Πρόσωπο
Marlon Brando
1 τίτλος
- Ημ. γέννησης: 1924-04-03 (απεβίωσε στα 80 του)
- Εθνικότητα:
ΗΠΑ - Τόπος γέννησης: Omaha, Nebraska, USA
Ο Μάρλον Μπράντο Τζούνιορ (3 Απριλίου 1924 – 1 Ιουλίου 2004) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Ο Μπράντο ήταν επίσης ακτιβιστής για πολλές υποθέσεις, κυρίως το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων και διάφορα κινήματα ιθαγενών Αμερικανών.
Βιογραφικό
Ο Μάρλον Μπράντο Τζούνιορ (3 Απριλίου 1924 – 1 Ιουλίου 2004) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Ο Μπράντο ήταν επίσης ακτιβιστής για πολλές υποθέσεις, κυρίως το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων και διάφορα κινήματα ιθαγενών Αμερικανών. Έχοντας σπουδάσει με τη Στέλλα Άντλερ τη δεκαετία του 1940, του αποδίδεται το ότι ήταν ένας από τους πρώτους ηθοποιούς που έφεραν το σύστημα υποκριτικής του Στανισλάφσκι και την υποκριτική μεθόδου, που προέρχεται από το σύστημα Στανισλάφσκι, στο ευρύ κοινό.
(1952)· ο Μάρκος Αντώνιος στην κινηματογραφική μεταφορά του Ιούλιου Καίσαρα του Σαίξπηρ από τον Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς το 1953· και ο Ταγματάρχης της Πολεμικής Αεροπορίας Λόιντ Γκρούβερ στο Sayonara (1957), μια μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζέιμς Α. Μίτσενερ του 1954.
Η δεκαετία του 1960 είδε την καριέρα του Μπράντο να παίρνει μια εμπορική και κριτική κάμψη. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο καλτ γουέστερν One-Eyed Jacks, μια κριτική και εμπορική αποτυχία, μετά την οποία παρέδωσε μια σειρά από αξιοσημείωτες αποτυχίες στο box-office, ξεκινώντας με το Mutiny on the Bounty (1962). Μετά από δέκα χρόνια υποαπόδοσης, συμφώνησε να κάνει ένα δοκιμαστικό για τον ρόλο του Βίτο Κορλεόνε στο The Godfather (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα.Μετά από μια παύση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Μπράντο ήταν γενικά ικανοποιημένος με το να είναι ένας ακριβοπληρωμένος ηθοποιός σε υποστηρικτικούς ρόλους, όπως ο Jor-El στο Superman (1978), ως Συνταγματάρχης Κουρτζ στο Apocalypse Now (1979), και ο Άνταμ Στάιφελ στο The Formula (1980), πριν κάνει ένα εννιάχρονο διάλειμμα από τον κινηματογράφο. Σύμφωνα με το Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες, ο Μπράντο πληρώθηκε ένα ρεκόρ 3,7 εκατομμυρίων δολαρίων (16 εκατομμύρια δολάρια σε προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό δολάρια) και 11,75% των ακαθάριστων κερδών για 13 ημέρες εργασίας στο Superman.
Ο Μπράντο κατατάχθηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως ο τέταρτος μεγαλύτερος κινηματογραφικός αστέρας μεταξύ των ανδρών κινηματογραφικών αστέρων των οποίων το ντεμπούτο στην οθόνη έγινε το 1950 ή νωρίτερα. Ήταν ένας από τους μόλις έξι ηθοποιούς που ονομάστηκαν το 1999 από το περιοδικό Time στη λίστα του με τους 100 Σημαντικότερους Ανθρώπους του Αιώνα. Σε αυτή τη λίστα, το Time όρισε επίσης τον Μπράντο ως τον «Ηθοποιό του Αιώνα».
Παρασκήνια
- Η υπογραφή του θεωρούνταν τόσο πολύτιμη για τους συλλέκτες που πολλές προσωπικές επιταγές που έγραψε δεν εξαργυρώθηκαν ποτέ. Αυτό συνέβαινε επειδή η υπογραφή του συνήθως άξιζε περισσότερο από το ποσό της επιταγής.
- Κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος υποκριτικής, όταν οι μαθητές κλήθηκαν να υποδυθούν «ένα κοτόπουλο που ακούει μια σειρήνα αεροπορικής επιδρομής», οι περισσότεροι μαθητές κλώτσησαν και χτύπησαν τα χέρια τους πανικόβλητοι, ενώ ο Μπράντο στάθηκε ακίνητος, κοιτάζοντας την οροφή. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει τον εαυτό του, ο Μπράντο απάντησε, «Είμαι κοτόπουλο - δεν ξέρω τι είναι μια σειρήνα αεροπορικής επιδρομής».
