Η πρώτη σεζόν του The Terminal List ήταν απολαυστική. Θυμίζω συνοπτικά την ιστορία της πρώτης σεζόν: ο James Reece, ένας επίλεκτος Navy SEAL, επιστρέφει από μια αποστολή στη Συρία, στην οποία σχεδόν ολόκληρη η ομάδα του εξοντώνεται σε μια ενέδρα. Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα όταν ο ίδιος ανακαλύπτει πως οι άνδρες του παρουσίαζαν ύποπτα συμπτώματα, ενώ λίγο αργότερα χάνει τη σύζυγό του, Lauren, και την κόρη του, Lucy, σε μια δολοφονική επίθεση. Οι εξελίξεις τον οδηγούν στην αποκάλυψη μιας συνωμοσίας που συνδέει φαρμακευτικές εταιρείες, στρατιωτικούς αξιωματούχους και ανθρώπους της αμερικανικής κυβέρνησης. Με τη βοήθεια της δημοσιογράφου Katie Buranek και του ανθρώπου που θεωρεί αδελφό του, Ben Edwards, ο Reece ξεκινά μια αιματηρή εκστρατεία εκδίκησης, καταγράφοντας τα ονόματα των υπευθύνων σε μια λίστα από την οποία κανείς δεν πρόκειται να ξεφύγει.

Στο τέλος, όμως, η μεγαλύτερη προδοσία έρχεται από εκεί που δεν την περιμένει. Ο Ben αποδεικνύεται μέρος της συνωμοσίας και ο Reece αναγκάζεται να τον σκοτώσει. Έχοντας ολοκληρώσει τη λίστα του, αφήνει πίσω του το παρελθόν και ανοίγει πανιά για την Αφρική, χωρίς να γνωρίζει αν ο όγκος στον εγκέφαλό του θα του επιτρέψει να ζήσει για πολύ ακόμη. Διάβασε περισσότερα για την πρώτη σεζόν στο άρθρο που είχα κάνει εδώ

Η δεύτερη σεζόν ξεκινά έξι μήνες αργότερα, με τον Reece να βρίσκεται ακόμη στη θάλασσα, πάνω στο ιστιοπλοϊκό του Ben. Ο άνθρωπος που έχασε τα πάντα και πήρε την εκδίκησή του βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με το πιο δύσκολο ερώτημα: τι κάνεις όταν ο σκοπός που σε κρατούσε ζωντανό έχει ολοκληρωθεί; Ο Reece δεν έχει πια τη λίστα του. Έχει όμως τις ενοχές, τις αναμνήσεις και μια ασθένεια που εξακολουθεί να απειλεί τη ζωή του.

Προορισμός του είναι η Μοζαμβίκη, όπου βρίσκεται το Hastings Hunting Reserve, ένα καταφύγιο άγριας ζωής που συνδέεται με τον πρώην Navy SEAL Raife Hastings. Εκεί ο Reece προσπαθεί να βρει μια νέα ισορροπία, μακριά από τις αποστολές και τους ανθρώπους που θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν. Η εικόνα του πρώην στρατιώτη μέσα στο αφρικανικό τοπίο έχει κάτι σχεδόν ειρωνικό. Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να κυνηγά και να σκοτώνει αναζητά τώρα έναν λόγο να προστατεύσει κάτι ζωντανό.

Η ηρεμία, βέβαια, δεν πρόκειται να κρατήσει πολύ.

Από τη Μοζαμβίκη στη διεθνή συνωμοσία

Η δεύτερη σεζόν αλλάζει αισθητά την κατεύθυνση της σειράς. Η πρώτη είχε έναν ξεκάθαρο συναισθηματικό πυρήνα: την απώλεια μιας οικογένειας και την ανάγκη ενός ανθρώπου να τιμωρήσει όσους ευθύνονται. Τώρα η ιστορία ανοίγει σε διεθνές επίπεδο, με την αναζωπύρωση της απειλής της Al-Qaeda, διαδρομές όπλων που καταλήγουν σε τρομοκρατικά χέρια και μια συνωμοσία που φαίνεται να φτάνει μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής εξουσίας.

