S02 - Η εκδίκηση δεν φέρνει πίσω κανέναν

Η δεύτερη σεζόν του The Last of Us επιστρέφει πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης, μεταφέροντάς μας σε έναν κόσμο όπου η επιβίωση έχει γίνει καθημερινότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν όσα τους σημάδεψαν. Ο Joel και η Ellie ζουν πλέον στο Jackson, μέσα σε μια κοινότητα που προσφέρει μια σχετική ασφάλεια, όμως η σχέση τους έχει αλλάξει. Το ψέμα του Joel στο τέλος της πρώτης σεζόν εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσά τους, με την Ellie να προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη πραγματικά στο νοσοκομείο και τον Joel να κουβαλά τις συνέπειες της απόφασής του.

Η σειρά ξεκινά με μια φαινομενική ηρεμία, η οποία σταδιακά δίνει τη θέση της σε μια ιστορία γεμάτη οργή, απώλεια και εκδίκηση. Η εμφάνιση της Abby αλλάζει οριστικά την πορεία της αφήγησης και μας αναγκάζει να κοιτάξουμε τα γεγονότα από μια διαφορετική πλευρά. Η δεύτερη σεζόν δεν περιορίζεται στην προσαρμογή της ιστορίας του The Last of Us Part II. Επιχειρεί να μεταφέρει στην τηλεόραση μια από τις πιο αμφιλεγόμενες και συναισθηματικά σκληρές αφηγήσεις που έχουμε συναντήσει στο gaming.

Ο Joel και η στιγμή που αλλάζει ολόκληρη τη σειρά

Ο θάνατος του Joel είναι αναμφίβολα το γεγονός που καθορίζει τη δεύτερη σεζόν. Ο Pedro Pascal είχε καταφέρει να δώσει στον χαρακτήρα μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στη σκληρότητα και την ευαισθησία. Πίσω από τον άνθρωπο που μπορούσε να γίνει αδίστακτος όταν κινδύνευε η Ellie, υπήρχε ένας πατέρας που προσπαθούσε να ξαναβρεί τον εαυτό του. Η σχέση τους, ωστόσο, είχε αρχίσει να ραγίζει. Η Ellie δεν είχε συγχωρήσει το ψέμα του και ο Joel ήξερε ότι δεν μπορούσε να απαιτήσει τη συγχώρεσή της. Όταν η Abby τον σκοτώνει, η σειρά δεν αφαιρεί απλώς έναν πρωταγωνιστή. Αφαιρεί από την Ellie την ευκαιρία να ολοκληρώσει τη συζήτηση που είχε αρχίσει μαζί του και να αποφασίσει τι πραγματικά σήμαινε για εκείνη η πράξη του στο νοσοκομείο.

Είναι μια επιλογή που είχε προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις ήδη από το παιχνίδι και ήταν αναμενόμενο να διχάσει ξανά το κοινό. Για όσους είχαν δεθεί με τον Joel, ο θάνατός του μοιάζει σχεδόν άδικος. Αν όμως κοιτάξουμε την ιστορία από τη σκοπιά της Abby, η πράξη της δεν προκύπτει από το πουθενά. Ο Joel είχε σκοτώσει τον πατέρα της, τον Jerry Anderson, κατά τη διάρκεια της διάσωσης της Ellie στο νοσοκομείο. Εκείνη μεγάλωσε με αυτή την απώλεια και τελικά επέλεξε να πάρει εκδίκηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δικαιολογήσουμε όσα κάνει. Σημαίνει ότι πρέπει να καταλάβουμε πως ο Joel, ο οποίος κάποτε ήταν ο άνθρωπος που έσωσε την Ellie, ήταν ταυτόχρονα ο άνθρωπος που κατέστρεψε τη ζωή της Abby. Αυτή είναι η πιο σκληρή ιδέα που επιχειρεί να μεταφέρει το The Last of Us: μπορείς να είσαι ο ήρωας μιας ιστορίας και ο κακός κάποιου άλλου.

Η δική μου εμπειρία με το The Last of Us Part II

Η σχέση μου με το The Last of Us Part II είναι αρκετά προσωπική. Είχα αγοράσει το PlayStation 4 Pro κυρίως για παιχνίδια όπως το Uncharted, το The Last of Us και το God of War. Εκείνη την εποχή η Sony κρατούσε τους μεγάλους αποκλειστικούς τίτλους της στις δικές της κονσόλες και, αν ήθελες να τους απολαύσεις, δεν υπήρχε πραγματικά άλλη επιλογή. Σήμερα η κατάσταση έχει αρχίσει να αλλάζει, με αρκετά PlayStation παιχνίδια να καταλήγουν και στους υπολογιστές. Αν κάποια στιγμή κυκλοφορήσει το The Last of Us Part III ή ένα νέο Uncharted, δεν αποκλείω να δανειστώ το PS5 ενός φίλου για έναν μήνα, όπως έκανα παλιότερα με τις κονσόλες της Sony.

