2η σεζόν - ανασκόπηση

Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η πρώτη σεζόν, είχα μία απορία.

Πώς συνεχίζεις μια ιστορία που έκλεισε τόσο ολοκληρωμένα;

Η Cruz είχε ολοκληρώσει την αποστολή της, η Joe είχε πληρώσει το δικό της προσωπικό τίμημα και ο Taylor Sheridan έδειχνε να έχει πει όσα ήθελε για το πρόγραμμα Lioness. Γι' αυτό ξεκίνησα τη δεύτερη σεζόν με αρκετή επιφύλαξη.

Τελικά, δεν προσπάθησε να αντιγράψει την πρώτη.

Πήρε διαφορετική κατεύθυνση.

Αυτή τη φορά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στη μυστική διείσδυση όσο στο πώς μια διεθνής κρίση μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η ιστορία ανοίγει με μια βίαιη επίθεση στα αμερικανικά σύνορα και πολύ γρήγορα η ομάδα της Joe βρίσκεται μπλεγμένη σε μια επιχείρηση που συνδέει καρτέλ, διεθνή συμφέροντα, μυστικές υπηρεσίες και γεωπολιτικές ισορροπίες.

Η νέα Lioness της αποστολής είναι η Josie Carrillo, μια νεαρή πιλότος του αμερικανικού στρατού με οικογενειακές διασυνδέσεις που μπορούν να οδηγήσουν την CIA στον επόμενο στόχο της.

Από εκεί και πέρα όμως, η σειρά δεν ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι που ακολούθησε με την Cruz. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της.

Δεν έκανε αυτό που κάνουν πάρα πολλές σειρές και, αργά ή γρήγορα, καταλήγουν να γίνονται κουραστικές. Δεν πήρε την πρώτη σεζόν, δεν άλλαξε απλώς τον «κακό» και δύο-τρεις χαρακτήρες για να αφηγηθεί ξανά την ίδια ιστορία. Δεν παρακολουθείς την πρώτη σεζόν με διαφορετικούς ηθοποιούς.

Ο Taylor Sheridan αλλάζει εντελώς το επίκεντρο. Μεταφέρει το βάρος στην ίδια την ομάδα, στις αποφάσεις που πρέπει να πάρει, στις πολιτικές ισορροπίες και στις συνέπειες που συνοδεύουν κάθε αποστολή. Έτσι, η σειρά καταφέρνει να εξελιχθεί χωρίς να προδώσει την ταυτότητά της.

Παράλληλα, η δεύτερη σεζόν δείχνει και μια διαφορετική πλευρά της Joe. Τη βλέπουμε περισσότερο πιεσμένη από ποτέ, να κουβαλά το βάρος κάθε απόφασης και να φτάνει αρκετές φορές στα όριά της. Ίσως γι' αυτό αρκετοί θεατές τη βρήκαν πιο απότομη ή πιο εκρηκτική σε σχέση με την πρώτη σεζόν.

Εγώ το είδα περισσότερο ως φυσική εξέλιξη ενός ανθρώπου που βρίσκεται συνεχώς στην πρώτη γραμμή, παίρνει αποφάσεις ζωής και θανάτου και δεν έχει ποτέ την πολυτέλεια να αποφορτιστεί πραγματικά.

Και πάλι εμφανίστηκαν κριτικές εναντίον της σειράς, παρότι διατήρησε τις υψηλές βαθμολογίες της. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου δεδομένο για μια δεύτερη σεζόν. Συνήθως, από τη δεύτερη και μετά, πολλές σειρές πέφτουν στην παγίδα της επανάληψης και αρχίζουν σταδιακά να χάνουν τη δυναμική τους.

Αυτή τη φορά οι βασικές ενστάσεις των reviewers επικεντρώθηκαν σε τρία σημεία:

α. Η ιστορία έγινε αρκετά πιο περίπλοκη γεωπολιτικά και σε ορισμένα σημεία δυσκολότερη στην παρακολούθηση.

β. Η Josie δεν απέκτησε το ίδιο συναισθηματικό βάθος που είχε η Cruz στην πρώτη σεζόν.

γ. Η σειρά έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στη στρατιωτική δράση και λιγότερη στην κατασκοπεία και τη μυστική διείσδυση που χαρακτήριζε την πρώτη σεζόν.

Όπως και σε όλα τα άρθρα μου όμως, σημασία έχει η δική μου άποψη.

Δεν μπήκα στη δεύτερη σεζόν περιμένοντας να ξαναζήσω την ιστορία της Cruz.

Μπήκα περιμένοντας να δω αν ο Taylor Sheridan μπορούσε να μεγαλώσει τον κόσμο του Lioness χωρίς να χάσει την ταυτότητά του.

Και για μένα, το κατάφερε.

Ναι, η πρώτη σεζόν είχε περισσότερο συναίσθημα. Ναι, η σχέση της Cruz με την Aaliyah δύσκολα ξεπερνιέται. Όμως η δεύτερη σεζόν προσφέρει κάτι διαφορετικό. Μεγαλώνει τον κόσμο της σειράς, ανεβάζει το διακύβευμα και δείχνει ότι το πρόγραμμα Lioness δεν είναι η ιστορία ενός μόνο ανθρώπου αλλά μιας ολόκληρης μηχανής που συνεχίζει να λειτουργεί, όσο βαρύ κι αν είναι το τίμημα για όσους βρίσκονται μέσα της.

Πώς ολοκληρώνεται η δεύτερη σεζόν

Το φινάλε εγκαταλείπει σχεδόν ολοκληρωτικά την αρχική αποστολή και μετατρέπεται σε μια αγωνιώδη επιχείρηση μέσα στο Ιράν, με στόχο να αποτραπεί η μεταφορά δύο Κινέζων πυρηνικών επιστημόνων σε πυρηνική εγκατάσταση στο Ισφαχάν. Η ομάδα της Joe αναλαμβάνει μια αποστολή εξαιρετικά υψηλού ρίσκου, γνωρίζοντας ότι οποιοδήποτε λάθος θα μπορούσε να προκαλέσει μια τεράστια διεθνή κρίση.

Η επιχείρηση ολοκληρώνεται με μεγάλο κόστος και αφήνει σχεδόν όλους τους χαρακτήρες ψυχολογικά εξαντλημένους. Η Josie επιβιώνει, όμως γίνεται ξεκάθαρο ότι η εμπειρία αυτή θα τη συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής της. Την ίδια στιγμή, η Joe κάνει αυτό που κάνει πάντα. Σηκώνεται, μαζεύει τα κομμάτια της και προχωρά στην επόμενη αποστολή, σαν να μην υπήρξε ποτέ χρόνος για να επεξεργαστεί όσα πέρασε.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μήνυμα της δεύτερης σεζόν.

Στον κόσμο του Lioness δεν υπάρχουν πραγματικά happy endings. Υπάρχουν μόνο αποστολές που ολοκληρώθηκαν και άνθρωποι που καλούνται να ζήσουν με τις συνέπειές τους.

Όσο για μένα;

Αν η πρώτη σεζόν με έκανε να αγαπήσω το Lioness, η δεύτερη με έπεισε ότι αυτή η σειρά δεν βασίζεται σε μία μόνο καλή ιδέα. Έχει τις βάσεις να εξελιχθεί σε ένα από τα κορυφαία σύγχρονα κατασκοπευτικά franchises της τηλεόρασης.