Παράλληλα, ο Raife Hastings ανακαλύπτει πως αποστολές οπλισμού εκτρέπονται προς τρομοκρατικές οργανώσεις. Η έρευνά του τον οδηγεί στην Katie Buranek, η οποία προσπαθεί να διαχειριστεί τις συνέπειες της δημοσιογραφικής αποκάλυψης που έκανε στην πρώτη σεζόν. Η δημοσιότητα δεν της έχει εξασφαλίσει την αξιοπιστία και την προστασία που θα περίμενε κανείς. Αντίθετα, την έχει μετατρέψει σε έναν άνθρωπο που αρκετοί θα προτιμούσαν να μη βρίσκεται κοντά σε ευαίσθητες πληροφορίες.

Εδώ βρίσκω ενδιαφέρουσα την επιλογή των δημιουργών να μην περιορίσουν την Katie στον ρόλο της δημοσιογράφου που βοηθά τον κεντρικό ήρωα. Έχει πλέον τη δική της αποστολή, τις δικές της πηγές και μια έρευνα που μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επικίνδυνη με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Reece. Η δημοσιογραφία γίνεται ένα δεύτερο πεδίο μάχης, όπου οι πληροφορίες, οι διαρροές και η αξιοπιστία έχουν την ίδια βαρύτητα με τα όπλα.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ξανά ο γνώριμος μηχανισμός της σειράς: κανείς δεν είναι απολύτως ασφαλής και κανείς δεν έχει ολόκληρη την εικόνα. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά ο Reece δεν μπορεί απλώς να πάρει ένα όνομα, να το προσθέσει στη λίστα και να ξεκινήσει το κυνήγι. Πρέπει πρώτα να καταλάβει ποιος βρίσκεται πραγματικά πίσω από όσα συμβαίνουν.

Ο Reece επιστρέφει στη δράση

Όταν η CIA εντοπίζει τον Reece, αντί να τον οδηγήσει απλώς στη φυλακή, του προτείνει μια συμφωνία. Θα τον βοηθήσουν να καθαρίσει το όνομά του και θα του προσφέρουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τον όγκο στον εγκέφαλό του μέσω χειρουργικής επέμβασης, εφόσον συνεργαστεί μαζί τους.

Η πρόταση αυτή είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της νέας σεζόν για τον ίδιο τον χαρακτήρα. Για πρώτη φορά μετά την ολοκλήρωση της εκδίκησής του, ο Reece έχει μπροστά του την πιθανότητα μιας ζωής που δεν θα τελειώσει σύντομα. Θα μπορούσε να δεχτεί τη βοήθεια, να αντιμετωπίσει την ασθένειά του και να προσπαθήσει να ζήσει με όσα έχει κάνει.

Προσωπικά, δεν μπορώ να εμπιστευτώ εύκολα αυτή την προσφορά. Η CIA δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα και ο Reece παραμένει ένας εξαιρετικά επικίνδυνος άνθρωπος, με γνώσεις και ικανότητες που μπορούν να αποδειχθούν ανεκτίμητες σε μια επιχείρηση. Η υπόσχεση της θεραπείας μοιάζει με το ιδανικό δόλωμα για να δεχτεί μια αποστολή που διαφορετικά θα απέρριπτε.

Ίσως, βέβαια, η υπηρεσία να θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει. Με βάση όσα έχουμε δει μέχρι το πέμπτο επεισόδιο, όμως, η δυσπιστία μου είναι μεγαλύτερη από την αισιοδοξία μου. Στον κόσμο του The Terminal List, κάθε συμφωνία έχει τίμημα και κάθε πληροφορία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο χειραγώγησης.

Ο Reece ταξιδεύει μαζί με τον Freddy Strain σε μια μυστική εγκατάσταση στο Μαρόκο, όπου προετοιμάζονται για μια αποστολή με στόχο τον Mohammed «Mo» Farooq, έναν πρώην σύμμαχό του από τις επιχειρήσεις στο Ιράκ, ο οποίος φέρεται να έχει προσχωρήσει στην Al-Qaeda. Για τον Reece, η αποστολή αποκτά προσωπικό χαρακτήρα. Δεν έχει απέναντί του έναν ακόμη άγνωστο στόχο, αλλά έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί πραγματικές πολεμικές εμπειρίες.

