3η Σεζόν, 6ο Επεισόδιο, Sugar Land

Μπορεί το 5ο επεισόδιο να ήταν για μένα ένα σημαντικό βήμα μπροστά, το 6ο επεισόδιο όμως του Lioness είναι κάτι ακόμη καλύτερο. Το «Sugar Land» είναι από εκείνα τα επεισόδια που, χωρίς να βασίζονται αποκλειστικά στη δράση (αν και έχει ικανοποιητική δόση), καταφέρνουν να σε κρατήσουν σε μια διαρκή ένταση μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και προσωπικά, θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα επεισόδια που έχω δει τελευταία από τη σειρά.

Το επεισόδιο ξεκινά έξι μήνες πριν, σε μια χρονική περίοδο όπου η επιχείρηση Treasure φαίνεται να έχει καταφέρει ένα τεράστιο χτύπημα στο ρωσικό δίκτυο μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι συλλήψεις έχουν φτάσει τους 37 ανθρώπους, Ρώσοι διπλωμάτες απελαύνονται και η CIA αρχίζει να πιστεύει ότι έχει καταφέρει να κλείσει σε μεγάλο βαθμό το μέτωπο που είχε ανοίξει. Και κάπου εκεί βρίσκεται ο γερουσιαστής Ryan Olson.

Η σκηνή με τον γερουσιαστή είναι από τις πιο δυνατές του επεισοδίου, όχι επειδή έχει δράση, αλλά ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται. Η Joe, η Kaitlyn, ο Byron και ο Mullins τον στριμώχνουν γνωρίζοντας ότι υπάρχουν στοιχεία για τη συνεργασία του με τους Ρώσους και του εξηγούν ουσιαστικά ότι η πολιτική του καριέρα έχει τελειώσει. Του δίνουν επιλογές, αλλά η Joe πηγαίνει τη συζήτηση ένα βήμα παραπέρα και του θυμίζει ότι υπάρχει και μία ακόμη.

Και εδώ το επεισόδιο γίνεται πραγματικά άβολο.

Ο Olson τελικά οδηγεί το αυτοκίνητό του στην αντίθετη κυκλοφορία και αυτοκτονεί, παρασύροντας μαζί του και έναν άλλο άνθρωπο. Και όσο κι αν καταλαβαίνεις γιατί η Joe θεωρεί ότι ο γερουσιαστής είναι προδότης και πρέπει να πληρώσει, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς αν αυτό που έκανε ήταν ηθικά αποδεκτό.

Γιατί μέχρι πού μπορεί να φτάσει μια μυστική υπηρεσία για να προστατεύσει τη χώρα; Και πότε η προσπάθεια να εξουδετερώσεις έναν εχθρό μετατρέπεται η ίδια σε κάτι που ξεπερνά τα όρια;

Η σειρά δεν σου δίνει εύκολη απάντηση. Και αυτό είναι που κάνει τη σκηνή τόσο ενδιαφέρουσα. Η Joe δεν παρουσιάζεται ως η ηρωίδα που κάνει πάντα το σωστό. Παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που έχει μάθει να λειτουργεί σε έναν κόσμο όπου οι αποφάσεις είναι συχνά βρώμικες και οι συνέπειές τους δεν είναι πάντα ελεγχόμενες.

Παράλληλα, η επιτυχία της επιχείρησης κάνει την Joe να πιστέψει ότι ο κίνδυνος έχει πλέον περιοριστεί. Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο λάθος της.

Η Joe αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψει η οικογένειά της στο σπίτι και να σταματήσει να ζει υπό καθεστώς φόβου. Από τη μία πλευρά, είναι απολύτως κατανοητό. Έχει κουραστεί να βλέπει την οικογένειά της να ζει σαν να βρίσκεται σε πόλεμο και θέλει τα παιδιά της να νιώσουν ξανά ελεύθερα. Από την άλλη, γνωρίζοντας όσα εμείς ξέρουμε ήδη από την αρχή της σεζόν, αυτή η απόφαση μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτα λανθασμένη.