Όταν περίμενα το δεύτερο παιχνίδι, είχα αποφύγει όσο μπορούσα τα spoilers. Για δύο με τρεις μήνες είχα περιορίσει ακόμη και τη χρήση του Facebook, επειδή δεν ήθελα να μου αποκαλύψει κανείς κάτι από την ιστορία. Θυμάμαι μάλιστα τον κουμπάρο μου να προσπαθεί να μου πει κάτι σχετικό και να τον σταματάω αμέσως με την ατάκα: «Για να μείνει η κουμπαριά, κλείσε και μην μου πεις τίποτα!».

Και μετά ήρθε εκείνη η στιγμή με τον Joel. Όταν συνέβη, έκλεισα την κονσόλα και δεν έπαιξα ξανά για σχεδόν έναν μήνα. Ήταν από εκείνες τις φορές που ένας φανταστικός χαρακτήρας καταφέρνει να σου προκαλέσει μια πραγματική αίσθηση απώλειας. Είχα δεθεί μαζί του μέσα από το πρώτο παιχνίδι και είχα περάσει μαζί του ολόκληρο το ταξίδι με την Ellie. Η αντίδρασή μου ήταν σαν να είχα χάσει ένα μέλος της οικογένειάς μου. Ήξερα πως έπαιζα ένα παιχνίδι, όμως εκείνη τη στιγμή αυτό δεν άλλαζε το συναίσθημα.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ο τρόπος με τον οποίο το marketing είχε χειριστεί ορισμένες σκηνές πριν από την κυκλοφορία. Σε trailer βλέπαμε την Ellie να βρίσκεται σε μια επικίνδυνη κατάσταση και κάποιον να εμφανίζεται δίπλα της, με τη σκηνοθεσία και την οπτική γωνία να δημιουργούν την εντύπωση ότι επρόκειτο για τον Joel. Η ατάκα «You think I'd let you do this on your own?» ενίσχυε αυτή την αίσθηση. Στο παιχνίδι, όμως, ο άνθρωπος που εμφανίζεται στη συγκεκριμένη σκηνή είναι ο Jesse, ο πρώην σύντροφος της Dina και πατέρας του JJ. Η παρουσίαση της σκηνής, από την οπτική της Ellie, έκανε την παραπλάνηση ακόμη πιο αποτελεσματική. Για όσους απέφευγαν τα spoilers, ήταν μια έξυπνη κίνηση που προστάτευε ένα από τα μεγαλύτερα αφηγηματικά χτυπήματα του παιχνιδιού.

Η σκηνή του θανάτου: παιχνίδι και τηλεοπτική σειρά

Η τηλεοπτική μεταφορά διατηρεί τη σκληρότητα της συγκεκριμένης σκηνής, χωρίς να την αντιγράφει απολύτως σε κάθε λεπτομέρεια. Στο παιχνίδι, η Abby χτυπά τον Joel μέχρι θανάτου με ένα μπαστούνι του γκολφ. Στη σειρά, η βία συνεχίζεται και μετά τη θραύση του μπαστουνιού, με την Abby να χρησιμοποιεί το σπασμένο κομμάτι για να τον τραυματίσει θανάσιμα στον λαιμό.

Η επιλογή του μπαστουνιού δεν ήταν τυχαία. Ο Neil Druckmann έχει αναφερθεί στο πώς ένα τέτοιο αντικείμενο μπορεί να γίνει όπλο και να κάνει τη σκηνή να μοιάζει ιδιαίτερα ωμή, ακριβώς επειδή πρόκειται για κάτι τόσο καθημερινό. Η τηλεοπτική εκδοχή διατηρεί αυτή την αίσθηση, αφήνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με μια σκηνή που δεν προσφέρει εύκολη συναισθηματική διέξοδο.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι αυτό που ακολουθεί. Ο θάνατος του Joel δεν αποτελεί απλώς ένα σοκαριστικό γεγονός για να συζητηθεί στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι η στιγμή που η Ellie χάνει τον άνθρωπο με τον οποίο δεν είχε προλάβει να συμφιλιωθεί. Η ενοχή, ο θυμός και η θλίψη της μετατρέπονται σε μια ανάγκη να βρει την Abby και να την τιμωρήσει. Από εκεί και πέρα, η ιστορία αλλάζει κατεύθυνση.

