Peter O Toole

0 τίτλοι

Ημ. γέννησης: 1932-08-02 (απεβίωσε στα 81 του)
Εθνικότητα: Ηνωμένο Βασίλειο
Τόπος γέννησης: Leeds, West Riding of Yorkshire, England

Βιογραφικό

Ο Πίτερ Σέιμους Ο' Τουλ (2 Αυγούστου 1932 – 14 Δεκεμβρίου 2013) ήταν Βρετανο-Ιρλανδός ηθοποιός. Φοίτησε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης και άρχισε να εργάζεται στο θέατρο, αποκτώντας αναγνώριση ως Σαιξπηρικός ηθοποιός στο Bristol Old Vic και με την English Stage Company. Το 1959 έκανε το ντεμπούτο του στο West End στο The Long and the Short and the Tall, και έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στον Άμλετ στην πρώτη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου το 1963. Διαπρέποντας στη σκηνή του Λονδίνου, ο Ο' Τουλ ήταν γνωστός για τον τρόπο ζωής του ως "ταραχοποιός" εκτός αυτής. Κάνοντας το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1959, ο Ο' Τουλ απέκτησε διεθνή αναγνώριση υποδυόμενος τον Τ. Ε. Ήταν υποψήφιος για αυτό το βραβείο άλλες επτά φορές – για τους ρόλους του Βασιλιά Ερρίκου Β' τόσο στο Becket (1964) όσο και στο The Lion in Winter (1968), Goodbye, Mr. Το 2002, του απονεμήθηκε το Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ για τα επιτεύγματά του στην καριέρα του. Άλλες ερμηνείες περιλαμβάνουν τα What's New Pussycat? (1965), How to Steal a Million (1966), Supergirl (1984), και μικρούς ρόλους στα The Last Emperor (1987) και Troy (2004). Επίσης, δάνεισε τη φωνή του στον Άντον Έγκο, τον κριτικό εστιατορίων στο Ratatouille (2007) της Pixar.

Παρασκήνια

Ήταν υποψήφιος οκτώ φορές για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, αλλά δεν κέρδισε ποτέ. Είχε περισσότερες υποψηφιότητες χωρίς να κερδίσει από οποιονδήποτε άλλο ηθοποιό.
Σύμφωνα με την κόρη του, Κέιτ Ο' Τουλ, ο ηθοποιός φορούσε πράσινες κάλτσες κάθε μέρα λόγω προσωπικών δεισιδαιμονιών. Αλλά σε μια συνέντευξη του 1983 στον Ντέιβιντ Λέτερμαν εξήγησε ότι η δεισιδαιμονία του πατέρα του απαιτούσε να μην φοράει τίποτα πράσινο, κάτι που ο πατέρας του του είχε εκφράσει «μάλλον σκληρά». Για να παρακούσει τον πατέρα του, σκέφτηκε ότι οι πράσινες κάλτσες του θα περνούσαν απαρατήρητες, τις οποίες άρχισε να φοράει για πάντα.
Όταν ονομάστηκε αποδέκτης ενός Ειδικού Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του το 2003, αρχικά σκόπευε να το αρνηθεί, θεωρώντας ότι το βραβείο για το σύνολο της καριέρας σηματοδοτούσε το τέλος της καριέρας του. Έγραψε στην Ακαδημία μια επιστολή δηλώνοντας ότι ήταν «ακόμα στο παιχνίδι» και θα ήθελε περισσότερο χρόνο για να «κερδίσει το υπέροχο βραβείο εξ ολοκλήρου». Μόνο αφού η Ακαδημία τον ενημέρωσε ότι του απένειμαν το βραβείο είτε ερχόταν να το παραλάβει είτε όχι, υποχώρησε.
Μετά τον θάνατό του, οι στάχτες του μεταφέρθηκαν πίσω στην Ιρλανδία, όπου φυλάσσονται με ασφάλεια από τον Πρόεδρο Μάικλ Ντ. Χίγκινς στην επίσημη κατοικία του, το Áras an Uachtaráin, μέχρι να μπορέσει να ταφεί στη δυτική Ιρλανδία.
Κάποτε είπε ότι η πραγματική του ημερομηνία γέννησης δεν είχε καταγραφεί και ότι μπορεί να είχε γεννηθεί τον Ιούνιο του 1932. Ωστόσο, το μητρώο γεννήσεων, θανάτων και γάμων του Δημοτικού Συμβουλίου του Λιντς απέδειξε ότι γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1932 στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο St James στο Λιντς.
Η ερμηνεία του ως Τ.Ε. Λόρενς στο «Ο Λόρενς της Αραβίας» (1962) είναι η #1 ερμηνεία όλων των εποχών στην κατάταξη του περιοδικού "Premiere" με τις 100 Μεγαλύτερες Ερμηνείες Όλων των Εποχών (2006).
Πήγε στην Αμερική με τον Ομάρ Σαρίφ για την πρεμιέρα της ταινίας «Ο Λόρενς της Αραβίας». Το βράδυ πριν από την πρεμιέρα, ο Πίτερ πήρε τον Ομάρ να δουν τον Λένι Μπρους σε μια παράσταση, μετά την οποία πήγαν στα παρασκήνια για να δουν τον Λένι και μετά όλοι βγήκαν για ποτά. Μετά από λίγο, ο Λένι είπε ότι έπρεπε να πάει σπίτι για λίγα λεπτά, οπότε τον συνόδευσαν. Καθώς ο Λένι έκανε στον εαυτό του μια ένεση ναρκωτικών, η αστυνομία εισέβαλε και τους συνέλαβε όλους. Στο αστυνομικό τμήμα, ο Ομάρ ζήτησε να κάνει ένα τηλεφώνημα και τηλεφώνησε στον παραγωγό Σαμ Σπίγκελ, ο οποίος τελικά τους απελευθέρωσε.
Φέρεται να αρνήθηκε τον τίτλο του ιππότη για πολιτικούς λόγους το 1987.
(10 Ιουλίου 2012) Ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την υποκριτική.
Το 1976 υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση τμημάτων του στομάχου και του εντέρου του, η οποία τότε αποδόθηκε στην έντονη κατανάλωση αλκοόλ, αλλά αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν καρκίνος του στομάχου. Τον επόμενο χρόνο παραλίγο να πεθάνει από μια διαταραχή του αίματος. Αυτές οι δύο σοβαρές ασθένειες επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την ικανότητά του να εργαστεί εκείνη την εποχή.

Βραβεία

Λόρενς στο Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) για το οποίο έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Chips (1969), The Ruling Class (1972), The Stunt Man (1980), My Favorite Year (1982), και Venus (2006) – και κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ υποκριτικής χωρίς νίκη (ισοβαθμώντας με την Γκλεν Κλόουζ). Ο Ο' Τουλ ήταν ο αποδέκτης τεσσάρων Βραβείων Χρυσής Σφαίρας, ενός Βραβείου BAFTA Καλύτερου Βρετανού Ηθοποιού και ενός Βραβείου Primetime Emmy.

Δεν βρέθηκαν τίτλοι για αυτό το πρόσωπο.