Η Joe πιστεύει ότι το χειρότερο έχει περάσει.

Δεν έχει.

Και εδώ το «Sugar Land» αρχίζει να ενώνει με πολύ ωραίο τρόπο το παρελθόν με το παρόν.

Η ομάδα της CIA συνεχίζει να ψάχνει απεγνωσμένα την Joe και η αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας του εχθρού αλλάζει ολόκληρη την επιχείρηση. Μέχρι τώρα όλοι θεωρούσαν ότι πίσω από την απαγωγή της βρισκόταν η Ρωσία. Η πληροφορία όμως από την Oleksandra Balakin, την Ουκρανή διπλή πράκτορα που βρίσκεται σε καθεστώς προστασίας, οδηγεί την ομάδα σε ένα εντελώς διαφορετικό συμπέρασμα: πίσω από την απαγωγή βρίσκεται το Ιράν.

Και αυτή η αποκάλυψη έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δημιουργεί ένα μεγάλο ερώτημα. Γιατί να επιτρέψουν οι Ρώσοι κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που η απαγωγή της Joe μπορεί να οδηγήσει την Αμερική ακόμη πιο επιθετικά εναντίον τους;

Η σειρά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρχει συνεργασία ή τουλάχιστον συνεννόηση μεταξύ Ρώσων και Ιρανών, ενώ η αποκάλυψη ότι ένας Ρώσος αξιωματικός του SVR πληρώθηκε για να οργανώσει την απαγωγή δίνει μια πιθανή εξήγηση για το πώς έγινε όλο αυτό. Οι Ρώσοι δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχουν οργανώσει την επιχείρηση. Μπορεί απλώς να χρησιμοποιήθηκαν ως ενδιάμεσος κρίκος, με τους Λευκορώσους εκτελεστές να αναλαμβάνουν την αρχική απαγωγή και το Ιράν να βρίσκεται τελικά πίσω από την εντολή.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό κυνήγι.

Η ομάδα της Joe έχει πλέον ελάχιστο χρόνο. Η Oleksa τους δίνει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας των απαγωγέων, για τα ασφαλή σπίτια που χρησιμοποιούν και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύουν να βγάλουν την Joe από τη χώρα. Η ομάδα χωρίζεται και αρχίζει να κλείνει τον κλοιό.

Μία από τις καλύτερες σκηνές του επεισοδίου είναι αυτή κατά την οποία οι πράκτορες αρχίζουν να ελέγχουν τα σπίτια ένα-ένα. Ο χρόνος πιέζει και κάθε σπίτι μπορεί να είναι αυτό στο οποίο κρατούν τη Joe. Όταν φτάνουν έξω από ένα από αυτά, ένας από τους πράκτορες της ομάδας της Joe επιμένει ότι πρέπει να μπουν και να το ελέγξουν, αφού δεν υπάρχει περιθώριο για υποθέσεις. Ωστόσο, η υπεύθυνη της επιχείρησης τους σταματά και αποφασίζει να συνεχίσουν σύμφωνα με το σχέδιο.

Και το πιο εκνευριστικό είναι ότι εκείνο ακριβώς είναι το σπίτι.

Μέσα βρίσκονται οι Λευκορώσοι που κρατούν τη Joe και η σκηνή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ένταση επειδή βλέπουμε και την άλλη πλευρά να είναι απολύτως προετοιμασμένη. Οι άντρες μέσα στο σπίτι έχουν ήδη αντιληφθεί ότι κάτι συμβαίνει και βρίσκονται με τα όπλα στα χέρια, έτοιμοι να πυροβολήσουν και να σκοτωθούν αν χρειαστεί. Δεν είναι μια ομάδα που περιμένει παθητικά να τους βρουν. Είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν το σημείο μέχρι τέλους.