Η Tara από το Sons of Anarchy και η δύναμη μιας απώλειας

Δεν μπορώ να μη σκεφτώ την Tara, τη γυναίκα του Jax στο Sons of Anarchy, όταν αναλογίζομαι τον τρόπο με τον οποίο μια συγκεκριμένη σκηνή μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη δυναμική μιας σειράς. Χωρίς να αποκαλύψω ποιος ευθύνεται για τον θάνατό της, όσοι έχουν δει τη σειρά γνωρίζουν πόσο βίαιη και καθοριστική είναι εκείνη η στιγμή. Η απώλεια αυτή γίνεται ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η ιστορία που ακολουθεί αποκτά ακόμη πιο αιματηρό χαρακτήρα.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο The Last of Us Part II. Η δολοφονία του Joel γίνεται η σπίθα που οδηγεί την Ellie σε μια πορεία εκδίκησης, με κάθε επόμενο βήμα να την απομακρύνει όλο και περισσότερο από τον άνθρωπο που ήταν. Η απώλεια δεν τη βοηθά να προχωρήσει. Την κρατά εγκλωβισμένη σε έναν κύκλο βίας, στον οποίο κάθε απάντηση δημιουργεί νέες ερωτήσεις και κάθε αντίποινο γεννά μια καινούργια απώλεια.

Γι’ αυτό και η δολοφονία του από την Abby λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά μέσα στην ιστορία. Η Ellie δεν χάνει μόνο τον άνθρωπο που την προστάτευσε. Χάνει και τη δυνατότητα να τον αντιμετωπίσει με καθαρό μυαλό, να του πει όσα κρατούσε μέσα της και να αποφασίσει αν θα μπορούσε τελικά να τον συγχωρήσει. Η σειρά μάς αφήνει να σκεφτούμε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της αν είχε προλάβει να κάνει αυτή τη συζήτηση.

Η Ellie και η επικίνδυνη διαδρομή της εκδίκησης

Μετά τον θάνατο του Joel, η Ellie δεν μπορεί να δεχτεί ότι η Abby θα συνεχίσει τη ζωή της χωρίς να πληρώσει για όσα έκανε. Η απόφασή της να φύγει από το Jackson και να την αναζητήσει στο Seattle είναι η αρχή μιας διαδρομής που δοκιμάζει τα όριά της. Μαζί της βρίσκεται η Dina, η οποία δεν αποτελεί απλώς έναν σύντροφο στην αποστολή, αλλά και έναν άνθρωπο που προσπαθεί να τη συγκρατήσει όταν η οργή αρχίζει να κυριαρχεί στις αποφάσεις της.

Η Ellie εξακολουθεί να διαθέτει το θάρρος και την αποφασιστικότητα που γνωρίσαμε στην πρώτη σεζόν, όμως η βία αποκτά πλέον διαφορετικό νόημα. Δεν χρησιμοποιεί τα όπλα μόνο για να επιβιώσει. Τα χρησιμοποιεί για να πλησιάσει τον στόχο της. Στην πορεία, οι πράξεις της γίνονται όλο και πιο δύσκολο να δικαιολογηθούν, ακόμη και όταν καταλαβαίνουμε από πού πηγάζει ο πόνος της.

Η αποκάλυψη ότι η Mel είναι έγκυος κάνει μία από τις πιο σκληρές στιγμές της ιστορίας ακόμη πιο τραγική. Η Ellie συνειδητοποιεί ότι η εκδίκηση έχει πραγματικό κόστος και ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά της δεν είναι απλώς εμπόδια ανάμεσα σε εκείνη και την Abby. Έχουν δικές τους ζωές, σχέσεις και ανθρώπους που θα θρηνήσουν την απώλειά τους. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν αναιρεί όσα έχουν ήδη συμβεί, ούτε μπορεί να σταματήσει εύκολα τον κύκλο της βίας που έχει ξεκινήσει.

Seattle: δύο κόσμοι που έχουν μάθει να μισούν

Το Seattle γίνεται ένας από τους σημαντικότερους χώρους της δεύτερης σεζόν. Η πόλη δεν είναι απλώς το σκηνικό μιας αποστολής εκδίκησης. Είναι ένα μέρος όπου διαφορετικές ομάδες έχουν δημιουργήσει τις δικές τους κοινωνίες και τους δικούς τους κανόνες, προσπαθώντας να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που έχει καταρρεύσει.

Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι WLF, μια οργανωμένη στρατιωτική δύναμη με όπλα, δομές διοίκησης και αυστηρή πειθαρχία. Από την άλλη, οι Seraphites, μια θρησκευτική κοινότητα με αυστηρούς κανόνες και τελετουργίες, που αντιμετωπίζει τους αντιπάλους της ως απειλή για τον τρόπο ζωής της. Οι δύο πλευρές βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκρουση, όπου η εκδίκηση, η πίστη και η ανάγκη για επιβίωση έχουν γίνει σχεδόν αδύνατο να διαχωριστούν.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ιστορία της Ellie αποκτά μεγαλύτερη διάσταση. Η ίδια θεωρεί ότι έχει έναν ξεκάθαρο στόχο, όμως κάθε νέα συνάντηση αποκαλύπτει έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους που πιστεύουν πως έχουν δίκιο. Η σειρά δεν παρουσιάζει τη βία ως κάτι που ανήκει αποκλειστικά σε τέρατα ή σε ανθρώπους χωρίς συναισθήματα. Την παρουσιάζει ως μια συνήθεια που μπορεί να ριζώσει ακόμη και σε κοινότητες οι οποίες πιστεύουν ότι αγωνίζονται για κάτι ανώτερο.