Και εδώ βρίσκεται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες της σεζόν. Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που γνωρίζεις ως συμπολεμιστή σου βρίσκεται πλέον στην απέναντι πλευρά; Είναι πράγματι προδότης; Έχει αλλάξει ο ίδιος ή έχει αλλάξει η εικόνα που είχες γι' αυτόν; Και πόσο εύκολο είναι να εκτελέσεις μια αποστολή όταν η προσωπική σου ιστορία συγκρούεται με τις εντολές που λαμβάνεις;

Ο Reece γνωρίζει πολύ καλά ότι η στρατιωτική πραγματικότητα δεν είναι πάντα τόσο καθαρή όσο παρουσιάζεται στις επίσημες αναφορές. Η προηγούμενη εμπειρία του τον έχει διδάξει πως οι άνθρωποι που δίνουν τις εντολές μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικούς στόχους από εκείνους που ρισκάρουν τη ζωή τους στο πεδίο.

Η παγίδα της εμπιστοσύνης

Στα επόμενα επεισόδια, η επιχείρηση περιπλέκεται και οι υποψίες για διαρροές μέσα στην ίδια τη CIA αρχίζουν να αποκτούν πραγματική βάση. Ο Reece και ο Freddy αναγκάζονται να πάρουν πρωτοβουλίες, καθώς η εμπιστοσύνη τους προς την υπηρεσία κλονίζεται. Η δράση μεταφέρεται στη Βηρυτό, όπου οι δύο πρώην SEALs προσπαθούν να βρουν απαντήσεις για τον Mo, ενώ η Katie συνεχίζει τη δική της έρευνα για τις ύποπτες μεταφορές όπλων.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή όταν ο Stewart McGovern, ένας σημαντικός σύνδεσμος στην προσπάθεια της Katie να αποκαλύψει την αλήθεια, φαίνεται να δολοφονείται. Η δημοσιογράφος βρίσκεται ξανά μπροστά σε ένα γνώριμο πρόβλημα: γνωρίζει ότι κάτι μεγάλο συμβαίνει, αλλά οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τις πληροφορίες της κινδυνεύουν ή εξαφανίζονται.

Η έρευνα αρχίζει να συνδέεται με την υπόθεση Kestrel και με πιθανή εμπλοκή ανθρώπων που διαθέτουν πολιτική επιρροή. Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο ποιος διακινεί τα όπλα, αλλά ποιος έχει συμφέρον να φτάσουν εκεί όπου φτάνουν. Μια επιχείρηση τέτοιου μεγέθους δύσκολα θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς πρόσβαση σε πληροφορίες, κάλυψη και ανθρώπους που γνωρίζουν πώς να εξαφανίζουν τα ίχνη τους.

Στο πέμπτο επεισόδιο, με τίτλο Frogman Sh$t, ο Reece, ο Freddy και η ομάδα Ground Branch αναλαμβάνουν δράση για να φτάσουν στον επόμενο στόχο της Al-Qaeda και να αποτρέψουν μια νέα επίθεση στη Δύση. Παράλληλα, ο Raife και η Katie πλησιάζουν περισσότερο στην αποκάλυψη της συνωμοσίας Kestrel.

Το σημαντικό είναι ότι η σειρά δεν αντιμετωπίζει πλέον την αποστολή του Reece ως μια απλή επιχείρηση εξόντωσης ενός τρομοκρατικού δικτύου. Κάθε επιτυχία γεννά νέα ερωτήματα, κάθε πληροφορία μπορεί να είναι παραπλανητική και η διάκριση ανάμεσα στους συμμάχους και στους εχθρούς γίνεται ολοένα πιο δύσκολη.

