Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ
Ένα αριστούργημα που το βλέπεις και είσαι συνεχώς σε σοκ!
The Game · 1997
Και εδώ βρίσκεται για μένα μεγάλο μέρος της μαγείας της ταινίας. Ο Fincher δεν ενδιαφέρεται απλώς να σου κάνει ένα twist στο τέλος. Σε υποχρεώνει να περάσεις σχεδόν ολόκληρη την ταινία μέσα στο μυαλό του Nicholas. Βλέπεις έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο και παρακολουθείς την αργή και βασανιστική κατάρρευση αυτής της πεποίθησης. Το χρήμα, που στην αρχή του δίνει δύναμη, γίνεται σχεδόν άχρηστο όταν βρίσκεται μόνος του σε ένα diner με λίγα κέρματα στην τσέπη. Το σπίτι του, που υποτίθεται ότι είναι το ασφαλέστερο μέρος στον κόσμο, μετατρέπεται σε σκηνή εισβολής. Οι άνθρωποι που εμπιστευόταν γίνονται ύποπτοι. Και η ίδια η πραγματικότητα αποκτά τη λογική ενός εφιάλτη
Δεν είναι απλώς μια ταινία με ένα καλό twist.
Είναι μια ταινία που κάνει το ίδιο πράγμα στον θεατή που κάνει η CRS στον Nicholas: σου παίρνει σταδιακά την αίσθηση ασφάλειας, σε κάνει να αμφισβητείς αυτό που βλέπεις, σε αναγκάζει να συνεχίσεις ακόμη κι όταν νομίζεις ότι έχεις καταλάβει τι συμβαίνει και στο τέλος σου αποκαλύπτει ότι όλο αυτό ήταν ένα τεράστιο παιχνίδι πάνω στην αντίληψή σου.