Οι Clickers και ο ήχος που σε κάνει να παγώνεις

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του The Last of Us είναι οι Clickers. Αυτά τα μολυσμένα πλάσματα έχουν χάσει την όρασή τους εξαιτίας της ανάπτυξης του μύκητα Cordyceps και βασίζονται στην ηχοεντόπιση για να εντοπίζουν το θήραμά τους. Οι χαρακτηριστικοί ήχοι που παράγουν δεν είναι απλώς ένας τρόπος να αναγνωρίζει ο παίκτης τον κίνδυνο. Αποτελούν βασικό μέρος της ατμόσφαιρας και της έντασης που δημιουργεί το παιχνίδι.

Η ομάδα ήχου της Naughty Dog εργάστηκε ιδιαίτερα πάνω σε αυτές τις κραυγές, συνδυάζοντας ανθρώπινες φωνές και επεξεργασμένους ήχους ώστε να δημιουργήσει κάτι που ακούγεται ταυτόχρονα ανθρώπινο και αφύσικο. Η Misty Lee και ο Phillip Kovats έχουν συνδεθεί με τη δημιουργία των χαρακτηριστικών ηχητικών εφέ των μολυσμένων στο παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος που αναγνωρίζεται αμέσως και προκαλεί ανησυχία ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε τον Clicker στην οθόνη.

Δώστε βάση στον ήχο τους και μην τον προσπεράσετε σαν να είναι απλώς ένας ακόμη ήχος ενός παιχνιδιού. Όσοι έχουν παίξει το The Last of Us γνωρίζουν πως οι περιοχές με Clickers μετατρέπονται συχνά σε καθαρά stealth δοκιμασίες. Υπάρχουν χώροι όπου πρέπει να τα αποφύγεις εντελώς, είτε επειδή δεν έχεις αρκετές σφαίρες είτε επειδή μπορεί να σου επιτεθούν πολλά μαζί και να μην έχεις καμία πιθανότητα να γλιτώσεις. Εκεί αλλάζει ολόκληρη η εμπειρία. Δεν προχωράς απλώς πυροβολώντας ό,τι κινείται. Κρύβεσαι, παρατηρείς και περιμένεις να απομακρυνθούν για να μπορέσεις να συνεχίσεις.

Μην ξεχνάμε ότι οι Clickers ουσιαστικά δεν βλέπουν. Βασίζονται στην ακοή τους και αντιλαμβάνονται το περιβάλλον μέσα από τους χαρακτηριστικούς ήχους τους. Αν κάνεις θόρυβο, μπορούν να κινηθούν προς την πηγή του. Ένα βιαστικό βήμα, μια απρόσεκτη κίνηση ή ένας πυροβολισμός μπορεί να αποκαλύψει τη θέση σου και να μετατρέψει μια ήσυχη διέλευση σε μάχη επιβίωσης. Όταν ακούς τον ήχο τους κάπου κοντά, πρέπει να υπολογίσεις πού βρίσκονται, να παραμείνεις ήσυχος και να περιμένεις να φύγουν μακριά για να κινηθείς με ασφάλεια.

Είναι μια εμπειρία που δημιουργεί ένα ξεχωριστό συναίσθημα έντασης. Ακούς τους Clickers, γνωρίζεις ότι βρίσκονται εκεί γύρω, αλλά δεν έχεις πάντα οπτική επαφή μαζί τους. Ο ήχος γίνεται το βασικό στοιχείο που σε καθοδηγεί, ενώ κάθε δική σου κίνηση μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Το παιχνίδι σε αναγκάζει να ακούς προσεκτικά, να αξιολογείς τον κίνδυνο και να σκέφτεσαι πριν ενεργήσεις. Αυτή η αίσθηση ευαλωτότητας είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι συγκεκριμένες συναντήσεις έχουν μείνει τόσο έντονα στη μνήμη των παικτών.

Η τηλεοπτική σειρά αξιοποιεί αυτή τη σχεδιαστική κληρονομιά και διατηρεί τον χαρακτηριστικό ήχο ως μέρος της ταυτότητας των μολυσμένων. Το ενδιαφέρον είναι ότι η απειλή δεν προκύπτει μόνο από την εικόνα τους. Πολλές φορές, ο ήχος προηγείται της εμφάνισης και μας προετοιμάζει για κάτι που μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά, χωρίς να ξέρουμε από πού θα έρθει. Αξίζει ένα μπράβο στον Neil Druckmann που επέμεινε να μεταφερθεί αυτή η λεπτομέρεια και στη σειρά, με τέτοια προσοχή, διατηρώντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και ουσιαστικά στοιχεία της εμπειρίας του παιχνιδιού. Ο ήχος των Clickers δεν είναι διακοσμητικός. Είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο το The Last of Us σε μαθαίνει να φοβάσαι, να σκέφτεσαι και να επιβιώνεις.

