3η Σεζόν, 5ο Επεισόδιο και ο περιβόητος στρατός των ηλιθίων

Μετά το τέταρτο επεισόδιο, που για μένα λειτούργησε περισσότερο ως ένα μεγάλο κομμάτι προετοιμασίας για όσα έρχονται, το 5ο επεισόδιο του Lioness είναι αισθητά πιο δυνατό. Και το ενδιαφέρον είναι ότι το πετυχαίνει χωρίς σχεδόν καθόλου δράση.

Το «Ο στρατός των ηλιθίων» αφήνει στην άκρη τις μεγάλες επιχειρήσεις και επικεντρώνεται στο πώς ακριβώς λειτουργεί το σχέδιο της CIA απέναντι στο δίκτυο που φαίνεται να έχει απλώσει τα πλοκάμια του μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η επιχείρηση Treasure αρχίζει πλέον να αποδίδει και οι παγίδες που στήνονται στους ανθρώπους του δικτύου οδηγούν σε ολοένα και μεγαλύτερες αποκαλύψεις.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο το επεισόδιο δείχνει πώς ψαρεύεται ένας πράκτορας. Οι επιχειρήσεις με τον Two Cups, τον Cade και τους υπόλοιπους στόχους δεν βασίζονται σε πυροβολισμούς και κυνηγητά, αλλά στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης αδυναμίας. Οι παγίδες τύπου honeypot γίνονται ουσιαστικά όπλα αντι-κατασκοπείας και, όταν οι στόχοι πέφτουν σε αυτές, η σειρά περνά στο επόμενο επίπεδο: τις ανακρίσεις.

Και εκεί το επεισόδιο γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον. Οι πληροφορίες που συγκεντρώνει η ομάδα αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται απλώς για μεμονωμένους ξένους πράκτορες. Η διείσδυση φαίνεται να έχει περάσει μέσα από πανεπιστήμια, επιχειρήσεις, πολιτικούς και ανθρώπους που βρίσκονται ήδη μέσα στο αμερικανικό σύστημα. Η ιστορία του καθηγητή Richard Ealy είναι χαρακτηριστική, καθώς δείχνει πώς ένας άνθρωπος που θεωρεί ότι το αμερικανικό σύστημα έχει αποτύχει μπορεί να γίνει κρίκος μιας πολύ μεγαλύτερης αλυσίδας.

Και κάπου εδώ βρίσκεται και η ουσία του τίτλου του επεισοδίου.

Στη σκηνή στο σπίτι, όταν η Joe κάθεται στον καναπέ με τον Neal και του μιλά για όσα έζησε μέσα στην ημέρα, η συζήτηση μετατρέπεται από επιχειρησιακή ανάλυση σε κάτι πολύ πιο προσωπικό και φιλοσοφικό. Η Joe αναφέρεται στην έννοια των «χρήσιμων ηλιθίων», έναν όρο που έχει συνδεθεί με τον Λένιν και περιγράφει ανθρώπους που, χωρίς απαραίτητα να είναι συνειδητοί πράκτορες, καταλήγουν να εξυπηρετούν τους σκοπούς μιας αντίπαλης δύναμης.

Στο πλαίσιο του επεισοδίου, αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν έναν ολόκληρο «στρατό» που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδυναμώσει μια χώρα εκ των έσω. Η συγκεκριμένη σκηνή μου άρεσε ιδιαίτερα γιατί για πρώτη φορά η Joe δεν μιλά στον Neal απλώς για τη δουλειά της. Προσπαθεί να του εξηγήσει τι ακριβώς πιστεύει ότι συμβαίνει στην Αμερική.

Και αυτό δίνει στο επεισόδιο μια διάσταση που ξεπερνά την κατασκοπεία: ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι απαραίτητα ο ξένος πράκτορας που βρίσκεται απέναντί σου, αλλά ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία που, για ιδεολογικούς, οικονομικούς ή προσωπικούς λόγους, γίνεται το εργαλείο μιας ξένης δύναμης.

Παράλληλα, η συνάντηση της Joe με τον Edwin Mullins, τον χαρακτήρα του Morgan Freeman, είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές στιγμές του επεισοδίου. Η αποκάλυψη ότι υπάρχουν Αμερικανοί αξιωματούχοι που έχουν στρατολογηθεί από τη Ρωσία δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα. Αν τους συλλάβουν όλους, η υπόθεση μπορεί να εξελιχθεί σε δημόσιο σκάνδαλο και να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη δυσπιστία απέναντι στους αμερικανικούς θεσμούς.

