1η σεζόν - Ανασκόπηση

Ενώ πλησιάζει η πρεμιέρα της 3ης σεζόν του Lioness, μιας αγαπημένης σειράς που θα προσπαθήσω να καλύπτω σχεδόν σε πραγματικό χρόνο – μιας και τότε θα βρίσκομαι στις καλοκαιρινές μου διακοπές – είπα να κάνω μια επιστροφή εκεί όπου ξεκίνησαν όλα.

Η πρώτη σεζόν είναι ο λόγος που κόλλησα με τη σειρά.

Όταν πάτησα το πρώτο επεισόδιο περίμενα ένα ακόμη στρατιωτικό θρίλερ γεμάτο επιχειρήσεις της CIA, μυστικές αποστολές και εκρήξεις. Αυτό που βρήκα όμως ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Μια ιστορία που χρησιμοποιεί την κατασκοπεία ως αφορμή για να μιλήσει για την εμπιστοσύνη, την ταυτότητα και το τίμημα που πληρώνει κάποιος όταν αναγκάζεται να ζει συνεχώς μια ζωή που δεν είναι πραγματικά δική του.

Η ιστορία ακολουθεί την Cruz Manuelos, μια νεαρή πεζοναύτη που στρατολογείται στο πρόγραμμα Lioness της CIA. Αποστολή της είναι να πλησιάσει την Aaliyah Amrohi, κόρη ενός πανίσχυρου χρηματοδότη της τρομοκρατίας, ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στον πατέρα της, τον Asmar Amrohi, που αποτελεί βασικό στόχο της υπηρεσίας. Από τη στιγμή όμως που οι δύο γυναίκες αρχίζουν να έρχονται πραγματικά κοντά, η αποστολή παύει να είναι απλώς μια αποστολή. Τα όρια ανάμεσα στο καθήκον και στα ανθρώπινα συναισθήματα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο θολά.

Ο Taylor Sheridan έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να γράφει χαρακτήρες. Δεν τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει υπερήρωες ούτε να χωρίσει τον κόσμο σε καλούς και κακούς. Στο Lioness, όλοι λειτουργούν μέσα σε γκρίζες ζώνες και κανείς δεν βγαίνει πραγματικά αλώβητος.

Η Joe είναι ίσως ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας της σειράς. Μπορεί να διοικεί μία από τις πιο επικίνδυνες επιχειρήσεις της CIA, όμως κάθε φορά που επιστρέφει σπίτι μοιάζει να μην ξέρει πώς να είναι μητέρα ή σύζυγος. Αυτή η συνεχής σύγκρουση ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική της ζωή είναι πολύ πιο δυνατή από οποιαδήποτε σκηνή δράσης.

Η μεγαλύτερη έκπληξη της πρώτης σεζόν όμως είναι αναμφίβολα η Cruz. Η πορεία της από μια γυναίκα που προσπαθεί να ξεφύγει από το βίαιο παρελθόν της μέχρι να γίνει το σημαντικότερο κομμάτι μιας αποστολής είναι σταδιακή και απόλυτα πιστευτή. Και όσο περισσότερο δένεται με την Aaliyah, τόσο περισσότερο ξεχνάς ότι όλο αυτό ξεκίνησε ως μια επιχείρηση της CIA.

Εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη δύναμη της σειράς.

Δεν σε αγχώνει μόνο αν θα πετύχει η αποστολή. Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει πραγματικά να πετύχει.

Η σκηνοθεσία αποφεύγει τον υπερβολικό εντυπωσιασμό. Οι επιχειρήσεις είναι έντονες, γρήγορες και βίαιες, χωρίς να μετατρέπονται σε επίδειξη εφέ. Παράλληλα, η μουσική του Andrew Lockington δημιουργεί μια μόνιμη αίσθηση έντασης, ακόμη και στις πιο ήρεμες στιγμές.

Ένα στοιχείο που ίσως αρκετοί δεν γνωρίζουν είναι ότι το πρόγραμμα Lioness της σειράς είναι εμπνευσμένο από το πραγματικό U.S. Marine Corps Lioness Program, στο οποίο γυναίκες στρατιωτικοί συμμετείχαν σε επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Η σειρά φυσικά δεν αφηγείται πραγματικά γεγονότα, αλλά χρησιμοποιεί αυτή την ιδέα ως αφετηρία για να χτίσει τη δική της ιστορία.