Το μεγάλο τέρας του παιχνιδιού και η σκηνή με τα μολυσμένα που ξεπηδούν από το έδαφος

Μιλώντας για τα τέρατα του The Last of Us, υπάρχει ένα πλάσμα από το δεύτερο παιχνίδι που αξίζει ξεχωριστή αναφορά: ο Rat King. Πρόκειται για ένα από τα πιο τρομακτικά και εντυπωσιακά τέρατα που έχει δημιουργήσει η Naughty Dog. Το συναντάμε στο υπόγειο του νοσοκομείου στο Seattle, σε μια περιοχή που συνδέεται με τα πρώτα στάδια της εξάπλωσης της μόλυνσης. Ύστερα από δεκαετίες εγκλωβισμού, πολλαπλά μολυσμένα σώματα έχουν αναπτυχθεί και συγχωνευθεί μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα τεράστιο, παραμορφωμένο πλάσμα με πολλαπλά άκρα και πρόσωπα. Δεν πρόκειται για έναν συνηθισμένο Clicker ή Bloater, αλλά για μια φρικιαστική μάζα μολυσμένων οργανισμών που έχει γίνει ένα ενιαίο τέρας.

Η αναμέτρηση με τον Rat King είναι από τις πιο αγχωτικές στιγμές του παιχνιδιού. Ο χώρος είναι σκοτεινός, οι διαδρομές διαφυγής περιορισμένες και η αίσθηση ότι κάτι τεράστιο σε κυνηγάει δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις. Δεν αρκεί να βρεις ένα καλό σημείο για να πυροβολήσεις. Πρέπει να κινείσαι διαρκώς, να αξιοποιείς ό,τι πυρομαχικά και εξοπλισμό έχεις και να ψάχνεις απεγνωσμένα την επόμενη έξοδο. Το τέρας είναι τόσο ανθεκτικό που η μάχη μοιάζει περισσότερο με αγώνα επιβίωσης παρά με μια συνηθισμένη αναμέτρηση με αντίπαλο. Ακόμη πιο ανατριχιαστικό είναι το γεγονός ότι, καθώς δέχεται ζημιά, ένα από τα μολυσμένα πλάσματα που έχουν ενσωματωθεί πάνω του μπορεί να αποσπαστεί και να συνεχίσει να επιτίθεται ξεχωριστά.

Αυτό που κάνει τον Rat King πραγματικά ξεχωριστό είναι ότι αποτελεί την πιο ακραία εκδοχή της φρίκης που έχει δημιουργήσει ο Cordyceps. Η μόλυνση δεν έχει απλώς μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε τέρας. Έχει ενώσει πολλαπλά σώματα σε μια παραμορφωμένη οντότητα, η οποία μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση ατελείωτης αποσύνθεσης. Η Naughty Dog καταφέρνει να δημιουργήσει έναν αντίπαλο που ξεχωρίζει τόσο οπτικά όσο και μέσα από τον τρόπο που σε αναγκάζει να παίξεις. Είναι μια από εκείνες τις στιγμές όπου το horror στοιχείο του παιχνιδιού φτάνει στο αποκορύφωμά του.

Η δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς δεν έχει παρουσιάσει ακόμη τον Rat King ως ολοκληρωμένο τέρας, όμως υπάρχει μια λεπτομέρεια που οι παίκτες του παιχνιδιού δύσκολα θα προσπεράσουν. Όταν γίνεται αναφορά στο υπόγειο του νοσοκομείου και στην απουσία ακόμη και των αρουραίων, η φράση λειτουργεί ως σαφής υπαινιγμός για κάτι πολύ χειρότερο που μπορεί να κρύβεται εκεί κάτω. Για όσους γνωρίζουν τι τους περιμένει από το παιχνίδι, είναι μια μικρή αλλά ιδιαίτερα αποτελεσματική στιγμή προοικονομίας. Η ιδέα ότι ένα μέρος γεμάτο μολυσμένους έχει μείνει ξαφνικά άδειο γεννά αμέσως το ερώτημα για το τι θα μπορούσε να έχει απομείνει εκεί.

Η σειρά, πάντως, είχε ήδη εντυπωσιάσει με μια διαφορετική σκηνή τρόμου: τη στιγμή που τα μολυσμένα ξεπηδούν από το παγωμένο έδαφος, στην προσπάθεια της Abby να ξεφύγει μέσα στο χιόνι. Τα σώματα των νεκρών μολυσμένων βρίσκονται μισοθαμμένα κάτω από το χιόνι και αρχικά δημιουργούν την εντύπωση ότι αποτελούν απλώς μέρος του παγωμένου τοπίου. Όταν όμως η κίνηση κάτω από την επιφάνεια αρχίζει να γίνεται αντιληπτή, το έδαφος μοιάζει να ζωντανεύει. Ξαφνικά, εκατοντάδες μολυσμένοι αναδύονται και αρχίζουν να κυνηγούν την Abby, μετατρέποντας τη σκηνή σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια διαφυγής.