Αυτό κάνει τη σκηνή ακόμη πιο αγχωτική, γιατί ως θεατής γνωρίζεις ότι η ομάδα της CIA βρίσκεται κυριολεκτικά έξω από το σπίτι όπου βρίσκεται η Joe, αλλά για λίγα δευτερόλεπτα μια λάθος απόφαση αρκεί για να μην τη βρουν.

Η σκηνή με το αεροπλάνο είναι από αυτές που πραγματικά σε πορώνουν.

Ο Kyle και η ομάδα του καταφέρνουν να εντοπίσουν το αεροσκάφος που πιθανότατα θα χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά της Joe και η επιχείρηση αρχίζει να παίρνει μορφή αγώνα δρόμου. Οι πληροφορίες είναι συγκεκριμένες, ο χρόνος πιέζει και όλοι γνωρίζουν ότι από τη στιγμή που το αεροπλάνο θα απογειωθεί, οι πιθανότητες να βρεθεί η Joe ζωντανή μειώνονται δραματικά.

Και εδώ το επεισόδιο δείχνει για ακόμη μία φορά πόσο καλά λειτουργεί η ομάδα όταν βρίσκεται υπό πίεση. Δεν ψάχνουν απλώς την Joe. Προσπαθούν να προβλέψουν κάθε πιθανή κίνηση των απαγωγέων της και να κλείσουν κάθε έξοδο.

Το ακόμη πιο εκνευριστικό είναι ότι φτάνουν κυριολεκτικά μια ανάσα από το να τη βρουν.

Η πληροφορία της Ουκρανής διπλής πράκτορα αποδεικνύεται καθοριστική για την επιχείρηση και η ομάδα καταφέρνει να ακολουθήσει τα ίχνη μέχρι το αεροπλάνο που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί. Για πρώτη φορά αισθάνεσαι πραγματικά ότι η διάσωση της Joe είναι πλέον εφικτή και ότι η ομάδα έχει καταφέρει να φτάσει πολύ κοντά.

Και τελικά, όμως, δεν αρκεί.

Η Joe παραμένει στα χέρια των απαγωγέων και το σχέδιο διαφυγής συνεχίζεται.

Και μετά έρχεται η σκηνή που πραγματικά σε κάνει να καταλάβεις ότι η σειρά δεν αστειεύεται πλέον.

Ο άντρας που μπαίνει στο δωμάτιο είναι ο Babat, ένας Ιρανός πράκτορας και της εξηγεί ουσιαστικά ότι δεν έχει έρθει για να τη διαπραγματευτεί. Έχει έρθει για να την οδηγήσει στον θάνατό της.

Η Joe, φυσικά, δεν κάθεται απλώς να περιμένει. Προσπαθεί να τον αμφισβητήσει, να τον προκαλέσει και να βρει οποιοδήποτε αδύναμο σημείο μπορεί να εκμεταλλευτεί. Αλλά ο Babat δεν είναι εκεί για να παίξει μαζί της.

Και η σκηνή γίνεται πραγματικά σκληρή όταν, ως τιμωρία για την αντίστασή της, της κόβει ένα δάχτυλο του ποδιού.

Είναι μία από τις πιο ωμές στιγμές της σεζόν και ίσως μία από τις πιο σκληρές σκηνές που έχουμε δει μέχρι τώρα στο Lioness. Δεν υπάρχει η εντυπωσιακή δράση μιας μάχης ή μιας μεγάλης ανταλλαγής πυρών. Υπάρχει μόνο η Joe, αιχμάλωτη, τραυματισμένη και αντιμέτωπη με έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το αν θα ζήσει.

Και αυτό κάνει τη σκηνή ακόμη πιο δύσκολη.

--- Η δική μου άποψη

Το «Sugar Land» είναι για μένα ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σεζόν μέχρι τώρα.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ότι καταφέρνει να συνδυάσει πολιτικό παιχνίδι, κατασκοπεία, ηθικά διλήμματα και καθαρό σασπένς χωρίς να χρειάζεται να γεμίσει κάθε λεπτό με δράση. Υπάρχει δράση, και μάλιστα πολύ καλή, αλλά αυτό που σε κρατάει περισσότερο είναι η αίσθηση ότι ο χρόνος τελειώνει και ότι η ομάδα μπορεί να χάσει την Joe για λίγα λεπτά ή για μία λάθος απόφαση.