- Ρώτησε τον συμπρωταγωνιστή του στον Νονό (1972) Τζέιμς Κάαν τι θα ήθελε αν οι επιθυμίες του γίνονταν πραγματικότητα. Όταν ο Κάαν απάντησε ότι θα ήθελε να είναι ερωτευμένος, ο Μπράντο απάντησε, «Κι εγώ. Αλλά μην το πεις στη γυναίκα μου».
- Στην αυτοβιογραφία του, είπε ότι τον έλκυε σωματικά η Βίβιαν Λι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Λεωφορείου ο Πόθος (1951). Ωστόσο, δεν μπορούσε να την αποπλανήσει, καθώς θεωρούσε τον σύζυγό της, Λόρενς Ολίβιε, έναν τόσο «καλό άνθρωπο».
- Δύο χρόνια πριν ο Μπράντο αρνηθεί το Όσκαρ του Καλύτερου Ηθοποιού για τον «Νονό» (1972), είχε υποβάλει αίτηση στην Ακαδημία για να αντικαταστήσει αυτό που είχε κερδίσει για το «Λιμάνι της αγωνίας» (1954), το οποίο είχε κλαπεί. Πριν από την κλοπή του, ο Μπράντο χρησιμοποιούσε το Όσκαρ ως στοπ πόρτας.
- Ο καλύτερός του φίλος ήταν ο Γουάλι Κοξ, τον οποίο γνώριζε από παιδί και τον ξανασυνάντησε όταν και οι δύο ήταν επίδοξοι ηθοποιοί στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1940. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Μπράντο, δεν περνούσε μέρα που να μην σκεφτόταν τον Γουάλι. Τόσο κοντά ένιωθε στον Κοξ, που κράτησε ακόμη και τις πιτζάμες με τις οποίες πέθανε.
- Του προσφέρθηκε η ευκαιρία να επαναλάβει τον ρόλο του Βίτο Κορλεόνε στον «Νονό Μέρος II» (1974), αλλά την απέρριψε εν μέρει λόγω του δικού του πιστεύω ότι μόλις τελείωνε έναν ρόλο, τον άφηνε στην άκρη και προχωρούσε. Επίσης, δυσανασχέτησε με τον τρόπο που τον αντιμετώπισε η Paramount κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του «Νονού» (1972) όταν τον απείλησαν να τον απολύσουν και τον μήνυσαν για καθυστερήσεις.
Βραβεία
Θεωρούμενος ένας από τους πιο επιδραστικούς ηθοποιούς του 20ού αιώνα, έλαβε πολυάριθμες διακρίσεις καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του που διήρκεσε έξι δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένων δύο Βραβείων Όσκαρ, δύο Βραβείων Χρυσής Σφαίρας και τριών Βραβείων Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Αρχικά απέσπασε αναγνώριση και την πρώτη του υποψηφιότητα για Βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την επανάληψη του ρόλου του Στάνλεϊ Κοβάλσκι στην κινηματογραφική μεταφορά του 1951 του θεατρικού έργου του Τενεσί Ουίλιαμς Λεωφορείο ο Πόθος, έναν ρόλο που είχε αρχικά ερμηνεύσει με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ. Έλαβε περαιτέρω επαίνους, και ένα πρώτο Βραβείο Όσκαρ και Βραβείο Χρυσής Σφαίρας, για την ερμηνεία του ως Τέρι Μαλόι στο Το λιμάνι της αγωνίας, και η απεικόνισή του του επαναστάτη αρχηγού συμμορίας μοτοσικλετιστών Τζόνι Στράμπλερ στο Ο Ατίθασος αποδείχθηκε μια διαρκής εικόνα στη λαϊκή κουλτούρα. Ο Μπράντο έλαβε υποψηφιότητες για Βραβείο Όσκαρ για την ερμηνεία του Εμιλιάνο Ζαπάτα στο Βίβα Ζαπάτα! Πήρε τον ρόλο και στη συνέχεια κέρδισε το δεύτερο Βραβείο Όσκαρ και Βραβείο Χρυσής Σφαίρας σε μια ερμηνεία που οι κριτικοί θεωρούν μία από τις σπουδαιότερες του. Αρνήθηκε το Βραβείο Όσκαρ λόγω της φερόμενης κακομεταχείρισης και παραπλανητικής απεικόνισης των ιθαγενών Αμερικανών από το Χόλιγουντ.Ο Νονός ήταν μία από τις πιο εμπορικά επιτυχημένες ταινίες όλων των εποχών, και μαζί με την υποψήφια για Όσκαρ ερμηνεία του στο Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι (1972), ο Μπράντο επανεγκαθιδρύθηκε στις τάξεις των κορυφαίων σταρ του box-office.