Μέχρι το τέλος του πέμπτου επεισοδίου, έχουμε μια ιστορία που έχει ανοίξει αρκετά μέτωπα ώστε να δημιουργεί πραγματική προσμονή για τη συνέχεια. Η υπόθεση της τρομοκρατικής απειλής, η έρευνα της Katie, οι αμφιβολίες για τη CIA και η κατάσταση της υγείας του Reece λειτουργούν παράλληλα, χωρίς να έχει αποσαφηνιστεί πλήρως το πώς συνδέονται όλα μεταξύ τους.

Raife Hastings: μια πολύ καλή προσθήκη

Αν υπάρχει ένας χαρακτήρας που ξεχωρίζει ιδιαίτερα σε αυτά τα πρώτα πέντε επεισόδια, αυτός είναι ο Raife Hastings, τον οποίο υποδύεται ο Tom Hopper.

Ο Raife δεν είναι απλώς ένας ακόμη στρατιωτικός που επιστρέφει για να βοηθήσει τον πρωταγωνιστή. Έχει τη δική του προσωπικότητα, τις δικές του επαφές και τη δική του έρευνα. Η δραστηριοποίησή του γύρω από τις ύποπτες μεταφορές όπλων δημιουργεί μια δεύτερη γραμμή δράσης που λειτουργεί συμπληρωματικά προς την αποστολή του Reece.

Ο Hopper έχει την κατάλληλη φυσική παρουσία για τον ρόλο, αλλά εκείνο που μου αρέσει περισσότερο είναι πως ο Raife δεν μοιάζει να υπάρχει απλώς για να ακολουθεί τις εντολές κάποιου άλλου. Έχει πρωτοβουλία και επιμονή, ενώ η συνεργασία του με την Katie δίνει στη σειρά τη δυνατότητα να συνδυάσει το στρατιωτικό θρίλερ με το πολιτικό και δημοσιογραφικό μυστήριο. Τον Hopper βέβαια τον είχαμε δει και στην σειρά Dark Wolf που να το δείτε σίγουρα για να έχετε μια συνολική οπτική στο κόσμο της σειράς όπου ήταν καταπληκτικός. Θα το προσθέσω σύντομα και εδώ.

Η παρουσία του είναι επίσης ένας από τους λόγους που η δεύτερη σεζόν μοιάζει να επενδύει περισσότερο στις παράλληλες ιστορίες. Η σειρά δεν χρειάζεται να έχει τον Reece σε κάθε σκηνή για να διατηρεί το ενδιαφέρον. Αυτό είναι θετικό, ιδιαίτερα όταν η ιστορία αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερη γεωγραφική και πολιτική έκταση.

Η Αφρική ως σκηνικό και η δύναμη της εικόνας

Από τα στοιχεία που απολαμβάνω περισσότερο στη νέα σεζόν είναι η φωτογραφία και ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται το αφρικανικό τοπίο. Τα πλάνα στη Μοζαμβίκη προσφέρουν μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα από τις κλειστές εγκαταστάσεις, τις στρατιωτικές βάσεις και τα αστικά περιβάλλοντα που κυριαρχούσαν στην πρώτη σεζόν.

Οι μεγάλες εκτάσεις, η άγρια ζωή και η αίσθηση απομόνωσης δημιουργούν ένα όμορφο οπτικό αντίβαρο στη βία που ακολουθεί τον Reece. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στην ηρεμία του καταφυγίου και στον εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου που δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει από τον πόλεμο.

Η παραγωγή δεν περιορίστηκε, μάλιστα, σε ένα μόνο αφρικανικό σκηνικό. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και εκτελεστικό παραγωγό Jack Carr, τα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν πραγματοποιήθηκαν στη Νότια Αφρική, στον Καναδά και στο Μαρόκο. Αυτό βοηθά να κατανοήσουμε γιατί η σειρά έχει τόσο διαφορετικές οπτικές υφές, από το φυσικό περιβάλλον της Αφρικής μέχρι τις επιχειρήσεις σε αστικά και στρατιωτικά περιβάλλοντα.

Η φωτογραφία λειτουργεί ιδιαίτερα καλά όταν αφήνει το τοπίο να αναπνεύσει και δεν βιάζεται να περάσει στην επόμενη σκηνή δράσης. Δίνει στην ιστορία μια αίσθηση κλίμακας και κάνει την αλλαγή από την προσωπική εκδίκηση στη διεθνή κατασκοπεία να μοιάζει οπτικά φυσική.