Η αρτιότητα της συγκεκριμένης σκηνής βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται η κλίμακα, η κίνηση και η αγωνία. Αρχικά η κάμερα μάς επιτρέπει να αντιληφθούμε το μέγεθος του τοπίου και την απομόνωση της Abby. Έπειτα, η δράση επιταχύνεται και το πλάνο γεμίζει με μολυσμένους που αναδύονται από το χιόνι, ενώ η πρωταγωνίστρια προσπαθεί να βρει μια διέξοδο. Η αντίθεση ανάμεσα στο λευκό, παγωμένο περιβάλλον και στα παραμορφωμένα σώματα δημιουργεί μια εικόνα που μένει στη μνήμη. Δεν είναι μόνο ο αριθμός των μολυσμένων που προκαλεί τρόμο, αλλά και η αίσθηση ότι το ίδιο το έδαφος που πατάς μπορεί να κρύβει τον κίνδυνο.

Η ομάδα οπτικών εφέ είχε να διαχειριστεί μια ιδιαίτερα απαιτητική ακολουθία. Η δημιουργία της σκηνής περιλάμβανε εκατοντάδες μολυσμένους, σύνθετες προσομοιώσεις χιονιού και την ανάγκη να διατηρηθεί η αίσθηση του πραγματικού βάρους κάθε κίνησης. Η δράση δεν θα λειτουργούσε το ίδιο αν τα πλάσματα έμοιαζαν να εμφανίζονται απλώς ως ψηφιακά μοντέλα. Χρειάζεται να αισθανθείς ότι το χιόνι μετακινείται, ότι το έδαφος υποχωρεί και ότι η ορμή της ορδής μπορεί να καταπιεί οποιονδήποτε βρεθεί στον δρόμο της. Το αποτέλεσμα είναι μια σκηνή μεγάλης κλίμακας που διατηρεί παράλληλα την προσωπική αγωνία της Abby.

Εκεί φαίνεται πόσο αποτελεσματικά μπορεί η τηλεοπτική σειρά να αξιοποιήσει τη γλώσσα του παιχνιδιού και να τη μεταφέρει σε ένα διαφορετικό μέσο. Στο gaming, ο παίκτης συμμετέχει άμεσα στη διαφυγή και αισθάνεται ότι κάθε λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Στην τηλεόραση, η αγωνία περνά μέσα από τη σκηνοθεσία, τον ρυθμό του μοντάζ, την κίνηση της κάμερας και την ερμηνεία της Kaitlyn Dever. Η σκηνή λειτουργεί επειδή δεν προσπαθεί απλώς να δείξει πολλά τέρατα. Σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει ασφαλές μέρος για να κρυφτείς.

Για μένα, αυτές είναι από τις στιγμές που αποδεικνύουν πόση δουλειά κρύβεται πίσω από την οπτική ταυτότητα του The Last of Us. Ο Rat King αντιπροσωπεύει την πιο προσωπική και κλειστοφοβική μορφή του τρόμου, καθώς σε αναγκάζει να αντιμετωπίσεις ένα τέρας μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο. Η ορδή που ξεπηδά από το χιόνι, από την άλλη, αποτυπώνει τον τρόμο της μαζικής επίθεσης και την αδυναμία του ανθρώπου απέναντι σε έναν κίνδυνο που έρχεται από παντού. Και στις δύο περιπτώσεις, η φρίκη λειτουργεί επειδή ο κόσμος της σειράς έχει χτιστεί με λεπτομέρεια, ώστε κάθε απειλή να μοιάζει πραγματική μέσα στους δικούς του κανόνες.

Η υποδοχή από τους κριτικούς: επιτυχία, αλλά όχι χωρίς αντιρρήσεις

Η δεύτερη σεζόν έλαβε συνολικά θετική υποδοχή από αρκετούς κριτικούς, με ιδιαίτερη αναφορά στις ερμηνείες, στη σκηνοθεσία και στην ικανότητά της να μεταφέρει στην τηλεόραση μια ιστορία που βασίζεται σε δύσκολες ηθικές επιλογές. Η Bella Ramsey συνεχίζει να βρίσκεται στο επίκεντρο, καθώς η Ellie περνά από τη θλίψη στην οργή και από την ανάγκη για δικαιοσύνη σε μια όλο και πιο επικίνδυνη εμμονή. Ο Pedro Pascal, παρά τον περιορισμένο χρόνο παρουσίας του, παραμένει καθοριστικός για το συναισθηματικό βάρος της σεζόν.