Παράλληλα, το επεισόδιο βάζει την ίδια τη Joe σε μια πολύ ενδιαφέρουσα θέση. Η γυναίκα που μέχρι τώρα φαινόταν σχεδόν πάντα ένα βήμα μπροστά από όλους βρίσκεται πλέον παγιδευμένη και εξαρτάται από τους ανθρώπους της για να τη βρουν. Και το γεγονός ότι η ίδια είχε αποφασίσει πως ο κίνδυνος είχε περάσει και έφερε την οικογένειά της πίσω στο σπίτι κάνει την κατάσταση ακόμη πιο τραγική.

Η σειρά, λοιπόν, δεν δείχνει απλώς ότι η Joe έκανε ένα λάθος. Δείχνει το ανθρώπινο κόστος του να είσαι συνεχώς σε επιφυλακή. Κάποια στιγμή κουράζεσαι. Θέλεις να πιστέψεις ότι τελείωσε. Θέλεις να πάρεις την οικογένειά σου πίσω στην κανονικότητα. Και ίσως ακριβώς εκεί να κάνεις το λάθος που περίμενε ο εχθρός.

Και οι πρώτες αντιδράσεις φαίνεται να κινούνται σε παρόμοιο μήκος κύματος. Η κριτική υποδοχή του επεισοδίου είναι γενικά θετική, με αρκετές αναλύσεις να στέκονται ιδιαίτερα στην ένταση της τελικής πράξης, στην αποκάλυψη ότι πίσω από την απαγωγή βρίσκεται το Ιράν και στην εξέλιξη της ιστορίας της Joe. Υπάρχουν βέβαια και ενστάσεις για τη μη γραμμική αφήγηση και ορισμένα πιο γνώριμα κατασκοπευτικά κλισέ, όμως η γενική εικόνα είναι σαφώς θετική.

Και προσωπικά, συμφωνώ.

Γιατί το μεγάλο πλεονέκτημα του «Sugar Land» είναι ότι πλέον δεν βλέπουμε απλώς μια αποστολή της Lioness. Βλέπουμε μια ομάδα που έχει μπροστά της έναν πραγματικό αγώνα με τον χρόνο για να σώσει τη γυναίκα που βρίσκεται στην κορυφή της.

Και το χειρότερο είναι ότι, ενώ η ομάδα της Joe πλησιάζει όλο και περισσότερο, η ίδια απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πιθανότητα να σωθεί.

Το έκτο επεισόδιο τελειώνει με τη Joe να παραμένει στα χέρια των Ιρανών, τραυματισμένη και σε μια κατάσταση που πλέον δεν αφήνει πολλά περιθώρια για λάθη, ενώ η ομάδα της έχει καταλάβει ποιος βρίσκεται πίσω από την απαγωγή και έχει βρεθεί κυριολεκτικά λίγα βήματα μακριά της.

Αλλά δεν αρκεί.

Για πρώτη φορά σε αυτή τη σεζόν, η Joe δεν χρειάζεται να βρει τον εχθρό.

Ο εχθρός έχει ήδη βρει εκείνη.

Και τώρα μένουν μόλις δύο επεισόδια για να δούμε αν η Lioness θα καταφέρει να επιστρέψει στο σπίτι της.

Βέβαια, εντάξει, ξέρεις φίλε αναγνώστη πως στα αμερικάνικα σίριαλ το τέλος συνήθως είναι γλυκό... αλλά θα είναι αυτή τη φορά; Με τον Taylor Sheridan ποτέ δεν ξέρεις. Και για να θυμίσω κάτι που πολλοί έχουν ήδη αρχίσει να συζητούν, ίσως αυτή τη φορά ο Sheridan να αποφασίσει να θυσιάσει... τη βασίλισσα.