Παράλληλα, δείχνει και την ένταση που υπάρχει ανάμεσα στο FBI και τη CIA, ειδικά από τη στιγμή που οι πρώτοι καταλαβαίνουν πως πραγματοποιούνται επιχειρήσεις μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς να έχουν ενημερωθεί. Και εδώ το επεισόδιο ανοίγει ένα ακόμη ενδιαφέρον ζήτημα: ποιος έχει τελικά τη μεγαλύτερη εξουσία όταν πρόκειται για την προστασία της χώρας και μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάθε υπηρεσία για να κάνει τη δουλειά της;

Η λύση που προτείνει η Joe είναι αρκετά πιο έξυπνη. Αντί να τους οδηγήσουν όλους στη φυλακή, να τους αντιμετωπίσουν έναν-έναν, να τους δείξουν τα στοιχεία που έχουν εναντίον τους και να τους δώσουν μια επιλογή: να αποσυρθούν ήσυχα ή να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες και να συνεργαστούν πλήρως με τη CIA.

Με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι που μέχρι εκείνη τη στιγμή λειτουργούσαν ως περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας μπορούν να μετατραπούν σε πηγές πληροφοριών για την ίδια την αμερικανική υπηρεσία. Ο Mullins συμφωνεί και η επιχείρηση αποκτά πλέον μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.

Για μένα, το 5ο επεισόδιο είναι καλύτερο από το 4ο. Όχι επειδή έχει περισσότερη δράση — στην πραγματικότητα έχει ελάχιστη — αλλά επειδή επιτέλους αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε το μέγεθος του παιχνιδιού.

Η σειρά φαίνεται να μετακινείται από την απλή αποστολή «βρες ποιος επιτέθηκε στη Joe» σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: μια οργανωμένη προσπάθεια διείσδυσης στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αυτή η ιδέα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από ένα ακόμη κυνηγητό ανάμεσα σε πράκτορες και τρομοκράτες.

Η αφήγηση επιστρέφει ξαφνικά στο παρόν και βλέπουμε την Joe ακόμη αιχμάλωτη. Το αεροπλάνο στο οποίο την έχουν μεταφέρει προσγειώνεται σε μια άγνωστη τοποθεσία. Οι απαγωγείς της την κατεβάζουν από το αεροπλάνο και εκείνη, όπως θα περίμενε κανείς από την Joe, δεν σταματά να ψάχνει γύρω της για οποιοδήποτε στοιχείο μπορεί να αποκαλύψει πού βρίσκεται.

Και τότε βλέπει τη σημαία.

Ίσως μπερδευτήκατε βλέποντάς την. Προσωπικά, άνοιξα να δω ξανά αν είναι η σημαία της Κούβας ή του Ιράν, αφού, οκ, Ρωσία δεν ήταν. Αλλά μαντέψτε! Τίποτα από τα δύο. Είναι της πολιτείας του Τέξας, η Lone Star Flag, όπως λέγεται.

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχε η αίσθηση ότι το αεροπλάνο θα μπορούσε να έχει μεταφέρει την Joe εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, σε ένα σημείο όπου η CIA θα δυσκολευόταν ακόμη περισσότερο να την εντοπίσει. Η σημαία όμως αλλάζει τα δεδομένα. Η Joe βρίσκεται ακόμη στην Αμερική. Και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ακόμη πιθανότητα να εντοπιστεί και να σωθεί.

Το «The Idiot Army», λοιπόν, είναι για μένα ένα σαφές βήμα μπροστά σε σχέση με το προηγούμενο επεισόδιο. Δεν είναι το επεισόδιο που θα θυμάμαι για τις μάχες του — δεν έχει σχεδόν καμία. Είναι όμως αυτό που αρχίζει να ξεκαθαρίζει τι πραγματικά κυνηγά η Joe και πόσο βαθιά βρίσκεται το πρόβλημα μέσα στο αμερικανικό σύστημα.

Και το πιο ειρωνικό είναι ότι, ενώ η Joe περνά όλο το επεισόδιο προσπαθώντας να ξεσκεπάσει έναν «στρατό ηλιθίων» που βρίσκεται μέσα στην Αμερική, στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι η ίδια βρίσκεται αιχμάλωτη κάπου μέσα στη χώρα της.

Και αυτό είναι ένα πολύ δυνατό σημείο για να κλείσει το πέμπτο επεισόδιο.