2ο επεισόδιο 2ης σεζον

Θα το πω όπως μου βγήκε βλέποντάς το: το MobLand χρειάστηκε περίπου 40 λεπτά για να μου θυμίσει γιατί μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η σειρά. Τα πρώτα 40 από τα περίπου 43 λεπτά του “Song 2” μου φάνηκαν περισσότερο σαν προετοιμασία παρά σαν κανονικό επεισόδιο. Πολλές συζητήσεις, αρκετές παράλληλες ιστορίες, ο Conrad, η Maeve, η Jan, η Gina, ο Harry, ο Tattersall, ο Frankie και μια συνεχής αίσθηση ότι κάτι ετοιμάζεται. Και μετά, μέσα σε λίγα λεπτά, η σειρά πατάει το γκάζι και σου θυμίζει ότι ο πόλεμος που περιμέναμε ξεκίνησε ήδη.

Και ο άνθρωπος που πατάει τη σκανδάλη αυτής της ιστορίας είναι ο Frankie Cooper του Johnny Flynn. Ο καινούργιος παίκτης στη σκακιέρα δεν έρχεται για να παίξει με τους κανόνες του Harry. Ο Tattersall του εξηγεί ουσιαστικά ότι για να διαλύσεις τον Harry δεν χρειάζεται να τον αντιμετωπίσεις ευθέως. Πρέπει να χτυπήσεις τα κομμάτια που τον κρατούν όρθιο: την οικογένεια, τη δουλειά του, τους ανθρώπους που προστατεύει. Είναι μια στρατηγική που θυμίζει αρκετά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε ο ίδιος ο Harry μέχρι τώρα.

Και κάπου εδώ το επεισόδιο κάνει μια πολύ ωραία ανατροπή. Ο Harry ήταν πάντα ο άνθρωπος που έμπαινε σε ένα δωμάτιο και όλοι ήξεραν ότι κάποιος άλλος θα έβγαινε από εκεί νεκρός. Τώρα είναι η δική του πλευρά που δέχεται χτυπήματα από παντού. Ο Fergus δολοφονείται, η Zosia απάγεται, η Gina και ο Eddie βρίσκονται στο στόχαστρο και ο Frankie πηγαίνει προσωπικά στη Bella.

Και εδώ βρίσκεται για μένα το πραγματικό νόημα του τελευταίου τριλέπτου. Δεν χρειάζεται να δούμε μια τεράστια μάχη για να καταλάβουμε ότι κάτι άλλαξε. Ο Frankie τηλεφωνεί στον Conrad, έχοντας τη Bella μπροστά του, και του λέει ουσιαστικά ένα πράγμα: “Bang.” Κόβει η σκηνή και τελειώνει το επεισόδιο. Δεν βλέπουμε ξεκάθαρα τον πυροβολισμό, οπότε η Bella παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό. Και προσωπικά δεν θα βιαζόμουν καθόλου να θεωρήσω ότι είναι νεκρή. Η σειρά επίτηδες δεν μας το δείχνει.

Η Bella, βέβαια, είναι ένας χαρακτήρας που μεταξύ μας έχει αρχίσει να κουράζει. Η ιστορία της με τον Harry έχει χάσει μέρος της δυναμικής που είχε στην πρώτη σεζόν και αρκετές από τις σκηνές της μοιάζουν πλέον να υπάρχουν περισσότερο για να εξυπηρετήσουν την πλοκή παρά επειδή ο χαρακτήρας έχει κάτι καινούργιο να πει. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι ο Frankie την επέλεξε ως ένα από τα σημεία πίεσης δείχνει ότι ίσως τελικά έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όσο νομίζαμε. Και αν τελικά έχει επιβιώσει, αυτή η επίθεση μπορεί να είναι ακριβώς το σημείο που θα αλλάξει τον ρόλο της μέσα στη σεζόν.

Παράλληλα, η Zosia έχει πλέον απαχθεί και αυτό με ενδιαφέρει περισσότερο. Είναι η βοηθός και συνεργάτης του Harry, ένας άνθρωπος που βρίσκεται πολύ κοντά στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί καθημερινά. Η απαγωγή της δεν είναι απλώς ένα ακόμη χτύπημα. Είναι ένα μήνυμα προς τον Harry ότι ο Frankie μπορεί να φτάσει κυριολεκτικά μέσα στον κύκλο του.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ο Conrad, ο οποίος συνεχίζει να γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος. Η εξέταση που κάνει αποκαλύπτει πρόβλημα στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τον έλεγχο των παρορμήσεων και την κρίση. Η αντίδρασή του; Απειλεί τον γιατρό και απαιτεί να εξαφανιστεί η αναφορά. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο Conrad Harrigan αντίδραση.

Και η Maeve, από την άλλη, φαίνεται να παίζει το δικό της παιχνίδι. Η έρευνά της για δηλητήριο, μέσα από την ιστορία με τα σκυλιά, κάθε άλλο παρά τυχαία μοιάζει, ενώ η προσπάθειά της να φέρει τη Seraphina στο τραπέζι του δείπνου δημιουργεί ένα ακόμη επίπεδο αβεβαιότητας. Η οικογένεια Harrigan δεν είναι απλώς υπό επίθεση απ' έξω. Αρχίζει να διαλύεται και από μέσα.

Και αυτό είναι τελικά που κρατάω από το “Song 2”. Ως επεισόδιο, με άφησε αρκετά αδιάφορο για το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς του. Δεν αισθάνθηκα ότι εξελίχθηκε κάτι σημαντικό μέχρι να φτάσουμε στα τελευταία λεπτά. Όμως αυτά τα τελευταία λεπτά αλλάζουν την εικόνα ολόκληρης της σεζόν. Ο Frankie δεν ήρθε απλώς για να γίνει ο επόμενος αντίπαλος του Harry. Έδειξε ότι μπορεί να χτυπήσει ταυτόχρονα πολλά σημεία του Harrigan οικοδομήματος και, κυρίως, ότι δεν φοβάται να αγγίξει ανθρώπους που μέχρι τώρα θεωρούσαμε σχετικά προστατευμένους.

Στην πρώτη σεζόν ο Harry ήταν αυτός που έστηνε τη σκακιέρα. Τώρα κάποιος άλλος έχει αρχίσει να μετακινεί τα πιόνια του.

Και για πρώτη φορά, ο Harry δεν είναι αυτός που κυνηγάει. Είναι αυτός που πρέπει να προλάβει να αντιδράσει.

Για μένα, λοιπόν, το Song 2 ήταν ένα σχεδόν 40λεπτο setup για τρία λεπτά πραγματικής δράσης. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα τρία λεπτά ήταν αρκετά για να κάνουν τη δουλειά τους. Τώρα θέλω να δω το επόμενο επεισόδιο.