Francis Ford Coppola

1 τίτλος

Ημ. γέννησης: 1939-04-07 (87 ετών)
Εθνικότητα: ΗΠΑ
Τόπος γέννησης: Detroit, Michigan, USA

Βιογραφικό

Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα (γεννημένος στις 7 Απριλίου 1939) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης. Αναγνωρίζεται ευρέως ως ένας από τους πιο διάσημους και επιδραστικούς σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Αποτέλεσε την επιτομή της ομάδας κινηματογραφιστών που ήταν γνωστή ως Νέο Χόλιγουντ, η οποία περιλάμβανε τους Τζορτζ Λούκας, Μάρτιν Σκορσέζε, Ρόμπερτ Άλτμαν, Γούντι Άλεν και Γουίλιαμ Φρίντκιν, οι οποίοι εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με αντισυμβατικές ιδέες που αμφισβήτησαν τη σύγχρονη κινηματογραφία. Η σκηνοθετική του φήμη εκτοξεύτηκε με την κυκλοφορία του «Νονού» το 1972. Η ταινία έφερε επανάσταση στην κινηματογραφία στο είδος των γκάνγκστερ, αποσπώντας καθολικούς επαίνους από κριτικούς και κοινό. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε η ταινία «Η Συνομιλία», την οποία σκηνοθέτησε, παρήγαγε και έγραψε. Το επόμενο σκηνοθετικό του εγχείρημα ήταν το «Αποκάλυψη Τώρα» το 1979, και ήταν τόσο διαβόητο για τη μακρά και προβληματική παραγωγή του όσο και κριτικά αναγνωρισμένο για τη ζωντανή και σκληρή απεικόνιση του πολέμου του Βιετνάμ. Αν και ορισμένα από τα εγχειρήματα του Κόπολα στις δεκαετίες του 1980 και στις αρχές του 1990 επαινέθηκαν από τους κριτικούς, το μεταγενέστερο έργο του Κόπολα δεν είχε το ίδιο επίπεδο κριτικής και εμπορικής επιτυχίας με τις ταινίες του της δεκαετίας του '70.

Παρασκήνια

Γύρισε μια διαφήμιση για το ουίσκι Suntory με τον θρυλικό Ιάπωνα σκηνοθέτη Akira Kurosawa τη δεκαετία του 1970, ένα γεγονός που αργότερα επηρέασε ένα σημαντικό σημείο της πλοκής στην ταινία της κόρης του Σοφίας, Χαμένοι στη Μετάφραση (2003).
Ο Τζορτζ Λούκας είπε ότι βάσισε τον χαρακτήρα του Χαν Σόλο από την αρχική τριλογία του Star Wars στον Κόπολα.
Ως παιδί, το υπνοδωμάτιό του ήταν γεμάτο με φωτογραφίες της αγαπημένης του κινηματογραφικής σταρ, Τζέιν Πάουελ. Όταν ανακάλυψε ότι είχε παντρευτεί τον Γκέρι Στέφιν, τις έσκισε όλες.
Ανήκει σε μια επίλεκτη ομάδα επτά σκηνοθετών που έχουν κερδίσει Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου (Πρωτότυπου/Διασκευασμένου) για την ίδια ταινία. Το 1975, κέρδισε και τα τρία για τον Νονό ΙΙ (1974). Οι άλλοι είναι οι Λίο ΜακΚάρεϊ, Μπίλι Γουάιλντερ, Τζέιμς Λ. Μπρουκς, Πίτερ Τζάκσον, Τζόελ Κοέν και Ίθαν Κοέν και Αλεχάντρο Γ. Ινιάριτου.
Υπάρχουν τρεις γενιές νικητών Όσκαρ στην οικογένεια Κόπολα: ο Φράνσις, ο πατέρας του Καρμάιν Κόπολα, ο ανιψιός του Νίκολας Κέιτζ και η κόρη του Σοφία Κόπολα. Είναι η δεύτερη οικογένεια που το κάνει αυτό, η πρώτη οικογένεια είναι οι Χιούστον - Αντζέλικα Χιούστον, Τζον Χιούστον και Γουόλτερ Χιούστον.
Το 1971 και το 1973, ο Τζορτζ Σ.Ο Σκοτ και ο Μάρλον Μπράντο αρνήθηκαν τα αντίστοιχα βραβεία τους Καλύτερου Ηθοποιού για το Patton (1970) και τον Νονό (1972) - και τα δύο γραμμένα από τον Κόπολα.
Λέει ότι η μεγαλύτερη σκηνοθετική του επιρροή είναι ο Ελία Καζάν.
Θείος των Νίκολας Κέιτζ, Κρίστοφερ Κόπολα, Μαρκ Κόπολα, Ρόμπερτ Σβάρτσμαν, Τζέισον Σβάρτσμαν, Τζον Σβάρτσμαν, Μάθιου Σάιρ και Στέφανι Σβάρτσμαν.
Κέρδισε πέντε Όσκαρ σε τέσσερα χρόνια - ένα το 1971 για το Patton (1970), ένα το 1973 για τον Νονό (1972) και τρία το 1975 για τον Νονό Μέρος II (1974).
Αυτός, ο Τζορτζ Λούκας και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ απένειμαν στον Μάρτιν Σκορσέζε το πρώτο του Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το The Departed (2006). Και οι τέσσερις σκηνοθέτες ήταν μέρος του κινήματος "Νέο Χόλιγουντ" στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Βραβεία

Συνυπέγραψε το σενάριο για την ταινία «Πάτον», κερδίζοντας το Όσκαρ το 1970. Στη συνέχεια κέρδισε τρία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου του δεύτερου του, το οποίο κέρδισε για το Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, και ήταν καθοριστικό για την εδραίωση της θέσης του ως ενός από τους εξέχοντες Αμερικανούς σκηνοθέτες. Ο Κόπολα το ακολούθησε με μια εξίσου επιτυχημένη συνέχεια, τον «Νονό ΙΙ», η οποία έγινε η πρώτη συνέχεια που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Η ταινία έλαβε ακόμη μεγαλύτερους επαίνους από την προκάτοχό της, και του χάρισε τρία Όσκαρ—για το Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, τον Καλύτερο Σκηνοθέτη και την Καλύτερη Ταινία. Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1974. Κέρδισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1979.

Ταινίες

(1)