Τι λένε οι κριτικοί για τη δεύτερη σεζόν;

Η επιστροφή του The Terminal List έχει προκαλέσει μια ενδιαφέρουσα αντίδραση. Η πρώτη σεζόν είχε δεχτεί αρκετά αρνητικές κριτικές από τον επαγγελματικό Τύπο, παρά τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού. Η δεύτερη φαίνεται να έχει βελτιώσει την εικόνα της, χωρίς όμως να έχει πείσει τους πάντες.

Στο Rotten Tomatoes, η δεύτερη σεζόν κινείται στις πρώτες αξιολογήσεις σε υψηλότερο ποσοστό αποδοχής από την πρώτη, με τις καταγραφές να μεταβάλλονται καθώς προστίθενται νέες κριτικές. Η εικόνα που προκύπτει είναι μεικτή: αρκετοί αναγνωρίζουν τη βελτίωση στη δράση, την κατασκοπευτική διάσταση και την ερμηνεία του Chris Pratt, ενώ άλλοι θεωρούν ότι το σενάριο εξακολουθεί να βασίζεται σε γνώριμες συνταγές.

Μια από τις βασικές ενστάσεις αφορά τη συμβατικότητα της αφήγησης. Ορισμένοι κριτικοί θεωρούν πως η σειρά επιδιώκει να γίνει ένα μεγάλο διεθνές θρίλερ, αλλά δεν καταφέρνει πάντοτε να αποφύγει τις προβλέψιμες ανατροπές και τα συνηθισμένα μοτίβα του είδους. Άλλες αξιολογήσεις είναι πιο θετικές, επισημαίνοντας πως η δεύτερη σεζόν αξιοποιεί καλύτερα όσα κάνουν τη σειρά ελκυστική για το κοινό της.

Προσωπικά, καταλαβαίνω και τις δύο πλευρές. Το The Terminal List δεν προσπαθεί να γίνει ένα περίπλοκο πολιτικό δράμα που αναλύει εξαντλητικά κάθε κίνητρο. Θέλει να είναι ένα σκληρό στρατιωτικό θρίλερ με γρήγορες επιχειρήσεις, προδοσίες, κυνηγητά και χαρακτήρες που αναγκάζονται να πάρουν αποφάσεις υπό ακραία πίεση. Το ερώτημα είναι αν η διεθνής συνωμοσία έχει αρκετό βάθος ώστε να δικαιολογήσει τη μεγαλύτερη κλίμακα της ιστορίας.

Μέχρι το πέμπτο επεισόδιο, η δράση έχει σαφώς το προβάδισμα. Το μυστήριο, πάντως, διαθέτει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία ώστε να περιμένω να δω πώς θα εξελιχθεί.

Όλα τα επεισόδια μαζί: ιδανικό για binge, όχι απαραίτητα για τη σειρά

Η δεύτερη σεζόν κυκλοφόρησε στο Prime Video στις 21 Οκτωβρίου 2026, με και τα οκτώ επεισόδια διαθέσιμα από την πρώτη ημέρα. Πρόκειται για επιλογή που συναντάμε συχνά στην πλατφόρμα, χωρίς να αποτελεί καθολικό κανόνα για όλες τις σειρές της Amazon. Το ίδιο το The Terminal List: Dark Wolf, για παράδειγμα, ακολούθησε διαφορετικό πρόγραμμα κυκλοφορίας.

Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί η πλατφόρμα επιλέγει αυτή τη μέθοδο. Για τον θεατή που θέλει να περάσει ένα Σαββατοκύριακο βλέποντας ολόκληρη τη σεζόν, είναι εξαιρετική. Δεν χρειάζεται να περιμένει μία εβδομάδα για να μάθει τι θα συμβεί, ενώ μπορεί να παρακολουθήσει την ιστορία με τον δικό του ρυθμό.