Η Kaitlyn Dever, στον ρόλο της Abby, έχει μια ιδιαίτερα δύσκολη αποστολή. Ο χαρακτήρας της κουβαλά μια πράξη που μεγάλο μέρος του κοινού δυσκολεύεται να αποδεχτεί, ενώ η ιστορία χρειάζεται χρόνο για να αποκαλύψει τις αιτίες πίσω από τις επιλογές της. Η σειρά επιχειρεί να διατηρήσει αυτή την ένταση χωρίς να απαιτεί από τον θεατή να συμπαθήσει αμέσως την Abby. Χρειάζεται, όμως, να της δώσει χώρο για να γίνει κατανοητή ως άνθρωπος και όχι μόνο ως η γυναίκα που σκότωσε τον Joel.

Οι ενστάσεις αφορούσαν κυρίως τον ρυθμό της αφήγησης, τη συμπύκνωση ορισμένων γεγονότων και τον τρόπο με τον οποίο η σεζόν διαχειρίζεται την αλλαγή οπτικής γωνίας. Ορισμένοι θεατές περίμεναν περισσότερο χρόνο για την Abby και την ομάδα της, ενώ άλλοι θεώρησαν ότι η ιστορία διακόπτεται σε ένα σημείο που δεν προσφέρει αρκετή ολοκλήρωση. Η μικρότερη διάρκεια σε σχέση με την πρώτη σεζόν αποτέλεσε επίσης αντικείμενο συζήτησης.

Αυτές οι αντιδράσεις συνδέονται άμεσα με τη φύση του υλικού. Το The Last of Us Part II είναι μια ιστορία που βασίζεται στη σταδιακή μετατόπιση της συμπάθειας του παίκτη. Η τηλεοπτική μεταφορά καλείται να πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς να έχει στη διάθεσή της τον έλεγχο και τη συμμετοχή που προσφέρει το gameplay. Το αποτέλεσμα μπορεί να λειτουργεί εξαιρετικά σε ορισμένες σκηνές και να αφήνει ερωτήματα σε άλλες, ειδικά όταν ο χρόνος δεν επαρκεί για να αναπτυχθούν όλοι οι χαρακτήρες με την ίδια λεπτομέρεια.

Το φινάλε: η στιγμή που η ιστορία αλλάζει πλευρά

Το τελευταίο επεισόδιο, με τίτλο Convergence, φέρνει την Ellie αντιμέτωπη με τις συνέπειες της αποστολής της. Οι πράξεις της στο Seattle έχουν αφήσει πίσω τους νεκρούς και ανθρώπους που αναζητούν με τη σειρά τους εκδίκηση. Η δολοφονία του Owen και της Mel αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της διαδρομής της, ειδικά όταν η Ellie αντιλαμβάνεται ότι η Mel ήταν έγκυος. Ο Jesse χάνει επίσης τη ζωή του, καθώς η σύγκρουση οδηγείται στο θέατρο όπου βρίσκονται η Ellie, η Dina και οι υπόλοιποι.

Εκεί εμφανίζεται η Abby και η ιστορία φτάνει σε μια νέα κορύφωση. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο γυναικών δεν είναι απλώς μια αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο αντιπάλους. Είναι η συνάντηση δύο ανθρώπων που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα και πιστεύουν ότι η άλλη πλευρά ευθύνεται για την καταστροφή της ζωής τους. Η σκηνή ολοκληρώνεται με έναν πυροβολισμό και την έκβαση να παραμένει ανοιχτή, αφήνοντας τον θεατή χωρίς μια καθαρή απάντηση για το ποιος έχει χτυπηθεί.

Στη συνέχεια, η αφήγηση επιστρέφει τρεις ημέρες νωρίτερα και μεταφέρει το ενδιαφέρον στην Abby. Αυτή η αλλαγή οπτικής γωνίας αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αφηγηματικές επιλογές του The Last of Us Part II. Μέχρι εκείνο το σημείο, έχουμε παρακολουθήσει τα γεγονότα κυρίως μέσα από την εμπειρία της Ellie. Τώρα η σειρά καλείται να μας δείξει τι συνέβη από την πλευρά της Abby, ποιοι είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα της και πώς η ίδια αντιλαμβάνεται τη σύγκρουση.

Το φινάλε δεν προσφέρει την ανακούφιση μιας ολοκληρωμένης ιστορίας. Προετοιμάζει το έδαφος για μια διαφορετική ανάγνωση των γεγονότων. Η πρόκληση για την επόμενη σεζόν θα είναι να δώσει στην Abby την απαραίτητη ανάπτυξη, χωρίς να ακυρώσει τον πόνο που έχουμε ήδη βιώσει μέσα από την Ellie.

