Nino Baragli

Ο Νίνο Μπαράλι (1 Οκτωβρίου 1925 – 29 Μαΐου 2013) ήταν Ιταλός μοντέρ κινηματογράφου με περισσότερες από 200 συμμετοχές σε ταινίες. Μεταξύ των αγγλόφωνων ταινιών του, Ο καλός, ο κακός και ο παράξενος (1966) και Κάποτε στη Δύση (1968), σκηνοθετημένες και οι δύο από τον Σέρτζιο Λεόνε, είναι ίσως οι πιο γνωστές. Γεννημένος στη Ρώμη ως Τζοβάνι Μπαράλι, μυήθηκε στον κινηματογραφικό χώρο από τον θείο του, τον διάσημο μοντέρ Εράλντο Ντα Ρόμα. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1944 ως οπερατέρ και βοηθός μοντέρ για την ταινία Marinai senza stelle του Φραντσέσκο Ντε Ρομπέρτις.Κατά τη διάρκεια της καριέρας του εργάστηκε ως μοντέρ σε περισσότερες από 200 παραγωγές μεταξύ 1944 και 1996, συμπεριλαμβανομένων έργων των Φεντερίκο Φελίνι, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Σέρτζιο Λεόνε, Νταμιάνο Νταμιάνο, Λουίτζι Τζάμπα, Τζουλιάνο Μοντάλντο, Σέρτζιο Κορμπούτσι, Μάουρο Μπολονίνι, Λουίτζι Κομεντσίνι, Κριστίνα Κομεντσίνι, Φλορεστάνο Βαντσίνι, Γκαμπριέλε Σαλβατόρες, Αλμπέρτο Λατουάντα, Τίντο Μπρας, Μάργκαρετ φον Τρότα, Παλ Σάντορ, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Ρομπέρτο Μπενίνι και Μάσιμο Τροΐζι. Η μεγαλύτερη μεμονωμένη επίδραση του μοντάζ του Μπαράλι ασκείται πιθανώς στις ταινίες του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ο Τζίνο Μολιτέρνο περιέγραψε τον Παζολίνι ως εξής: «Εκτός Ιταλίας ο Παζολίνι θυμούνται συνήθως ως έναν από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες που αναδύθηκαν στο δεύτερο κύμα του ιταλικού μεταπολεμικού κινηματογράφου στις αρχές της δεκαετίας του 1960, αλλά, εντός της ίδιας της Ιταλίας, ο Παζολίνι υπήρξε πάντα κάτι πολύ περισσότερο από ένας απλός ξεχωριστός και πρωτοποριακός κινηματογραφιστής. Μέχρι τη στιγμή που γύρισε την πρώτη του ταινία, το *Accattone*, το 1961, είχε ήδη εκδώσει πολυάριθμες ποιητικές συλλογές, δύο ιδιαίτερα καταξιωμένα μυθιστορήματα, είχε συνεργαστεί ευρέως σε πολιτιστικά και λογοτεχνικά περιοδικά και είχε εδραιωθεί γερά ως ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς-διανοουμένους της Ιταλίας».Ο Στέφανο Μούσι έχει χαρακτηρίσει «τεράστια» τη συμβολή του Μπαράλι στις ταινίες του Παζολίνι· ο Μπαράλι μοντάρισε καθεμία από τις ταινίες μεγάλου μήκους του Παζολίνι, από την πρώτη του, *Accattone* (1961), μέχρι την τελευταία του ταινία *Σαλò, ή οι 120 μέρες στα Σόδομα* (1975), η οποία κυκλοφόρησε λίγο μετά τη δολοφονία του. Ο Τζέφρι Νόουελ-Σμιθ έχει γράψει για τις καινοτομίες στο μοντάζ των πρώτων ταινιών τους: «Όταν βγήκαν το *Accattone* και η *Mamma Roma*, ο Παζολίνι και ο μοντέρ του Νίνο Μπαράλι καταδικάστηκαν ευρέως ως ερασιτέχνες και ανίκανοι, πράγμα που μοιάζει λίγο με το να λες ότι οι πινελιές του Σεζάν έδειχναν ότι δεν ήξερε να ζωγραφίζει». Ίσως η πιο γνωστή ταινία του Παζολίνι στο αγγλόφωνο κοινό να είναι *Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο* (1964), το οποίο θεωρείται πλέον αριστούργημα από πολλούς κριτικούς. Ο Νόουελ-Σμιθ γράφει για το μοντάζ ότι «μεγάλα τμήματα της ταινίας δεν μπαίνουν καν στον κόπο να σεβαστούν τη συνέχεια, πόσο μάλλον να υποταχθούν σε αυτήν. ... Κάθε πλάνο απλώς παρουσιάζεται ως πραγματικότητα από μόνο του, αλλά δεν γίνεται καμία προσπάθεια να διατηρηθεί η ρεαλιστική ψευδαίσθηση που αποτελούσε τη βάση του κινηματογράφου από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, αν όχι νωρίτερα». ...