι το μυστήριο μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Από την άλλη όμως, δεν μπορώ να αγνοήσω ότι όλα μου φαίνονται λίγο πιο ανάλαφρα, λίγο πιο υπερβολικά και σε αρκετές περιπτώσεις λίγο πιο παιδικά από όσο θα ήθελα. Ακόμη και το γεγονός ότι στις περισσότερες σκηνές ξύλου δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου αίμα κάνει τη βία να μοιάζει περισσότερο με χορογραφία παρά με πραγματική σύγκρουση. Ίσως αυτό να είναι πλέον το ύφος που θέλει να έχει η σειρά και ίσως τα επόμενα επεισόδια να με διαψεύσουν, αλλά μετά τα δύο πρώτα, έχω την αίσθηση ότι ο Reacher χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν ακόμη τύπο που θα τον προκαλέσει για να τον πλακώσει στο ξύλο. Και αυτό, για μια σειρά που κάποτε είχε τόσο ωραία ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη, το μυστήριο και την ένταση, είναι κάτι που αρχίζει να με απασχολεί. Θα δω τα επόμενα επεισόδια και θα επανέλθω