Τι γνωρίζουμε για την 3η σεζόν

Η τρίτη σεζόν του The Last of Us έχει επιβεβαιωθεί και αναμένεται να επικεντρωθεί περισσότερο στην Abby και στα γεγονότα που είδαμε εν μέρει μέσα από τη δική της οπτική στο τέλος της δεύτερης σεζόν. Η ιστορία έχει ακόμη αρκετό υλικό από το δεύτερο παιχνίδι για να αναπτυχθεί, καθώς οι παράλληλες διαδρομές της Ellie και της Abby αποτελούν τον βασικό πυρήνα της αφήγησης.

Η Kaitlyn Dever αναμένεται να έχει κεντρικό ρόλο ως Abby, ενώ η Isabela Merced επιστρέφει ως Dina και ο Gabriel Luna ως Tommy. Ο Jeffrey Wright υποδύεται τον Isaac, ενώ οι χαρακτήρες Lev και Yara αναμένεται να αποκτήσουν μεγαλύτερη σημασία μέσα στην εξέλιξη της ιστορίας. Τους ρόλους τους έχουν αναλάβει η Kyriana Kratter και η Michelle Mao αντίστοιχα.

Ο Craig Mazin παραμένει βασικό δημιουργικό πρόσωπο της σειράς, ενώ ο Neil Druckmann εξακολουθεί να συνδέεται με την παραγωγή και τη δημιουργική ταυτότητα του τηλεοπτικού σύμπαντος. Η παραγωγή έχει συνδεθεί με γυρίσματα στον Καναδά, με το χρονοδιάγραμμα να δείχνει προς μια επιστροφή της σειράς μετά από σημαντικό διάστημα αναμονής. Η ακριβής ημερομηνία πρεμιέρας θα εξαρτηθεί από την πορεία της παραγωγής και του post-production.

Η μεγάλη πρόκληση είναι πλέον ξεκάθαρη: η σειρά πρέπει να δώσει χώρο στην Abby και στους ανθρώπους που διαμόρφωσαν τη ζωή της. Το κοινό χρειάζεται να καταλάβει τις επιλογές της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσει όσα έκανε στον Joel. Αν η τρίτη σεζόν καταφέρει να διαχειριστεί αυτή την ισορροπία, μπορεί να αποτελέσει το πιο απαιτητικό κεφάλαιο της τηλεοπτικής μεταφοράς.

Η δική μου ματιά

Η δεύτερη σεζόν του The Last of Us είναι μια ιστορία που αφήνει τον θεατή με ένα δύσκολο ερώτημα: πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν η απώλεια γίνεται το μοναδικό πράγμα που τον κρατά όρθιο; Η Ellie ξεκινά με την ανάγκη να τιμωρήσει την Abby, όμως στην πορεία κινδυνεύει να χάσει την ίδια της την ταυτότητα. Κάθε βήμα προς την εκδίκηση την απομακρύνει από τη ζωή που θα μπορούσε να έχει, ενώ η μνήμη του Joel γίνεται όλο και πιο βαριά.

Για μένα, η μεγαλύτερη δύναμη της ιστορίας βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Ο Joel αγαπούσε την Ellie και πήρε μια απόφαση που έσωσε τη ζωή της, αλλά κατέστρεψε άλλες ζωές. Η Abby έχασε τον πατέρα της και επέλεξε να εκδικηθεί, όμως η δική της απώλεια δεν κάνει τη βία της λιγότερο καταστροφική. Η Ellie έχει κάθε λόγο να πονά, αλλά ο πόνος της δεν μπορεί να δικαιολογήσει όλα όσα κάνει στη συνέχεια.

Η σειρά μάς ζητά να δούμε τους ανθρώπους πίσω από τις πράξεις τους. Αυτό είναι δύσκολο, ειδικά όταν έχουμε ήδη αγαπήσει έναν χαρακτήρα και αισθανόμαστε ότι η ιστορία μάς τον πήρε με τον πιο βίαιο τρόπο. Η δική μου αντίδραση στον θάνατο του Joel το αποδεικνύει. Χρειάστηκα χρόνο για να επιστρέψω στο παιχνίδι, επειδή δεν ήθελα να συνεχίσω σαν να μη συνέβη τίποτα.

Ακριβώς γι’ αυτό περιμένω με ενδιαφέρον την τρίτη σεζόν. Η ιστορία της Abby χρειάζεται να ειπωθεί με την ίδια προσοχή που δόθηκε στην Ellie και στον Joel. Το ζητούμενο δεν είναι να ξεχάσουμε όσα έγιναν, αλλά να καταλάβουμε πώς φτάσαμε ως εδώ. Το The Last of Us παραμένει μια από τις πιο δυνατές ιστορίες του σύγχρονου gaming και η τηλεοπτική μεταφορά έχει μπροστά της την ευκαιρία να αναδείξει ακόμη περισσότερο το κεντρικό της θέμα: η εκδίκηση μπορεί να μοιάζει με απάντηση, όμως δεν φέρνει πίσω κανέναν.