Προσωπικά, όμως, δεν είμαι μεγάλος φαν αυτής της πρακτικής. Θα προτιμούσα να κυκλοφορούν δύο επεισόδια την πρώτη εβδομάδα και στη συνέχεια ένα κάθε εβδομάδα. Έτσι, θα υπήρχε χρόνος να συζητήσουμε τις ανατροπές, να αναλύσουμε τις θεωρίες και να αφήσουμε τα γεγονότα να αποκτήσουν τη βαρύτητά τους.

Όταν μια ολόκληρη σεζόν εμφανίζεται ταυτόχρονα, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί σε ένα μεγάλο πακέτο περιεχομένου που καταναλώνεται γρήγορα και ξεχνιέται εξίσου γρήγορα. Οι θεατές προχωρούν στο επόμενο επεισόδιο πριν προλάβουν να επεξεργαστούν όσα είδαν, ενώ η συζήτηση για τη σειρά χάνει τη διάρκεια που θα μπορούσε να έχει.

Στο The Terminal List, ειδικά, οι αποκαλύψεις και οι προδοσίες είναι σημαντικό μέρος της εμπειρίας. Θα ήθελα να υπάρχει περισσότερος χρόνος ανάμεσα στα επεισόδια, ώστε να αναρωτηθούμε ποιος λέει την αλήθεια και ποιος χρησιμοποιεί τον Reece για τους δικούς του σκοπούς. Το binge-watching έχει τη γοητεία του, αλλά δεν είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος για να αναπτυχθεί η δυναμική μιας σειράς.

Η επιστροφή του Reece έχει λόγο ύπαρξης

Πέντε επεισόδια μετά την επιστροφή της, η δεύτερη σεζόν του The Terminal List έχει πετύχει τον βασικό της στόχο: μας έχει ξαναβάλει στον κόσμο του James Reece και έχει δημιουργήσει μια νέα απειλή που ξεπερνά τα όρια της προσωπικής του εκδίκησης.

Η δράση είναι δυνατή, η φωτογραφία εξαιρετική σε αρκετές σκηνές και η προσθήκη του Raife Hastings δίνει μεγαλύτερο βάθος στις παράλληλες ιστορίες. Ο Chris Pratt παραμένει αποτελεσματικός στον ρόλο ενός ανθρώπου που έχει χάσει σχεδόν τα πάντα και συνεχίζει να λειτουργεί σαν στρατιώτης, ακόμη κι όταν δεν έχει πλέον έναν σαφή λόγο να πολεμά.

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η κατάσταση της υγείας του. Η πιθανότητα χειρουργικής επέμβασης θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά το μέλλον του, αρκεί να μην αποτελεί απλώς ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια όσων θέλουν να τον ελέγξουν. Ο Reece έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα για την εμπιστοσύνη που έδειξε σε ανθρώπους που θεωρούσε δικούς του. Θα ήταν κρίμα να επαναλάβει το ίδιο λάθος επειδή αυτή τη φορά του υπόσχονται κάτι που έχει απελπισμένα ανάγκη.

Η δεύτερη σεζόν έχει εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό την κλειστή ιστορία εκδίκησης της πρώτης και έχει ανοίξει ένα πολύ μεγαλύτερο παιχνίδι. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της, αρκεί οι συνωμοσίες να αποκτήσουν ουσία και οι χαρακτήρες να μη χαθούν μέσα στις συνεχείς επιχειρήσεις.

Μέχρι το τέλος του πέμπτου επεισοδίου, πάντως, περνάω καλά. Το The Terminal List προσφέρει την ένταση που περιμένω από ένα στρατιωτικό θρίλερ, έχει εικόνες που ξεχωρίζουν και διατηρεί αρκετά ερωτήματα ανοιχτά για να με κάνει να θέλω να συνεχίσω.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο στοίχημα για τον Reece: αφού ολοκλήρωσε τη λίστα του, πρέπει να βρει έναν λόγο να συνεχίσει να ζει. Το αν θα καταφέρει να ξεφύγει από το παρελθόν του είναι μια διαφορετική μάχη, ίσως πιο δύσκολη από όλες όσες έχει δώσει μέχρι σήμερα.