Βέβαια, η πρώτη σεζόν δεν απέφυγε και την κριτική. Παρότι το κοινό την αγκάλιασε, αρκετοί reviewers υποστήριξαν ότι, συγκριτικά με σειρές όπως το Homeland – άλλη μία αγαπημένη σειρά που κάποια στιγμή πρέπει οπωσδήποτε να προσθέσω στο Playview – δεν εμβαθύνει αρκετά στις πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις της ιστορίας. Άλλοι θεώρησαν ότι χρησιμοποιεί γνώριμα μοτίβα του στρατιωτικού θρίλερ χωρίς να φέρνει κάτι πραγματικά καινούργιο στο είδος.

Η δική μου απάντηση;

Ειλικρινά... δεν με απασχολεί ιδιαίτερα.

Δεν κάθισα ποτέ να δω το Lioness ψάχνοντας την επόμενη σειρά που θα αλλάξει την ιστορία της τηλεόρασης. Κάθισα γιατί ήθελα μια δυνατή ιστορία, καλογραμμένους χαρακτήρες, ένταση και στιγμές που θα με κάνουν να πατήσω αμέσως το επόμενο επεισόδιο. Και αυτά τα προσφέρει απλόχερα.

Καμιά φορά ξεχνάμε γιατί βλέπουμε σειρές. Δεν χρειάζεται κάθε παραγωγή να επαναπροσδιορίζει το είδος της. Αρκεί να σε κάνει να χαθείς στον κόσμο της για λίγες ώρες.

Και το Lioness το πετυχαίνει απόλυτα.

Αν δεν του έδωσες ποτέ την ευκαιρία επειδή διάβασες δύο-τρεις αυστηρές κριτικές, αγνόησέ τες. Βάλε το πρώτο επεισόδιο να παίξει, γνώρισε την Joe και την Cruz και άφησε τη σειρά να σε παρασύρει.

Πώς ολοκληρώνεται η πρώτη σεζόν

Η αποστολή κορυφώνεται στον γάμο της Aaliyah, όπου η Cruz καλείται να φέρει εις πέρας όσα προετοίμαζε επί μήνες. Εκεί βρίσκεται και ο πραγματικός στόχος της CIA: ο Asmar Amrohi.

Παρότι η σχέση ανάμεσα στην Cruz και την Aaliyah έχει εξελιχθεί σε μια πραγματική ανθρώπινη σύνδεση, η Cruz γνωρίζει πως δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Η επιχείρηση ολοκληρώνεται με επιτυχία και ο Amrohi εξουδετερώνεται, όμως το τίμημα είναι τεράστιο.

Η Aaliyah αντιλαμβάνεται ότι η γυναίκα που αγάπησε και εμπιστεύτηκε περισσότερο ήταν στην πραγματικότητα μια μυστική πράκτορας που είχε εισβάλει στη ζωή της με ψεύτικη ταυτότητα. Είναι ίσως η πιο δυνατή σκηνή ολόκληρης της σεζόν, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν καταρρέει μόνο η αποστολή, αλλά και ένας δεσμός που, όσο κι αν ξεκίνησε ως μέρος ενός σχεδίου, είχε γίνει απολύτως αληθινός.

Την ίδια στιγμή, η Joe επιστρέφει στην οικογένειά της, όμως γίνεται ξεκάθαρο ότι άνθρωποι σαν κι εκείνη δεν αφήνουν ποτέ πραγματικά τη δουλειά πίσω τους. Οι επιχειρήσεις τελειώνουν. Οι συνέπειες όμως μένουν.

Και αυτό είναι ίσως που μου άρεσε περισσότερο στο φινάλε.

Δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει μόνο με τη δράση. Προσπάθησε να δείξει ότι σε έναν κόσμο γεμάτο μυστικές επιχειρήσεις, στο τέλος δεν υπάρχουν πραγματικοί νικητές. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που πρέπει να συνεχίσουν να ζουν με τις επιλογές που έκαναν.